پرش به محتوا

هوریشیو نلسون

از ویکی‌پدیا، دانشنامهٔ آزاد
هوریشیو نلسون
پرترهٔ نلسون اثر لموئل فرانسیس ابوت، ۱۷۹۷
زاده۲۹ سپتامبر ۱۷۵۸
برنم تورپ، نورفک، انگلستان
درگذشته۲۱ اکتبر ۱۸۰۵ (۴۷ سال)
بر عرشهٔ اچ‌ام‌اس ویکتوری، در نزدیکی دماغه ترافالگار، اسپانیا
مدفن
کلیسای جامع سنت پل، لندن
درجهنایب دریاسالار سفید[۱]
فرماندهیناوگان مدیترانه
اسکادران حمله در کپنهاگ
چندین ناو و اسکادران در مدیترانه و هند غربی
جنگ‌ها و عملیات‌هاجنگ استقلال آمریکا
جنگ‌های انقلاب فرانسه
جنگ‌های ناپلئونی
نبرد دماغهٔ سنت وینسنت
نبرد نیل
نبرد کپنهاگ
نبرد ترافالگار

هوریشیو نلسون (انگلیسی: Horatio Nelson, 1st Viscount Nelson، ۲۹ سپتامبر ۱۷۵۸ تا ۲۱ اکتبر ۱۸۰۵)، نخستین ویکنت نلسون و نخستین دوک برونته، افسر و فرماندهٔ نیروی دریایی بریتانیا بود که در جنگ‌های انقلاب فرانسه و جنگ‌های ناپلئونی به یکی از برجسته‌ترین فرماندهان دریایی بریتانیا تبدیل شد. نام او بیش از همه با پیروزی‌های نبرد نیل در ۱۷۹۸، کپنهاگ در ۱۸۰۱ و نبرد ترافالگار در ۱۸۰۵ پیوند دارد. نلسون در ترافالگار، در حالی که ناوگان بریتانیا را از عرشهٔ اچ‌ام‌اس ویکتوری فرماندهی می‌کرد، با گلولهٔ یک تیرانداز فرانسوی زخمی شد و چند ساعت بعد درگذشت.[۲][۳]

شیوهٔ فرماندهی نلسون بر ابتکار، تمرکز نیرو در نقطهٔ تعیین‌کننده، آمادگی برای پذیرفتن خطر و اعتماد گسترده به کاپیتان‌های زیر فرمانش استوار بود. او پیش از نبردهای بزرگ اهداف کلی را برای فرماندهان توضیح می‌داد و در میدان انتظار داشت آنان در چارچوب آن اهداف مستقلاً تصمیم بگیرند. این شیوه در ترافالگار به طرحی انجامید که ناوگان بریتانیا را در دو ستون به خط طولی دشمن فرستاد و نبرد را به درگیری نزدیک تبدیل کرد.[۴] راجر نایت در زندگی‌نامهٔ پژوهشی خود موفقیت نلسون را در پیوند با توانایی شخصی او، مهارت افسران و ملوانان، کیفیت توپخانه و سازمان حرفه‌ای نیروی دریایی بریتانیا تحلیل می‌کند. در این نگاه، نلسون فرمانده‌ای استثنایی درون یک دستگاه نظامی نیرومند بود که می‌توانست ابتکار او را به اثر عملی تبدیل کند.[۵]

شهرت نلسون از همان زمان زندگی او با قهرمان‌سازی عمومی همراه بود و مرگش در لحظهٔ پیروزی ترافالگار این تصویر را تثبیت کرد. تشییع دولتی، یادمان‌های متعدد و ساخت ستون نلسون در میدان ترافالگار او را به یکی از چهره‌های اصلی حافظهٔ ملی بریتانیا تبدیل کردند.[۶] پژوهش تاریخی جدید هم‌زمان به جنبه‌های مناقشه‌برانگیز کارنامهٔ او توجه دارد. رفتار او در ناپل در ۱۷۹۹، محاکمه و اعدام دریاسالار فرانچسکو کاراچولو، رابطهٔ آشکارش با اما همیلتون و نامهٔ ۱۸۰۵ او در مخالفت با جنبش لغو تجارت برده از موضوعاتی هستند که تصویر سنتی نلسون را پیچیده‌تر کرده‌اند.[۷][۸]

