زبان چینی کلاسیک

از ویکی‌پدیا، دانشنامهٔ آزاد
پرش به ناوبری پرش به جستجو
چینی کلاسیک
چینی ادبی
古文 یا 文言
منطقه سرزمین اصلی چین، تایوان، ژاپن، کشور کره، و ویتنام
دوره سده ۵م قبل از میلاد تا سده دوم بعد از میلاد و به عنوان زبان ادبی تا سده بیستم مورد استفاده بود
زبان‌های چینی-تبتی
حروف چینی
کدهای زبان
ایزو ۶۳۹-۳ lzh
گلاتولوگ lite1248[۱]
این نوشتار شامل نمادهای آوایی آی‌پی‌ای است. بدون پشتیبانی مناسب تفسیر، ممکن است علامت‌های سوال، جعبه یا دیگر نمادها را جای نویسه‌های یونی‌کد ببینید.
زبان چینی کلاسیک
چینی 古文
معنی لغوی "ancient writing"
Literary Chinese
چینی 文言
معنی لغوی "literary language"

زبان چینی کلاسیک (古文، gǔwén، "متن قدیمی") زبان ادبیات کلاسیک از انتهای دوران بهار و پائیز تا انتهای دوران دودمان هان است و یک سبک نوشتاری از چینی قدیمی به حساب می‌آید.


منابع[ویرایش]

  1. Nordhoff, Sebastian; Hammarström, Harald; Forkel, Robert; Haspelmath, Martin, eds. (2013). "چینی کلاسیک". Glottolog 2.2. Leipzig: Max Planck Institute for Evolutionary Anthropology. 
  • ویکی‌پدیای انگلیسی