ظاهر (اسلام)

از ویکی‌پدیا، دانشنامهٔ آزاد
پرش به ناوبری پرش به جستجو


ظاهر در اصطلاح اسلامی به برداشت ظاهری از معنای قرآن گفته می‌شود. ظاهر نقطه مقابل باطن است که فهم و دانش قرآن را در انحصار افراد ویژه‌ای برمی‌شمارد. از دیدگاه شیعیان، این افراد چهارده معصوم هستند.

جستارهای وابسته[ویرایش]

منابع[ویرایش]

  • ویکی‌پدیای انگلیسی‌