از نورفک تا دریاسالاری

[ویرایش | اشتراک‌گذاری]

نلسون در ۲۹ سپتامبر ۱۷۵۸ در برنم تورپ نورفک در خانوادهٔ ادموند نلسون، کشیش کلیسا، و کاترین ساکلینگ زاده شد. مادرش در ۱۷۶۷، زمانی که او نه سال داشت، درگذشت. عموی مادری‌اش موریس ساکلینگ، افسر نیروی دریایی، مسیر ورود او به خدمت دریایی را هموار کرد. نلسون در مارس ۱۷۷۱ و در دوازده سالگی نخستین سفر دریایی خود را آغاز کرد.[۹] در ۱۷۷۳ در سفر اکتشافی به آب‌های قطب شمال شرکت کرد. داستان رویارویی نوجوانانهٔ او با خرس قطبی بعدها در زندگی‌نامه‌ها و تصاویر میهن‌پرستانه به یکی از افسانه‌های دوران کودکی‌اش تبدیل شد. اسناد موزهٔ دریایی نشان می‌دهند که تفنگ او در آن ماجرا شلیک نکرد و همراهانش ناچار شدند او را از موقعیت خطرناک بیرون آورند.[۹] این تفاوت میان رخداد تاریخی و بازسازی قهرمانانهٔ آن، نمونه‌ای زودهنگام از فرایندی است که بعدها بخش بزرگی از حافظهٔ عمومی نلسون را شکل داد.

او در ۱۷۷۷ ستوان شد و زیر فرمان ویلیام لاکر در ناو Lowestoffe خدمت کرد. در سال‌های جنگ استقلال آمریکا در هند غربی حضور داشت و در ۱۷۷۹، پیش از رسیدن به بیست و یک سالگی، به درجهٔ ناخدایی رسید. نلسون در ۱۷۸۰ فرمانده Hinchinbroke بود و در لشکرکشی بریتانیا در امتداد رود سان خوان در نیکاراگوئه شرکت کرد. او به تصرف دژ سان خوان کمک کرد، اما تب شدید استوایی تقریباً جانش را گرفت و اثر بیماری‌های گرمسیری تا سال‌ها بر سلامت او باقی ماند.[۱۰] پس از پایان جنگ، در ۱۷۸۴ فرمانده ناو Boreas در هند غربی شد. اجرای سخت‌گیرانهٔ قوانین کشتیرانی و مقابله با تجارت غیرقانونی او را با بازرگانان و برخی مقام‌های محلی درگیر کرد. در همین دوره با فرانسیس نیسبت، بیوه‌ای ساکن نویس، آشنا شد و در ۱۷۸۷ با او ازدواج کرد. ازدواج آنان فرزندی نداشت و پس از بازگشت نلسون به انگلستان، او نزدیک به پنج سال با حقوق نیمه‌وقت از فرماندهی فعال دور ماند.[۱۱][۱۲]

با آغاز جنگ با فرانسهٔ انقلابی در ۱۷۹۳، نلسون فرمانده ناو ۶۴ توپهٔ Agamemnon شد و وارد مرحله‌ای شد که شهرت نظامی او را ساخت. او در عملیات تولون و سپس کارزار بریتانیا در کورسیکا شرکت کرد و در محاصرهٔ باستیا و کالوی نقش داشت. در ژوئیهٔ ۱۷۹۴، هنگام حضور در موضع توپخانه‌ای در کالوی، برخورد گلولهٔ دشمن به زمین شن و سنگ را به صورتش پرتاب کرد و بینایی چشم راستش را از میان برد. ساختار چشم باقی ماند، اما بینایی آن هرگز بازنگشت.[۱۳] در سال‌های بعد پرتره‌نگاران اغلب صورت او را طوری می‌نشاندند که چشم آسیب‌دیده در سایه قرار گیرد.[۱۴]

نبرد دماغهٔ سنت وینسنت در ۱۴ فوریهٔ ۱۷۹۷، اثر رابرت کلیولی. اقدام نلسون در خارج‌شدن از خط معمول نبرد به قطع مسیر بخشی از ناوگان اسپانیا کمک کرد.

