زبان شانگهایی

از ویکی‌پدیا، دانشنامهٔ آزاد
شانگهایی
上海話 / 上海话, Zaonhegho
上海閒話 / 上海闲话, Zaonhe-ghegho
滬語 / 沪语, Wu nyu
بیان[z̥ɑ̃̀héɦɛ̀ɦò], [ɦùɲý]
زبان بومی درچین
منطقهشانگهای و مناطق اطراف دلتای رود یانگ تسه
قومیتمردم شانگهایی
شمار گویشوران
۱۰–۱۴ میلیون  (۲۰۱۳)
چینی-تبتی
کدهای زبان
ایزو ۳–۶۳۹
ایزو ۶–۶۳۹suji
فهرست لینگوییست
wuu-sha
گلاتولوگshan1293  (شانگهایی)[۱]
زبان‌شناسی79-AAA-dbb>
{{{mapalt}}}
نقشه گویش‌های وو، شانگهایی به رنگ جگری در گوشهٔ بالا و راست تصویر
این نوشتار شامل نمادهای آوایی آی‌پی‌ای است. بدون پشتیبانی مناسب تفسیر، ممکن است علامت‌های سوال، جعبه یا دیگر نمادها را جای نویسه‌های یونی‌کد ببینید.

زبان شانگهایی (چینی ساده‌شده: 上海话، چینی سنتی: 上海話، پین‌یین: Zaonhegho) یا زبان هو گونه‌ای از چینی وو است که در مناطق مرکزی شهر شانگهای تکلم می‌شود. گویشوران این زبان دارای فهم متقابل نسبت به سایر زبان‌های چینی مثل ماندارین نیستند. شانگهایی زبان میانجی تمام ناحیه دلتای رود یانگ تسه و با حدود ۱۴ میلیون سخنور، بزرگترین تک‌زبان چینی وو است.

جستارهای وابسته[ویرایش]

منابع[ویرایش]

  1. Nordhoff, Sebastian; Hammarström, Harald; Forkel, Robert; Haspelmath, Martin, eds. (2013). "شانگهایی". Glottolog 2.2. Leipzig: Max Planck Institute for Evolutionary Anthropology.