ژاکوبن

از ویکی‌پدیا، دانشنامهٔ آزاد
پرش به: ناوبری، جستجو
شعار جمهوری فرانسه: آزادی، برابری، برادری یا مرگ. بخش «یا مرگ» که با دوران حکومت وحشت پیوندخورده بود بعدتر از این شعار حذف گردید.

ژاکوبن در واژه نامه انقلاب کبیر فرانسه به اعضای باشگاه ژاکوبن می گفتند.

باشگاه ژاکوبن یکی از برجسته‌ترین باشگاه‌های سیاسی در انقلاب فرانسه بود. لفظ ژاکوبن در آن زمان رفته رفته برای نامیدن انقلاب خواهان و هواداران تغییرات ریشه ای به کار رفت. نام این گروه در انقلاب کبیر فرانسه با دوران حکمرانی وحشت گره خورده است . همچنین این لفظ در فرانسه کنونی اشاره به یک جمهوری متمرکز توسط دولتی ملی دارد.

تاریخچه[ویرایش]

باشگاه ژاکوبن‌ها اولین باشگاهی بود که در دوره مجلس موسسان تاسیس شد. این محل در ابتدا مجمع نمایندگان مجلس بود که قبل از برگزاری جلسه در اموری که طرح می‌شد توافق می‌کردند. در اکتبر ۱۷۸۹ که مجلس و شاه از ورسای به پاریس انتقال یافتند تمام نمایندگان وطن‌خواه در این باشگاه جمع شده و آن را انجمن دوستان مشروطه نام گذاردند. غیر از نمایندگان مجلس گروهی از مردم متفرقه مانند نویسندگان و وکلای دعاوی و توانگران در آن عضو گشتند و مرکز خود را در صومعه قدیم ژاکوبن‌ها قرار دادند. اعضاء سالی ۳۰ فرانک حق عضویت می‌دادند و در ۱۷۹۱ عده آن‌ها به ۱۲۰۰ نفر می‌رسید.[۱]

تشکیلات[۲][ویرایش]

در زمان افتتاح مجمع قانون‌گذار ژاکوبن‌ها قدرت فوق‌العاده‌ای در کشور داشتند، در سال ۱۷۹۰ به تقلید انجمن ژاکوبن پاریس در ولایات هم انجمن‌هایی دایر شد و در ۴۸ محله پاریس هم ۴۸ حوزه تشکیل شد و آن را انجمن‌های ملی نامیدند. در ولایات بیش از ۲۰۰۰ حوزه دایر گردید و میان خود روابط کامل برقرار کردند که بیشتر به روشن کردن افکار و حفظ حقوق ملت کمک نمایند. این حوزه‌های ولایتی با مرکز خود در پاریس ارتباط یافتند و از او استشاره می‌کردند و از اخبار ولایت خود را به مرکز داده و اوامر مرکزی را اطاعت می‌کردند.

ژاکوبن‌ها به این ترتیب نمایندگان و مجریان بسیار در ولایات پیدا کردند که با اشاره مرکز همگی با نظم کامل انجام خدمت می‌کردند، در واقع حزب ژاکوبن با این تشکیلات منظم، دولتی تشکیل داد متمرکز و دارای روابط مستحکم در صورتی که مملکت فرانسه بر حسب قانون سال ۱۷۹۱ فاقد چنین تمرکز و انتظامی بود، به عبارت دیگر حزب ژاکوبن از دولت فرانسه هم تشکیلاتش منظم‌تر بود زیرا که از طرف دولت مرکزی نماینده در ولایات و ایالتی وجود نداشت و این حزب در همه جا دارای وکیل و رابط و وقایع‌نگار بود.

منابع[ویرایش]

  1. ماله, آلبر (۱۳۶۷). تاریخ قرن هیجدهم و انقلاب کبیر فرانسه و امپراطوری ناپلئون. تهران: دنیای کتاب-نشر علم. pp. ۴۱۰. 
  2. ماله, آلبر (۱۳۶۷). تاریخ قرن هیجدهم و انقلاب کبیر فرانسه و امپراطوری ناپلئون. تهران: دنیای کتاب - نشر علم. pp. ۴۱۲. 

ویکی‌پدیای انگلیسی