در ۱۴ فوریهٔ ۱۷۹۷ ناوگان سر جان جرویس با ۱۵ کشتی خط با ناوگان اسپانیا که ۲۷ کشتی خط داشت در نزدیکی دماغهٔ سنت وینسنت روبه‌رو شد. نلسون که فرمانده Captain بود، دریافت که بخشی از ناوگان اسپانیا می‌تواند از درگیری دور شود. او از خط معمول نبرد خارج شد و کشتی خود را در مسیر آن بخش قرار داد. پس از نبرد نزدیک، نلسون و افرادش به San Nicolas یورش بردند و آن را گرفتند و از عرشهٔ همان کشتی به San Josef رفتند و آن را نیز تسلیم کردند.[۱۵] این اقدام جسورانه اعتبار عمومی او را به شدت افزایش داد و اندکی بعد نلسون به ردهٔ دریاسالاری رسید. همان سال در حمله به سانتا کروز د تنریف در جزایر قناری بخت با او همراه نبود. عملیات پیاده‌شدن نیروها در شب ۲۴ ژوئیه از نظم افتاد و مدافعان اسپانیایی حمله را دفع کردند. گلوله‌ای استخوان بازوی راست نلسون را در بالای آرنج خرد کرد و جراحان همان شب بازو را قطع کردند.[۱۶]

نلسون پس از زخمی‌شدن در تنریف، اثر ریچارد وستال. ناپسری او جوزایا نیسبت با مهار خونریزی به نجات جانش کمک کرد.

شکست تنریف یکی از سنگین‌ترین ضربه‌های شخصی و حرفه‌ای زندگی نلسون بود. نامه‌های او در دورهٔ نقاهت از نگرانی عمیق دربارهٔ توانایی ادامهٔ خدمت خبر می‌دهند، با این حال او چند ماه بعد به دریا بازگشت.[۱۷] مجموعهٔ رخدادهای کالوی، سنت وینسنت و تنریف ویژگی‌هایی را که در فرماندهی بعدی او آشکارتر شدند کنار هم قرار دادند: حضور نزدیک به صحنهٔ خطر، تمایل به تصمیم مستقل، آمادگی برای شکستن الگوی رسمی خط نبرد و نیاز شدید به شناسایی عمومی و تأیید مافوق‌ها. جان ساگدن و راجر نایت هر دو این ترکیب را برای فهم موفقیت‌ها و تنش‌های حرفه‌ای نلسون اساسی می‌دانند.[۱۲][۵]

نیل، ناپل و کپنهاگ

[ویرایش | اشتراک‌گذاری]

در ۱۷۹۸ نلسون مأمور یافتن ناوگان فرانسوی شد که نیروی بزرگ ناپلئون بناپارت را از تولون به سوی شرق مدیترانه حمل می‌کرد. او در جست‌وجویی طولانی از مسیر فرانسه به مصر حرکت کرد، یک بار پیش از رسیدن فرانسویان به اسکندریه رسید و سپس برای تهیهٔ آذوقه و اطلاعات مسیر خود را تغییر داد. سرانجام در بعدازظهر ۱ اوت، ناوگان فرانسه در خلیج ابوقیر در شرق اسکندریه یافت شد.[۱۸] کشتی‌های فرانسوی در خطی نزدیک ساحل لنگر انداخته بودند و انتظار داشتند آب کم‌عمق سمت خشکی آنان را محافظت کند. چند کشتی بریتانیایی راهی میان خط فرانسه و ساحل یافتند و بخش پیشین ناوگان دشمن از دو سو زیر آتش قرار گرفت. آغاز حمله در واپسین ساعت‌های روز و ادامهٔ آن در تاریکی از تصمیم‌های تعیین‌کنندهٔ نلسون بود.[۱۸][۵]

