هیپوکسی

از ویکی‌پدیا، دانشنامهٔ آزاد
پرش به ناوبری پرش به جستجو
هایپاکسیا
Cynosis.JPG
سیانوز در دست بیمار دارای هیپوکسی
طبقه‌بندی و منابع بیرونی
تخصص پزشکی ریه، medical toxicology
آی‌سی‌دی-9-CM 799.02
سمپ D000860

هیپوکسی (به فرانسوی: Hypoxie) یا هایپوکسیا (به انگلیسی: Hypoxia) یا کم‌اکسیژنی از علائم بیماری است و به معنای کاهش اکسیژن‌رسانی به تمام ارگانیسم (هیپوکسی جنرال) یا بافت‌های بدن (هیپوکسی بافت) است و مهم‌ترین علامت کلینیک آن کبودی در لب و انگشتان دست و پا بوده و می‌تواند ناشی از کاهش اکسیژن هوا مانند صعود به ارتفاعات، اختلالات ریوی و عدم تهویهٔ مناسب ریه‌ها، کم‌خونی و اختلالات گردش خون باشد.

کاهش اکسیژن‌رسانی به بافت‌ها منجر به تورم و آسیب بافت‌ها می‌شود که در نهایت در تبادل اکسیژن و دی‌اکسید کربن بین مویرگ‌ها و بافت‌ها اختلال ایجاد می‌کند.[۱]

همچنین، اگر خلبانان در ارتفاعات بسیار بالا از ماسک اکسیژن استفاده نکنند دچار هیپوکسی خواهند شد. هیپوکسی یکی از محرک های مهم ترشح اریتروپوییتین توسط کلیه ها می باشد که نقش مهمی در تولید گلبول‌های قرمز خون برعهده دارد.

منابع[ویرایش]

  1. «hypoxia hi-pok´se-ah». بازبینی‌شده در ۲۵ اوت ۲۰۱۱.