لهجه فارسی خوزستانی

از ویکی‌پدیا، دانشنامهٔ آزاد
پرش به: ناوبری، جستجو

زبان فارسی در خوزستان شماری از لهجه‌ها و گویش‌های باستانی مرتبط با زبان فارسی را دربر می‌گیرد که در استان خوزستان در کشور ایران به آن‌ها صحبت می‌شود. این گونه‌های زبانی بجز زبان فارسی معیار که در میان بسیاری از مردم خوزستان بویژه شهرهای بزرگ و صنعتی رایج است می شود؛ این گویش ها و لهجه ها عبارتند: گویش‌های بهبهانی، دزفولی، شوشتری ، رامهرمزی ، قنواتی ، هندیجانی، ماهشهری ، گتوندی و لهجه های فارسی آبادانی، اهوازی و خرمشهری و بندر امام (شاهپور) است. گویش بختیاری (لر بزرگ) بجز در سوسنگرد و هویزه تقریبا در همه شهرها شنیده می شود و بیشترین گویش ور را میان همه زبانها و گویشهای خوزستانی دارد. ، لری (لر کوچک) در شهرستان اندیمشک، شوش، حسینیه و الوار برخی محلات و روستاهای دزفول تکلم می شود. بویژه گویش‌های بهبهانی، دزفولی، شوشتری ، رامهرمزی ، قنواتی ، هندیجانی، ماهشهری و بختیاری بازمانده گویشهای حوزه خوزستان باستان اند که گروههای بسیار گسترده واژگان زبانهای پارسی باستان و خوزی قدیم[۱] در آنها مشاهده می شود. مقدسی در قرن چهارم هجری ..استدلال می کند که فارسی متداول خوزستان فارسی دری بود با اینحال زبان خوزی نیز وجود داشته که شاید لهجه های بختیاری، لری، دزفولی، شوشتری، بهبهانی ، زیدانی و گناوه ای که همه متکلمان در حوزه خوزستان بوده اند{در آن زمان} بخصوص کششی که در برخی الفاظ لهجه های دزفولی و شوشتری شنیده می شود نشانه ای بر زبان خوزی قدیم می باشد [۲]

جستارهای وابسته[ویرایش]

پانویس[ویرایش]

  1. پژوهشی در زبان خوزی، جنیدی، فریدون،روزنامه شرق هفت خرداد ۱۳۹۰
  2. رج عبدالحسین سعدیان،سرزمین و مردم ایران، مردم شناسی و آداب و رسوم اقوام ایرانی، انتشارات علم و زندگی، ص۴۶۳_۴۶۴

منبع[ویرایش]