انفجار ناو فرانسوی L'Orient در نبرد نیل، تصویر توماس ویتکومب. نابودی پرچم‌دار فرانسه به نماد پیروزی بریتانیا در ابوقیر تبدیل شد.

نبرد تا نیمه‌شب ادامه یافت. ناو پرچم‌دار فرانسوی L'Orient آتش گرفت و حدود ساعت ده شب منفجر شد. بیشتر ناوگان خط فرانسه نابود یا اسیر شد و تنها بخشی از نیرو توانست از خلیج بگریزد.[۱۹] نلسون در جریان نبرد از ناحیهٔ سر زخمی شد، اما پس از پانسمان به فرماندهی بازگشت و هنگام آتش‌گرفتن L'Orient دستور داد قایق در دسترس برای نجات بازماندگان فرانسوی فرستاده شود.[۲۰] پیروزی ابوقیر راه دریایی عمدهٔ ارتش فرانسه در مصر را قطع کرد، موقعیت بریتانیا و متحدانش در مدیترانه را تقویت کرد و شهرت نلسون را از چهره‌ای مشهور در نیروی دریایی به قهرمانی اروپایی ارتقا داد. او در پی این پیروزی بارون نلسون نیل و برنم تورپ شد.[۲]

پس از نیل، نلسون بخش مهمی از ۱۷۹۸ و ۱۷۹۹ را در قلمرو پادشاهی ناپل گذراند. با پیشروی فرانسه، خاندان بوربون از ناپل به پالرمو منتقل شد و جمهوری پارتنوپه در ژانویهٔ ۱۷۹۹ در ناپل شکل گرفت. نیروهای سلطنت‌طلب زیر فرمان کاردینال فابریتسیو روفو چند ماه بعد شهر را بازپس گرفتند و پیش از ورود نلسون با جمهوری‌خواهان محصور در استحکامات بر سر تسلیم و انتقال امن به فرانسه توافق کردند. نلسون اجرای این توافق را نپذیرفت و جمهوری‌خواهان پس از خروج از قلعه‌ها در اختیار حکومت بوربون قرار گرفتند.[۲۱] مسئولیت او در بی‌اعتبارشدن شرایط تسلیم از سدهٔ نوزدهم موضوع اختلاف تاریخی بوده است. مناقشهٔ روشن‌تر به فرانچسکو کاراچولو، دریاسالار پیشین بوربون که به جمهوری پیوسته بود، مربوط می‌شود. کاراچولو در ۲۹ ژوئن در دادگاهی نظامی و شتاب‌زده محاکمه و به مرگ محکوم شد و نلسون دستور داد حکم همان روز اجرا شود.[۲۲] پژوهشگران جدید دربارهٔ میزان اختیار حقوقی نلسون و مسئولیت اشخاص دیگر اختلاف دارند، اما رفتار او در ناپل یکی از پایدارترین نقاط مناقشه در تاریخ‌نگاری زندگی او باقی مانده است.[۷]

