ساموئل بکت

از ویکی‌پدیا، دانشنامهٔ آزاد
پرش به: ناوبری، جستجو
ساموئل بکت
Samuel Beckett, Pic, 1.jpg
نام اصلی ساموئل بارکْلی بِکت
زمینهٔ کاری رمان، شعر، نمایش‌نامه
زادروز ۱۳ آوریل ۱۹۰۶(۱۹۰۶-04-۱۳)
دوبلین، ایرلند
مرگ ۲۲ دسامبر ۱۹۸۹ میلادی (۸۳ سال)
دوبلین، ایرلند
ملیت جمهوری ایرلند ایرلندی
محل زندگی دوبلین، پاریس، لندن و …
جایگاه خاکسپاری گورستان مونپارناس
پیشه نمایشنامه‌نویس، رمان‌نویس و شاعر
سال‌های نویسندگی ۱۹۸۹–۱۹۲۹
امضا Samuel Beckett signature.svg
کاریکاتور بکت، اثر جواد علیزاده.

ساموئل بارکْلی بِکت (به انگلیسی: Samuel Barclay Beckett) (زاده ۱۳ آوریل ۱۹۰۶ - درگذشته ۲۲ دسامبر ۱۹۸۹) نمایشنامه‌نویس، رمان‌نویس و شاعر ایرلندی بود. او در سال ۱۹۶۹ به دلیل «نوشته‌هایش - در قالب رمان و نمایش - که در فقر [معنوی] انسان امروزی، فرارَوی و عروج او را می‌جوید»،[۱] جایزه نوبل ادبیات را دریافت نمود.

آثار بکت بی‌پروا، به شکل بنیادی کمینه‌گرا و بنابر بعضی تفسیرها در رابطه با وضعیت انسان‌ها عمیقاً بدبینانه‌اند. این حس بدبینی اغلب با قریحهٔ طنزپردازی قوی و غالباً نیش‌دار وی تلطیف می‌گردد. چنین حسی از طنز، برای بعضی از خوانندگان آثار او، این نکته را دربردارد که سفری که انسان به عنوان زندگی آغاز کرده‌است با وجود دشواری‌ها، ارزش سعی و تلاش را دارد. آثار اخیر او، بُن‌مایه‌های موردنظرشان را به شکلی رمزگونه و کاهش‌یافته مطرح می‌کنند.

«بکت در خانواده‌ای مرفه و مذهبی (پروتستان) بزرگ شده و تا اتمام تحصیلات دانشگاهی و شروع کارش به عنوان استاد هنوز باور مذهبی داشته‌است. پس از ترک قطعی محیط آکادمیک و مهاجرتش به پاریس، گسست از مذهب را در آثارش منعکس می‌کند. با اجرای در انتظار گودو در سال ۱۹۵۳ تماشاگر با اعلان جنگی شوک آور علیه خدا و مذهب روبرو می‌شود.» بکت در آثار دیگرش هم با طنز تندی به اصول کاتولیسیسم برخورد می‌کند.[۲]

زندگی[ویرایش]

ساموئل بارکلی بکت در ۱۳ آوریل ۱۹۰۶ در دوبلین متولد شد.[۳] خانواده‌اش پروتستان بودند، پدرش ویلیام، مادرش ماریا و برادرش فرانک نام داشتند. دوره ابتدایی را در زادگاهش سپری کرد و به واسطه علاقه‌اش به زبان فرانسه، در رشته ادبیات و زبان فرانسه ادامه تحصیل داد و در سال ۱۹۲۷ با درجه کارشناسی فارغ‌التحصیل شد.[۴] در سال ۱۹۲۸ به پاریس رفت و به مدت دو سال در اکول نرمال سوپریور به تدریس مشغول شد. در همان زمان بود که با جیمز جویس آشنایی و رفاقت پیدا کرد. این آشنایی در شکل‌گیری استعداد او تأثیر چشمگیری داشت و به او کمک‌های زیادی کرد.[۵]

کتاب‌شناسی[ویرایش]

نمایشنامه[ویرایش]

رمان[ویرایش]

مصاحبه[ویرایش]

اشعار[ویرایش]

پانویس[ویرایش]

  1. “The Nobel Prize in Literature 1969”. Nobelprize.org. 2017-04-13. Retrieved 2017-04-13. 
  2. «از ستم جنسی تا نمایش پوچی (مقدمه‌ای بر ترجمهٔ نمایشنامهٔ «من نه»)». هایده ترابی. نشریه آرش شماره ۸۷/۸۸، ژوئن و ژوئیه ۲۰۰۴. 
  3. «ساموئل بکت». نشر نی. بازبینی‌شده در ۲۰۱۷-۰۴-۱۳. 
  4. صابریان، محسن. «یادی از ساموئل بکت». نمایش، ش. -۳۹ (۱۳۶۹): ۴۷–۴۸. بازبینی‌شده در ۲۰۱۷-۰۴-۱۳. 
  5. «برای بیست‌وسومین سالمرگ «ساموئل بکت»». ایسنا. ۲۰۱۲-۱۲-۲۲. بازبینی‌شده در ۲۰۱۷-۰۴-۱۳. 
  6. “Dernière rencontre avec Samuel Beckett”. Google Books. 2017-03-09. Retrieved 2017-04-13. 
  7. OpenLibrary.org. “Goftegoohayi ba Samuel Beckett, Eugène Ionesco va Jean-Louis Barrault dar bareye théâtre”. Open Library. 2014-10-21. Retrieved 2017-04-13. 
  8. واژهٔ horoscope در انگلیسی به معنای طالع و ابزار طالع‌بینی است. بکت با افزودن یک w غیرملفوظ به ابتدای این واژه، معنای آن را به شکلی هجوآمیز دگرگون کرده‌است (whore در انگلیسی به معنای روسپی است). مراد فرهادپور در صفحهٔ ۴۷، ترجمهٔ کتاب بکت (نوشتهٔ آ. آلوارز) پس از ارائهٔ این توضیح می‌نویسد: «در نتیجه هوروسکوپ را می‌توان به «روسپی‌نگر» یا «روسپی‌بین» معنا کرد.»

منابع[ویرایش]

  • مشارکت‌کنندگان ویکی‌پدیا، «Samuel Beckett»، ویکی‌پدیای انگلیسی، دانشنامهٔ آزاد (بازیابی در ۲۷ ژوئیه ۲۰۰۶).

پیوند به بیرون[ویرایش]