انحلال‌پذیری

از ویکی‌پدیا، دانشنامهٔ آزاد
پرش به ناوبری پرش به جستجو
نمودار انحلال پذیری بر حسب دما برای چند نمک شیمیایی

انحلال پذیری (به انگلیسی: Solubility) مفهومی بنیادی در علم شیمی و مبحث محلول‌هااست که میزان حل شدن یک ماده (جامد، مایع یا گاز) را در یک حلال مشخص (جامد، مایع یا گاز) بیان می‌کند. این کمیت با عواملی چون نوع حلال، دما و فشار رابطه دارد. محلولی که به و جنس ماده بستگى دارد اندازه انحلال پذیری خود در دما و فشار مشخص، ماده‌ای را در خود حل کرده باشد، محلول اشباع گوییم و در صورتی که بیش از این مقدار ماده در محلول حل شود، محلول را فوق اشباع می‌نامیم. معمولاً انحلال پذیری مواد مختلف را به صورت گراف نسبت به عوامل دیگری چون دما و فشار نمایش می‌دهند.[۱]

انحلال پذیری به نوعی بیانگر این است که در ۱۰۰ گرم حلال در شرایط X ، چند گرم حل شونده می توان حل کرد. اگر درصد حل شونده ما در محلول از این مقدار کمتر باشد ، می گوییم یک محلول فرا سیر شده داریم ، اگر مقدار درصد حل شونده ما در محلول از این مقدار کمتر باشد، می گوییم محلول سیر شده داریم. در غیر این صورت می گوییم محلول ما سیر نشده است.

جستارهای وابسته[ویرایش]

منابع[ویرایش]

  1. مورتیمر، چارلز (۱۳۸۳). شیمی عمومی ۱. اول. تهران: نشر علوم دانشگاهی. شابک ۹۶۴۶۱۸۶۳۳۵.