ایوو آندریچ
ایوو آندریچ | |
|---|---|
 ایوو آندریچ, ۱۹۶۱ | |
| نام اصلی | ایوان آندریچ |
| زاده | ۹ اکتبر ۱۸۹۲ تراونیک، بوسنی و هرزگوین، .svg){kind=small} اتریش-مجارستان |
| درگذشته | ۱۳ مارس ۱۹۷۵ (۸۲ سال) بلگراد، جمهوری سوسیالیستی صربستان، .svg){kind=small} یوگسلاوی |
| پیشه | رماننویس |
| ملیت | کروات |
| دانشگاه | دانشگاه زاگرب دانشگاه وین دانشگاه یاگیلونیا دانشگاه گراتس |
| سالهای فعالیت | ۱۹۱۱–۱۹۷۴ |
| جوایز مهم |  لژیون دونور (۱۹۳۷) جایزه ادبی نوبل (۱۹۶۱) |
| همسر(ها) | Milica Babić (ا. ۱۹۵۸–۱۹۶۸) |
| امضا | |
 | |
ایوو آندریچ (به صربی: Иво Андрић) (۹ اکتبر ۱۸۹۲–۱۳ مارس ۱۹۷۵) رماننویس کروات بوسنیایی اهل یوگسلاوی بود. او برنده جایزه نوبل ادبیات در سال ۱۹۶۱ است.
آثار او بیشتر به زندگی در بوسنی تحت سلطهٔ عثمانی میپردازد.
کتابشناسی
[ویرایش]- اکس پونتو (۱۹۱۸)
- تاریخ بوسنی (وقایع تراویک) (۱۹۴۲)
- پلی بر رودخانه درینا (۱۹۴۵)
- فیل وزیر (۱۹۴۸)
- حیات شیطان (۱۹۵۴)
- خانمی از سارایوو، ترجمه: بهزاد برکت و هرمز ریاحی، نشر پیکان.
- قصهها
- بیقراری
- زیر درخت اولیس
- دختر خانم
زندگینامه
[ویرایش]ایوو آندریچ در سال ۱۸۹۲ در روستای دولاچ، واقع در نزدیکی تراونیک در بوسنی، متولد شد؛ منطقهای که در آن زمان بخشی از امپراتوری اتریش–مجارستان بود. او دوران کودکی و نوجوانی خود را در بوسنی گذراند و سپس در دانشگاههای زاگرب، وین و کراکوف به تحصیل فلسفه پرداخت. با آغاز جنگ جهانی اول و به دلیل فعالیتهای سیاسی ضدّ اتریشی، دستگیر شد و تحصیلاتش متوقف گردید. پس از جنگ، در سال ۱۹۲۳ موفق به اخذ دکترای ادبیات از دانشگاه گراتس شد و وارد دستگاه دیپلماسی یوگسلاوی گردید. آخرین سمت دیپلماتیک او، معاونت سفیر یوگسلاوی در برلین بود. پس از حمله آلمان به یوگسلاوی در سال ۱۹۴۱، به بلگراد بازگشت و تا پایان عمر در آنجا اقامت داشت.[۱]
آندریچ فعالیت ادبی خود را با سرودن شعر آغاز کرد و در سال ۱۹۱۴ در مجموعهای با عنوان «شعر نو جوان کرواسی» حضور داشت. پس از پایان جنگ، دو کتاب نثر با مایههای شاعرانه منتشر کرد که یکی از آنها، با عنوان «اضطرابها» در سال ۱۹۱۹، بازتابی از تجربیات شخصی او از دوران جنگ و زندان بود. در سالهای بعد، تمرکز خود را بر داستان کوتاه گذاشت. نخستین داستان بلند او با عنوان «سفر علیا جرزلز» در سال ۱۹۲۰ منتشر شد. این اثر سرآغاز شیوهای شد که در آن، با بهرهگیری از فضای بوسنی، به مسائلی جهانشمول میپرداخت. در سالهای میان دو جنگ جهانی، سه مجموعه داستان از او منتشر شد.[۱]
در دوران جنگ جهانی دوم، در انزوای نسبی، سه رمان مهم خود را نگاشت که همگی در سال ۱۹۴۵ منتشر شدند: «پل بر روی دریینا»، «تاریخچهٔ تراونیک» و «بانوی سارایوو». دو اثر نخست ماهیتی تاریخی داشتند و با زبانی روایت میشدند که وجه مشخصهی سبک آندریچ بود: تمرکز بر تاریخ و فرهنگ بوسنی بهعنوان سرزمینی در تقاطع تمدنها، ادیان و فرهنگهای گوناگون. در «بانوی سارایوو» و مجموعه «داستانهای جدید» که در سال ۱۹۴۸ منتشر شد، به مسائل معاصر، روانشناسی طبقه متوسط، تأثیرات جنگ و ساختار اجتماعی نوین پرداخت. رمان «محلهٔ نفرینشده» که در سال ۱۹۵۴ منتشر شد، به زندگی یک راهب بوسنیایی فرنسسکن در زندانی در استانبول میپردازد. در سال ۱۹۶۰ مجموعهی دیگری با عنوان «چهرهها» منتشر کرد و مقالههایی نوشت که یکی از برجستهترین آنها «یادداشتهایی دربارهٔ گویا» در سال ۱۹۶۱ بود.[۱]
ایوو آندریچ در ۱۳ مارس ۱۹۷۵ در بلگراد درگذشت.
منابع
[ویرایش]- 1 2 3 «Ivo Andrić – Biographical». NobelPrize.org (به انگلیسی). دریافتشده در ۲۰۲۵-۰۷-۱۹.
پیوند به بیرون
[ویرایش]
| عمومی | |
|---|---|
| کتابخانههای ملی | |
| نهادهای پژوهش هنری | |
| واژهنامههای زندگینامهای | |
| پایگاههای دادهٔ علمی | |
| سایر |
|
- اعضای فرهنگستان علوم و هنر صربستان
- افسران بزرگ لژیون دونور
- اهالی بلگراد
- اهالی تراونیک
- اهالی یوگسلاوی
- برندگان جایزه نوبل ادبیات
- برندگان جایزه نوبل اهل کرواسی
- برندگان جایزه نوبل اهل یوگسلاوی
- خاکسپاریها در بلگراد
- خاکسپاریها در گورستان جدید بلگراد
- دانشآموختگان دانشگاه یاگیلونیا
- درگذشتگان ۱۹۷۵ (میلادی)
- رماننویسان اهل صربستان
- رماننویسان اهل کرواسی
- رماننویسان سده ۲۰ (میلادی)
- زادگان ۱۸۹۲ (میلادی)
- زادگان ۱۹۷۵ (میلادی)
- کروواتهای بوسنی و هرزگوین
- نویسندگان اهل بلگراد
- نویسندگان اهل بوسنی و هرزگوین
- نویسندگان اهل صربستان
- نویسندگان اهل یوگسلاوی
- نویسندگان کروات اهل بوسنی و هرزگوین
- نویسندگان مرد سده ۲۰ (میلادی)
- نویسندگان نوگرا
- یوگسلاویسم
- برندگان جایزه نوبل اهل اتریش-مجارستان
- شاعران اهل یوگسلاوی