زندگی شخصی نلسون نیز در ناپل دگرگون شد. او اما همیلتون، همسر سفیر بریتانیا سر ویلیام همیلتون، را در ۱۷۹۳ شناخته بود و رابطهٔ آنان در ۱۷۹۹ به رابطه‌ای عاشقانه تبدیل شد. این رابطه در جامعهٔ بریتانیا آشکار و جنجال‌برانگیز شد، زیرا هر دو طرف ازدواج کرده بودند.[۲۳] نلسون در بازگشت به انگلستان از فرانسیس جدا شد و زندگی خود را تا حد امکان با اما پیوند داد. دختر آنان هوراتیا در ژانویهٔ ۱۸۰۱ به صورت پنهانی به دنیا آمد و والدین مدتی هویت واقعی او را مخفی نگه داشتند.[۲۴] این بخش از زندگی نلسون در همان زمان بخشی از شهرت عمومی او شد و در پژوهش‌های جدید برای بررسی نسبت میان جاه‌طلبی، نیاز او به تحسین و تصمیم‌های سیاسی و حرفه‌ای سال‌های ناپل اهمیت یافته است.[۲۵]

نبرد کپنهاگ در ۲ آوریل ۱۸۰۱، اثر نیکلاس پوکاک

در ۱۸۰۱، نلسون که به نایب دریاسالاری رسیده بود، به عنوان نفر دوم ناوگان سر هاید پارکر به بالتیک رفت. مأموریت بریتانیا شکستن اتحاد «بی‌طرفی مسلحانه» روسیه، دانمارک، سوئد و پروس بود که محدودیت‌های بریتانیا بر کشتیرانی بی‌طرف را به چالش می‌کشید. در نبرد کپنهاگ در ۲ آوریل، نلسون فرمانده بخش اصلی حمله به خط دفاعی دانمارک بود. نبرد سخت‌تر از انتظار پیش رفت و چند کشتی بریتانیایی به گل نشستند. پارکر علامت توقف عملیات را فرستاد، اما نلسون آگاهانه آن را اجرا نکرد و حمله ادامه یافت.[۲۶] او سپس با نامه و مذاکره آتش‌بس را پیش برد و از فشار نظامی و دیپلماسی برای رسیدن به توافق استفاده کرد. مرگ تزار پاول یکم و تغییر سیاست روسیه نیز چند روز بعد اتحاد شمالی را از هم گسست. نلسون پس از این کارزار به مقام ویکنت رسید.[۲۶][۲]

ترافالگار، مرگ و میراث

[ویرایش | اشتراک‌گذاری]

با ازسرگیری جنگ در ۱۸۰۳، نلسون فرمانده کل ناوگان مدیترانه شد و پرچم خود را بر Victory برافراشت. دو سال بعد بیشتر وقت او صرف مراقبت از ناوگان فرانسوی تولون و جلوگیری از پیوند آن با نیروهای دیگر فرانسه و اسپانیا شد. در ۱۸۰۵ ناوگان پیر شارل ویلنوو از مدیترانه بیرون رفت و نلسون آن را تا هند غربی تعقیب کرد، اما نبردی رخ نداد. او سپس به اروپا بازگشت. در سپتامبر دوباره به Victory رفت و فرماندهی ناوگانی را در برابر کادیس به دست گرفت که خروج ناوگان مشترک فرانسه و اسپانیا را انتظار می‌کشید.[۲][۴] نلسون در هفته‌های پیش از نبرد طرح خود را در گفتگوهای مکرر با کاپیتان‌ها توضیح داد. نسخه‌ای از یادداشت رسمی او به تاریخ ۹ اکتبر ۱۸۰۵ باقی مانده است.[۲۷] هدف، شکستن خط دشمن در دو بخش و ایجاد نبردی نزدیک بود که در آن تمرین توپخانه و ابتکار کاپیتان‌های بریتانیایی بیشترین اثر را داشته باشد. این طرح در مرحلهٔ نزدیک‌شدن کشتی‌های پیشتاز بریتانیا را برای مدتی در معرض آتش طولی دشمن قرار می‌داد و بر سرعت ورود ستون‌های بعدی به درگیری متکی بود.[۴]

نبرد ترافالگار در برداشت جی. ام. دبلیو. ترنر. نقاشی چند لحظهٔ نبرد را در یک صحنهٔ واحد ترکیب می‌کند.

