کهکشان کوتوله

از ویکی‌پدیا، دانشنامهٔ آزاد
پرش به: ناوبری، جستجو

یک کهکشان کوتوله به کهکشانی اطلاق می‌شود که دارای فقط چند میلیارد ستاره باشد (در مقایسه با کهکشان راه شیری که ۲۰۰–۴۰۰ میلیارد ستاره دارد). ابر ماژلانی بزرگ نیز ۳۰ میلیارد ستاره دارد و به همین دلیل گاهی به عنوان کهکشان کوتوله طبقه‌بندی می‌شود.

کهکشان راه شیری چهارده کهکشان کوتوله شناخته شده دارد که به شکل اقماری دور این کهکشان می‌گردند و مطالعات جدیدتر نشان می‌دهد که امگا قنطورس (بزرگترین خوشه ستاره‌ای شناخته شده) در واقع هسته یک کهکشان کوتوله است که در مرکزش یک سیاه‌چاله قرار دارد. کهکشان کوتوله به کهکشانی گویند که کم نور و کم جرم است و تعداد ستارگان آن به مراتب کمتر از سایر کهکشان هاست و رصد آنها مشکل است. یک کهکشان به طور کلی سیستم اتصال گرانشی ستاره ای است و همچنین متشکل از گاز و غبار میان ستاره ای و ماده تاریک است. نظریات حاکی از آن است که گرانش ماده تاریک موجب شکل گیری کهکشان ها شده است و کهکشان های کوتوله آزمایشگاه طبیعی ماده تاریک هستند. به همین علت مطالعه کهکشان های کوتوله در مسائلی نظیر چگونگی شکل گیری کهکشان های بزرگ و اینکه چگونه ماده تاریک با ایجاد اتصال موجب شکل گیری آنها می شود، بسیار موثر است. [۱]

منابع[ویرایش]

  1. Noyola, E. and Gebhardt, K. and Bergmann, M. (apr 2008). "Gemini and Hubble Space Telescope Evidence for an Intermediate-Mass Black Hole in ω Centauri". The Astrophysical Journal 676: 1008–1015. doi:10.1086/529002. آرخیو:0801.2782.  Check date values in: |date= (help)

پیوند به بیرون[ویرایش]