کودتای ۱۸ برومر

کودتای ۱۸ برومر

ژنرال بناپارت در جریان کودتای ۱۸ برومر در شاتو سن-کلو، نقاشی فرانسوا بوشو، ۱۸۴۰
تاریخ	۹ نوامبر ۱۷۹۹
مکان	شاتو سن-کلو
شرکت‌کننده‌ها	ناپلئون بناپارت امانوئل جوزف سیس شارل-موریس تالیران راجر دوکوس پل باراس لوسین بناپارت ژوزف بناپارت Jean Jacques Régis de Cambacéres شارل فرانسوا لبرون یواخیم مورات دیگران
نتیجه	کودتا موفقیت‌آمیز بود رژیم کنسولی تأسیس شد تصویب قانون اساسی که طبق آن کنسول اول، منصبی که قرار بود بناپارت داشته باشد، بیشترین قدرت را در دولت فرانسه داشت

کودتای ۱۸ برومر (فرانسوی: Coup d'État du 18 Brumaire) ناپلئون بناپارت را به عنوان کنسول اول جمهوری اول فرانسه به قدرت رساند. از نظر اکثر مورخان، این کودتا به انقلاب فرانسه پایان داد و به زودی منجر به تاجگذاری ناپلئون به عنوان امپراتور فرانسه شد. این کودتای بدون خونریزی، دیرکتوار سرنگون کرد و آن را با رژیم کنسولی فرانسه جایگزین کرد. این اتفاق در ۹ نوامبر ۱۷۹۹ رخ داد که طبق سیستم تقویم کوتاه مدت جمهوری فرانسه، ۱۸ برومر، سال هشتم بود.

کودتای ۱۸ برومر، سال هشتم (شنبه9 novembre 1799، که اغلب به اختصار کودتای ۱۸ برومر نامیده می‌شود، توسط امانوئل ژوزف سیس سازماندهی و توسط ناپلئون بناپارت، با کمک قاطع برادرش لوسین، اجرا شد. این کودتا پایان دیرکتوار و انقلاب فرانسه و آغاز کنسولگری را نشان می‌دهد. در حالی که وقایع تعیین‌کننده در 19 brumaire در شاتو سن-کلو، جایی که شورای پانصد نفر و شورای باستان تشکیل جلسه دادند، رخ داد، در ۱۸ام بود که توطئه عناصر لازم برای نقشه را فراهم کرد.

پیش‌زمینه

لوسین بناپارت، رئیس شورای پانصد نفری، که کودتایی را طراحی کرد که برادرش را به قدرت رساند

Salle des Cinq-Cent در Saint-Cloud در شامگاه 18 Brumaire, An VIII توسط Jacques Sablet, c. 1799

پس از آنکه اتریشِ تحت کنترل هابسبورگ در ۱۲ مارس ۱۷۹۹ به فرانسه اعلام جنگ کرد،، امانوئل ژوزف سیس به‌عنوان یکی از اعضای دیرکتوار وضعیت فرانسه را بسیار بد دید. پس تصمیم گرفت دیرکتوار را از کار برکنار کند و با توجه به موقعیت فرانسه در جنگ درصدد برآمد که با کمک یکی از قهرمانان جنگ این حرکت را عملی کند، پس گزینه‌هایی را بررسی کرد؛ ژان-باپتیست برنادوت آن‌قدر به انقلاب ایمان داشت که از لیست خارج شود. در نهایت با بازگشت ناپلئون از مصر عثمانی و همراه آوردن اخبار پیروزی‌های این قهرمان جدید فرانسه، متوجه شد فردی که می‌خواهند ناپلئون است.

کودتا(ها)

قرار این بود که ناپلئون اعضای دیرکتوار را مجبور به استعفاء کند و دو مجلس سابق فرانسه را دوباره به روی کار بیاورند. کودتا دو مرحله داشت که اول همانی بود که سیس برنامه داشت، او و یکی دیگر از اعضای دیرکتوار از کار کنار کشیدند سپس تالیران با فشار آوردن بر یکی دیگر از اعضا او را نیز مجبور به استعفا کرد. طبق قانون با کنار رفتن سه عضو، دیرکتوار منحل می‌شد. دو عضو دیگر که حاضر به همکاری نشدند بازداشت شدند. در مرحله دوم ناپلئون با کمک برادرش لوسین بناپارت دست به کودتا در کودتا زد و با حرکتی غیرمنتظره سیس و تالیران را کنار زد و خود را به‌عنوان کنسول اول فرانسه معرفی کرد که نهایتاً منجر به امپراتور شدن او گردید.

صبح روز ۱۸ برومر، لوسین بناپارت، که به عنوان رئیس شورای پانصد نفری خدمت می‌کرد، به دروغ شوراها را متقاعد کرد که کودتای ژاکوبنی در پاریس در شرف وقوع است و آنها را وادار کرد که برای حفظ امنیت به حومه شهر، قلعه سن کلود بروند. ناپلئون مسئول حفظ امنیت دو شورا شد و فرماندهی تمام نیروهای محلی موجود به او واگذار شد. بعداً در همان صبح، سیه و روژه دوکوس از سمت مدیران استعفا دادند. وزیر امور خارجه سابق فعلی، شارل موریس دو تالیران-پریگور، متحد نزدیک ناپلئون، به مدیر پل باراس فشار آورد تا همین کار را انجام دهد.

استعفای سه نفر از پنج مدیر در روز اول کودتا، مانع از تشکیل جلسه به حد نصاب رسید و بنابراین عملاً هیئت مدیره پنج نفره را منحل کرد، اما دو مدیر ژاکوبن، لویی-ژروم گوهیه و ژان-فرانسوا-آگوست مولن، همچنان به اعتراض خشمگینانه خود ادامه دادند. هر دو نفر در روز دوم توسط متحد ناپلئون، ژنرال ژان ویکتور ماری مورو، دستگیر شدند و روز بعد، مجبور به تسلیم شدند. برخلاف هیئت مدیره، دو شورا هنوز مرعوب نشده بودند و به جلسات خود ادامه دادند.

منابع

• مشارکت‌کنندگان ویکی‌پدیا. «Coup of 18 Brumaire». در دانشنامهٔ ویکی‌پدیای انگلیسی، بازبینی‌شده در ۱ نوامبر ۲۰۱۴.