صبح ۲۱ اکتبر ۱۸۰۵ دو ناوگان در برابر دماغهٔ ترافالگار یکدیگر را دیدند. بریتانیا ۲۷ کشتی خط در برابر ۳۳ کشتی فرانسه و اسپانیا داشت. اندکی پیش از ورود به برد آتش، از Victory پیام معروف «انگلستان انتظار دارد هر مرد وظیفهٔ خود را انجام دهد» مخابره شد.[۳] ستون کاتبرت کالینگوود نخست به عقب خط متحدان رسید و ستون نلسون کمی بعد مرکز آن را شکافت. Victory از کنار پرچم‌دار ویلنوو، Bucentaure، گذشت و آتش سنگینی به آن وارد کرد، سپس با ناو فرانسوی Redoutable درگیر شد. نزدیک ساعت یک و ربع بعدازظهر گلولهٔ تفنگ یک تیرانداز فرانسوی از شانهٔ چپ نلسون وارد شد و جراحتی مرگبار ایجاد کرد. او به زیر عرشه منتقل شد و حدود ساعت چهار و نیم، پس از آنکه از پیشرفت پیروزی آگاه شده بود، درگذشت.[۲۸][۳]

مرگ نلسون در زیر عرشهٔ Victory، اثر آرتور ویلیام دویس. هنرمند پس از بازگشت کشتی از پیکر نلسون و شماری از حاضران طرح تهیه کرد.

در پایان روز، ۱۷ کشتی ناوگان مشترک اسیر شده و یک کشتی دیگر در آتش نابود شده بود. هیچ کشتی بریتانیایی در خود نبرد از دست نرفت، هرچند ۴۴۹ نفر از نیروهای بریتانیا کشته و ۱۲۱۷ نفر زخمی شدند. تلفات فرانسه و اسپانیا بسیار سنگین‌تر بود و توفان پس از نبرد نیز بسیاری از کشتی‌های اسیرشده را از میان برد یا بازیابی آن‌ها را ناممکن کرد.[۳] ترافالگار جنگ‌های ناپلئونی را پایان نداد و ارتش ناپلئون در همان ماه‌ها در اروپای مرکزی پیروزی‌های بزرگی به دست می‌آورد. اثر اصلی ترافالگار در حوزهٔ دریایی بود. توان ناوگان فرانسه و اسپانیا برای ایجاد یک رویارویی بزرگ دیگر با بریتانیا به شدت کاهش یافت و برتری دریایی بریتانیا برای دهه‌های بعد استحکام بیشتری یافت.[۵][۶] پیروزی همچنین اعتبار روش فرماندهی نلسون را تثبیت کرد، هرچند نتیجه به مهارت توپچیان، تجربهٔ فرماندهان کشتی‌ها، انضباط خدمه و نظام تدارکاتی نیروی دریایی بریتانیا وابسته بود.[۵]

پیکر نلسون برای سفر بازگشت در محفظه‌ای حاوی الکل نگهداری شد و Victory در دسامبر ۱۸۰۵ آن را به بریتانیا آورد.[۲۹] او در گرینویچ در معرض وداع عمومی قرار گرفت و بیش از پانزده هزار نفر طی چند روز برای ادای احترام وارد تالار نقاشی‌شده شدند. در ۸ ژانویهٔ ۱۸۰۶ تابوت او از راه رود تیمز به وایت‌هال برده شد و روز بعد مراسم تشییع دولتی در کلیسای جامع سنت پل برگزار شد. تابوت چوبی او از بخشی از دکل L'Orient، پرچم‌دار فرانسوی نابودشده در نیل، ساخته شده بود.[۳۰] مرگ در اوج پیروزی زمینهٔ رشد سریع فرهنگ یادبود نلسون را فراهم کرد. نام او بر بناها، کشتی‌ها، اشیای یادبود و آثار هنری نشست و ستون نلسون که با کمک عمومی ساخته شد در ۱۸۴۳ در میدان ترافالگار تکمیل شد.[۶]

