لهجه فارسی خوزستانی

از ویکی‌پدیا، دانشنامهٔ آزاد
پرش به ناوبری پرش به جستجو

زبان فارسی در خوزستان شماری از لهجه‌ها و گویش‌های باستانی مرتبط با زبان فارسی را دربر می‌گیرد که در استان خوزستان در کشور ایران به آن‌ها صحبت می‌شود. این گونه‌های زبانی بجز زبان فارسی معیار که در میان بسیاری از مردم خوزستان به ویژه شهرهای بزرگ و صنعتی رایج است می‌شود؛ این گویش‌ها و لهجه‌ها عبارتند: گویش‌های لهجه‌های فارسی آبادانی، اهوازی و خرمشهری و بندر امام (شاهپور) است.زبان لری در شهرستان اندیمشک، شوش، حسینیه و الوار برخی محلات و روستاهای دزفول تکلم می‌شود. بویژه گویش‌های بهبهانی، دزفولی، شوشتری ، رامهرمزی ، قنواتی ، هندیجانی، ماهشهری و بختیاری بازمانده زبان لری حوزه خوزستان باستان اند که گروههای بسیار گسترده واژگان زبان‌های پارسی باستان و خوزی قدیم[۱] در آن‌ها مشاهده می‌شود. مقدسی در قرن چهارم هجری ..استدلال می‌کند که فارسی متداول خوزستان فارسی دری بود با اینحال زبان خوزی نیز وجود داشته که شاید لهجه‌های بختیاری، دزفولی، شوشتری، بهبهانی ، زیدانی و گناوه ای که همه متکلمان در حوزه خوزستان بوده اند{در آن زمان} بخصوص کششی که در برخی الفاظ لهجه‌های دزفولی و شوشتری شنیده می‌شود نشانه‌ای بر زبان خوزی قدیم می‌باشد [۲]

جستارهای وابسته[ویرایش]

پانویس[ویرایش]

  1. پژوهشی در زبان خوزی، جنیدی، فریدون،روزنامه شرق هفت خرداد ۱۳۹۰
  2. رج عبدالحسین سعدیان،سرزمین و مردم ایران، مردم‌شناسی و آداب و رسوم اقوام ایرانی، انتشارات علم و زندگی، ص۴۶۳_۴۶۴

منبع[ویرایش]