لشکرکشی فرانسه به مصر و سوریه

از ویکی‌پدیا، دانشنامهٔ آزاد
لشکرکشی مصر
بخشی از لشکرکشی مدیترانه‌ای ۱۷۹۸
Baron Antoine-Jean Gros-Battle Pyramids 1810.jpg
نبرد اهرام
تاریخ۱ ژوئیه ۱۷۹۸ – ۲ سپتامبر ۱۸۰۱
(۳ سال، ۲ ماه و ۱ روز)
موقعیت
نتایج

پیروزی عثمانی-بریتانیا

  • پایان حکومت ممالیک در مصر
  • شکست فرانسوی در پیشروی به سوریه
  • برقراری کاپیتولاسیون در مصر
طرف‌های درگیر

Flag of the Ottoman Empire (1453-1844).svg امپراتوری عثمانی

 پادشاهی بریتانیای کبیر
Flag of France (1790–1794).svg جمهوری اول فرانسه
فرماندهان و رهبران

Flag of the Ottoman Empire (1453-1844).svg سلیم سوم
Flag of the Ottoman Empire (1453-1844).svg کور یوسف زی‌الدین پاشا
Flag of the Ottoman Empire (1453-1844).svg مصطفی پاشا
Flag of the Ottoman Empire (1453-1844).svg احمد پاشا جزار
مراد بی
ابراهیم بی
پادشاهی بریتانیای کبیر ویلیام سیدنی اسمیث
پادشاهی بریتانیای کبیر رالف آبرمکرومبای 

پادشاهی بریتانیای کبیر هوریشیو نلسون

فرانسه ناپلئون بناپارت
فرانسه جین باپتیسته کلیبر 
فرانسه توماس الکسادر دوماس

فرانسه جاکوس فرانکوس منئوتسلیم شده
قوا

ارتش عثمانی: ۲۲۰٬۰۰۰

  • ارتش مصر: ۸۰٬۰۰۱
  • ارتش رودس: ۲۰٬۰۰۰
  • ارتش سوریه: ۲۰٬۰۰۰
  • ارتش شرق: ۳۰٬۰۰۰
  • دومین هجوم مصر: ۶۰٬۰۰۰
بریتانیا: ۳۰٬۰۰۰
۴۰٬۰۰۰+ نیرو
تلفات و ضایعات
۵۰٬۰۰۰ کشته و زخمی[۱]
۱۵٬۰۰۰ اسیر[۱]
۱۵٬۰۰۰ کشته و زخمی[۱]
۸۵۰۰ اسیر[۱]
نبرد ابوقیر، ۲۵ ژوئیه ۱۷۹۹ م.، نام اثری است که توسط آنتوان-ژان گروس، نقاش برجستهٔ فرانسوی خلق شد.
نبرد ابوقیر (en) یکی از نبردهای مهم مرتبط با لشکرکشی فرانسه به مصر و سوریه بود که طی آن ناپلئون بناپارت، امپراتور فرانسه توانست در ۲۵ ژوئیه ۱۷۹۹ میلادی، ارتش عثمانی و ارتش مملوک‌ها به فرماندهی مصطفی پاشا را شکست سنگینی دهد و راه برای تصرف قاهره را هم‌وار کند.

لشکرکشی فرانسه به مصر و سوریه (انگلیسی: French campaign in Egypt and Syria)، به جنگ‌هایی اطلاق می‌شود که در سال ۱۷۹۸ به رهبری ناپلئون بناپارت در مصر و سوریه که تحت حامیت امپراتوری عثمانی بودند با هدف دفاع از منافع تجاری فرانسه، راه اندازی پروژه های علمی در منطقه و کمک نظامی به تیپو سلطان برای بیرون راندن بریتانیا از شبه قاره هند آغاز شد.

ناپلئون بناپارت در حین لشکرکشی فرانسه به مصر و سوریه در سال ۱۷۹۹ با کانال سوئز باستان روبرو شد. فعالیت های هیأت اعزامی همچنین منجر به کشف سنگ روزتا و پایه گذاری شاخه مصرشناسی گردید.

این لشکرکشی پس از پیروزی های اولیه در نهایت و به ویژه پس از شکست خوردن قوای پشتیبانی دریایی فرانسه در نبرد نیل با شکست ناپلئون و عقب نشینی فرانسه از منطقه در سال ۱۸۰۱ به پایان رسید.

آماده سازی و عزیمت[ویرایش]

طرح پیشنهادی[ویرایش]

در زمان لشکرکشی، دیرکتوار قدرت را در فرانسه بدست گرفته بود و برای حفظ امنیت در برابر تهدیدات سلطنت خواهان و ژاکوبن‌ها به ارتش و بویژه به ژنرال ناپلئون بناپارت که در لشکرکشی به ایتالیا نیز شرکت داشت متوسل می‌شد.

در سال ۱۷۷۷ فرانسوا دی توت سفری به مشرق داشت تا ایده استعمار مصر توسط فرانسه را بررسی کند. این ایده از همان زمان مورد بحث قرار گرفت، اما علی رغم مثبت بودن نتایج گزارش دی توت هیچ اقدامی در این زمینه انجام نشد. پیشنهاد راه اندازی یک هیات اعزامی به مصر برای تصرف آن در سال ۱۷۸۹ توسط بناپارت مطرح شد. در نامه ای به دیرکتوار او هدف این ماموریت را دفاع از منافع تجاری فرانسه و تضعیف تجارت و دسترسی بریتانیا به هندوستان و هند شرقی بیان کرد. او می‌خواست تا با این کار حضور فرانسه را در منطقه پر رنگ کرده و پیوند نظامی ای میان قوای فرانسه و متحدش تیپو سلطان ایجاد کند.

در آن زمان مصر ضمیمه خاک امپراتوری عثمانی بود، اما از کنترل مستقیم عثمانی خارج شده و حکام مملوک آن نیز دچار اختلاف و چند دستگی شده بودند. در همان زمان در فرانسه روشنفکران مصر را مهد تمدن غرب می‌خواندند و مایل به فتح آن بودند. بازرگانان فرانسوی فعال در رود نیل نیز از آزار و اذیت مملوک‌ها شاکی بودند و بناپارت می‌خواست پا جای پای اسکندر مقدونی بگذارد. او به دیرکتوار اطمینان داد که پس از فتح مصر با شاهزادگان هندی متحد می‌شود و به کمک آنها به ممالک بریتانیا در هندوستان حمله می‌کند. دیرکتوار نیز با این طرح موافقت کرد، چرا که علی رغم تمام هزینه هایش، موجب فاصله گرفتن ناپلئون از مرکز قدرت می‌‌شد.

منابع[ویرایش]

  1. ۱٫۰ ۱٫۱ ۱٫۲ ۱٫۳ Warfare and Armed Conflicts: A Statistical Encyclopedia of Casualty and Other Figures, 1492-2015. p. 106.

پیوند به بیرون[ویرایش]