تصویر تاریخی نلسون در دو سدهٔ پس از مرگ بارها بازسازی شده است. زندگی‌نامه‌های اولیه و هنر عمومی بر دلاوری، ازخودگذشتگی و پیروزی‌های او تمرکز داشتند. پژوهش‌های جدیدتر شخصیت و ساختار نظامی پیرامون او را هم‌زمان بررسی کرده‌اند. نایت نلسون را فرمانده‌ای با درک راهبردی، توان ایجاد وفاداری و آرامش در لحظهٔ نبرد می‌داند و در کنار آن بر دشواری رابطهٔ او با برخی مافوق‌ها، جاه‌طلبی سیاسی و آمادگی‌اش برای رفتار سخت تأکید می‌کند.[۵] ساگدن در دو جلد زندگی‌نامهٔ خود بر شبکهٔ روابط شخصی، نیاز نلسون به تأیید، توان رهبری و پیچیدگی تصمیم‌های او در ناپل تمرکز کرده است.[۱۲][۲۵] مقالهٔ مایکل تایتلستاد در ۲۰۲۵ نشان می‌دهد که اختلاف بر سر ناپل همچنان مرز مهمی میان روایت‌های ستایشگرانه و تفسیرهای انتقادی زندگی نلسون است.[۷]

بازنگری میراث نلسون همچنین جایگاه او در جهان امپراتوری اواخر سدهٔ هجدهم را در نظر می‌گیرد. او در هند غربی با شبکهٔ اقتصاد مزارع برده‌دار آشنا شد و دوستی طولانی با سیمون تیلور، یکی از بزرگ‌ترین مالکان برده در جامائیکا، داشت. در نامه‌ای به تیلور در ۱۰ ژوئن ۱۸۰۵، هنگام تعقیب ناوگان فرانسه در کارائیب، نلسون مخالفت خود را با ویلیام ویلبرفورس و فعالان لغو تجارت برده بیان کرد. نسخه‌ای از این نامه در فوریهٔ ۱۸۰۷، در جریان بحث نهایی پارلمان دربارهٔ لغو تجارت برده، در نشریهٔ ویلیام کابِت منتشر شد و پژوهش کریستر پتلی احتمال می‌دهد که تیلور آن را برای استفاده از اعتبار نلسون در کارزار مخالفان الغا در اختیار ناشر گذاشته باشد.[۸] این سند همراه با رخدادهای ناپل نشان می‌دهد که مطالعهٔ تاریخی نلسون امروز هم دستاورد نظامی و شیوهٔ فرماندهی او را در بر می‌گیرد و هم ارزش‌ها، ائتلاف‌ها و پیامدهای سیاسی جهانی را که آن دستاوردها درون آن‌ها شکل گرفتند.

جستارهای وابسته

[ویرایش | اشتراک‌گذاری]

پانویس

[ویرایش | اشتراک‌گذاری]
  1. ↑ "Rear Admiral Sir Horatio Nelson, 1758 to 1805". Royal Museums Greenwich (in English). Retrieved 30 اوت 2026.
  2. 1 2 3 4 "Nelson, Horatio, Vice Admiral, 1st Viscount Nelson". Royal Museums Greenwich (in English). Retrieved 30 اوت 2026.
  3. 1 2 3 4 "Battle of Trafalgar Timeline". Royal Museums Greenwich (in English). Retrieved 30 اوت 2026.
  4. 1 2 3 "Battle of Trafalgar background". Royal Museums Greenwich (in English). Retrieved 30 اوت 2026.
  5. 1 2 3 4 5 6 Knight, Roger (2006). The Pursuit of Victory: The Life and Achievement of Horatio Nelson (in English). Penguin. ISBN 9780141007618.
  6. 1 2 3 "Nelson's legacy". Royal Museums Greenwich (in English). Retrieved 30 اوت 2026.
  7. 1 2 3 Titlestad, Michael (2025). "Biographical contentions: Barry Unsworth's Losing Nelson". International Journal of Maritime History (in English). 37 (4): 781 تا 796. doi:10.1177/08438714251383893.
  8. 1 2 Petley, Christer. "Horatio Nelson to Simon Taylor, 10 June 1805". University of Southampton, Slavery and Revolution (in English). Retrieved 30 اوت 2026.
  9. 1 2 "Young Nelson". Royal Museums Greenwich (in English). Retrieved 30 اوت 2026.
  10. ↑ "Captain Horatio Nelson, 1758 to 1805". Royal Museums Greenwich (in English). Retrieved 30 اوت 2026.
  11. ↑ "Frances Nelson, 1761 to 1831, 1st Viscountess Nelson". Royal Museums Greenwich (in English). Retrieved 30 اوت 2026.
  12. 1 2 3 Sugden, John (2004). Nelson: A Dream of Glory (in English). Jonathan Cape. ISBN 9780224060974.
  13. ↑ "Nelson's loss of his eye". Royal Museums Greenwich (in English). Retrieved 30 اوت 2026.
  14. ↑ "Rear Admiral Sir Horatio Nelson, 1758 to 1805". Royal Museums Greenwich (in English). Retrieved 30 اوت 2026.
  15. ↑ "The Captain capturing the San Nicolas and the San José at the Battle of Cape St Vincent, 14 February 1797". Royal Museums Greenwich (in English). Retrieved 30 اوت 2026.
  16. ↑ "Nelson wounded at Tenerife, 24 July 1797". Royal Museums Greenwich (in English). Retrieved 30 اوت 2026.
  17. ↑ "Letter from Nelson to Sir Andrew Snape Hamond, Bath, 8 September 1797". Royal Museums Greenwich (in English). Retrieved 30 اوت 2026.
  18. 1 2 "The Battle of the Nile, 1 August 1798". Royal Museums Greenwich (in English). Retrieved 30 اوت 2026.
  19. ↑ "The Battle of the Nile, 1 August 1798: End of the Action". Royal Museums Greenwich (in English). Retrieved 30 اوت 2026.
  20. ↑ "Nelson coming on deck at the battle of the Nile, 1 August 1798". Royal Museums Greenwich (in English). Retrieved 30 اوت 2026.
  21. ↑ North, Jonathan (2018). Nelson at Naples: Revolution and Retribution in 1799 (in English). Amberley Publishing. ISBN 9781445679372.
  22. ↑ North, Jonathan. "Hanging Caracciolo" (in English). Retrieved 30 اوت 2026.
  23. ↑ "Emma Hamilton and Lord Nelson". Royal Museums Greenwich (in English). Retrieved 30 اوت 2026.
  24. ↑ "Horatia Nelson, 1801 to 1881". Royal Museums Greenwich (in English). Retrieved 30 اوت 2026.
  25. 1 2 Sugden, John (2013). Nelson: The Sword of Albion (in English). Macmillan.
  26. 1 2 "The Battle of Copenhagen, 2 April 1801". Royal Museums Greenwich (in English). Retrieved 30 اوت 2026.
  27. ↑ "Trafalgar memorandum signed by Nelson, Victory off Cadiz, 9 October 1805". Royal Museums Greenwich (in English). Retrieved 30 اوت 2026.
  28. ↑ "Nelson's Trafalgar Coat". Royal Museums Greenwich (in English). Retrieved 30 اوت 2026.
  29. ↑ "Funeral Procession of the late Lord Viscount Nelson". Royal Museums Greenwich (in English). Retrieved 30 اوت 2026.
  30. ↑ "Nelson's funeral". Royal Museums Greenwich (in English). Retrieved 30 اوت 2026.

منابع

[ویرایش | اشتراک‌گذاری]

پیوند به بیرون

[ویرایش | اشتراک‌گذاری]
برگرفته از «https://fa.wikipedia.org/w/index.php?title=هوریشیو_نلسون&oldid=44296985»