باشگاه فوتبال منچستر یونایتد

از ویکی‌پدیا، دانشنامهٔ آزاد
پرش به: ناوبری، جستجو
مقاله برگزیده
منچستر یونایتد
Manchester United FC crest.png
نام کامل باشگاه باشگاه فوتبال منچستر یونایتد
لقب(ها) شیاطین سرخ[۱] (Red Devils)
تاریخ تأسیس سال ۱۸۷۸ (۱۳۵ سال پیش) با نام نیوتون هیث
نام ورزشگاه الدترافورد
(گنجایش:۷۵،۸۱۱[۲])
مالک پرچم ایالات متحده آمریکا خانواده گلیزر
مدیرعامل پرچم ایالات متحده آمریکا جوئل و آورام گلیزر
سرمربی پرچم اسکاتلند سر الکس فرگوسن (تا ۱ ژوئیه ۲۰۱۳)
پرچم اسکاتلند دیوید مویس (از ۱ ژوئیه ۲۰۱۳)
لیگ لیگ برتر انگلستان
۲۰۱۳ – ۲۰۱۲ اول
آدرس اینترنتی manutd.com
بهترین گلزن تاریخ پرچم انگلستان بابی چارلتون (۲۴۹ گل)[۳]
Kit left arm manutd1213h.png
Team colours
Kit body manutd1213hn.png
Team colours
Kit right arm manutd1213h.png
Team colours
Kit shorts manutd1213h.png
Team colours
Kit socks manutd1213h.png
Team colours
لباس اول
Kit left arm mufc1213a.png
Team colours
Kit body mufc1213a.png
Team colours
Kit right arm mufc1213a.png
Team colours
Kit shorts mufc1213a.png
Team colours
Kit socks manutd1213a.png
Team colours
لباس دوم
Kit left arm manutda2011.png
Team colours
Kit body manutda2011.png
Team colours
Kit right arm manutda2011.png
Team colours
Team colours
Kit socks manutda2011.png
Team colours
لباس سوم
Soccerball current event.svg فصل جاری

باشگاه فوتبال منچستر یونایتد (به انگلیسی: Manchester United Football Club)‏ یکی از باشگاه‌های حرفه‌ای فوتبال در لیگ برتر انگلستان است. این باشگاه در سال ۱۸۷۸، با نام باشگاه فوتبال نیوتون هیث (به انگلیسی: Newton Heath LYR Football Club)‏ تأسیس شد. در سال ۱۹۰۲، نام این باشگاه به منچستر یونایتد تغییر یافت[۱] و در سال ۱۹۱۰، ورزشگاه الدترافورد به عنوان ورزشگاه خانگی این تیم انتخاب شد.[۴]

در سال ۱۹۶۸، منچستریونایتد با سرمربیگری مت بازبی به عنوان اولین تیم انگلیسی در لیگ قهرمانان اروپا به قهرمانی رسید. این اتفاق ۱۰ سال پس از حادثه مونیخ رخ داد. در این حادثه ۸ تن از بازیکنان تیم فوتبال منچستریونایتد جان خود را از دست دادند. سرمربی کنونی این تیم، سر الکس فرگوسن می‌باشد که از نوامبر ۱۹۸۶ سرمربیگری این تیم را بر عهده داشته و با به ارمغان آوردن ۳۸ جام مختلف برای باشگاه، پرافتخارترین مربی تاریخ فوتبال انگلیس محسوب می‌شود.[۵][۶]

منچستر یونایتد با داشتن ۲۰ عنوان قهرمانی در لیگ برتر،۴ قهرمانی در جام اتحادیه، ۱۱ قهرمانی در جام حذفی[۷] و هم‌چنین سه عنوان قهرمانی در لیگ قهرمانان اروپا یکی از پرافتخارترین باشگاه‌های فوتبال انگلیسی به‌شمار می‌آید. آن‌ها تنها تیم انگلیسی هستند که توانستند در فصل ۹۹–۱۹۹۸ هر سه‌جام لیگ برتر، جام حذفی و لیگ قهرمانان اروپا (سه‌گانه) را به دست آورند.

منچستر یونایتد یکی از ثروتمندترین و پرطرفدارترین تیم‌های دنیا به حساب می‌آید.[۸][۹][۱۰] در ژانویه ۲۰۱۳، منچستر یونایتد به نخستین باشگاهی تبدیل شد که ارزشش بیش از ۳ میلیارد دلار است. طبق اعلام مجله فوربز، باشگاه منچستر یونایتد ۳٫۳ میلیارد دلار ارزش دارد و با ۱٫۲ میلیارد دلار اختلاف با باشگاه دوم، ارزشمندترین باشگاه ورزشی دنیاست.[۱۰] مالک فعلی این باشگاه، مالکوم گلیزر می‌باشد که در ماه مهٔ سال ۲۰۰۵، با مبلغی بالغ بر ۸۰۰ میلیون پوند باشگاه منچستر یونایتد را خرید.[۱۱]

محتویات

تاریخچه [ویرایش]

سال‌های ابتدایی (۱۹۴۵–۱۸۷۸) [ویرایش]

نوشتار اصلی: تاریخچه باشگاه فوتبال منچستر یونایتد (۱۹۴۵–۱۸۷۸)
نمودار پیشرفت باشگاه منچستر یونایتد در لیگ برتر انگلستان از فصل ۹۳–۱۸۹۲ تا ۰۸–۲۰۰۷

باشگاه فوتبال منچستر یونایتد در سال ۱۸۷۸ توسط شرکت راه‌آهن لانکشایر و یورکشایر و با نام نیوتون هیث شکل گرفت.[۱۲] در ابتدا این تیم فقط با تیم‌های شرکت‌های راه‌آهن دیگر بازی می‌کرد، ولی در ۲۰ نوامبر ۱۸۸۰ اولین بازی رسمی خود را در برابر بولتون واندررز انجام داد. بازیکنان تیم نیوتون هیث در این بازی لباس سبز و طلایی پوشیده بودند و بازی را نیز با نتیجه ۶ بر صفر واگذار کردند. این تیم از سال ۱۸۸۸ به عضویت یک لیگ محلی کوچک درآمد. این لیگ محلی پس از یک سال منحل شد و آن‌ها به لیگ دیگری به نام اتحاد فوتبال پیوستند. سه فصل بعد این لیگ با لیگ برتر فوتبال ادغام شد. این تیم از فصل ۹۳–۱۸۹۲ کار خود را در لیگ دسته اول شروع کرد. در آن موقع تیم از شرکت راه‌آهن استقلال یافته بود و پسوند LYR (مخفف Lancashire and Yorkshire Railway) از نام این تیم حذف شد. بعد از فقط دو فصل، باشگاه به دستهٔ دوم سقوط کرد.[۱۳]

تیم منچستر یونایتد در فصل ۱۹۰۶–۱۹۰۵
در این سال آن‌ها نایب قهرمان لیگ شدند

در ژانویه ۱۹۰۲، باشگاه با بدهی ۲،۶۷۰ پوند (معادل ۲۱۰،۰۰۰ پوند در سال ۲۰۱۱ میلادی) ورشکسته شد.[۱۴][۱۵] هری استفورد، کاپیتان تیم ۴ تاجر از جمله جان هنری دیویس (که رئیس باشگاه شد) را یافت که حاضر شدند هر کدام ۵۰۰ پوند در باشگاه سرمایه‌گذاری کنند و تیم را نجات دهند.[۱۶] در آن موقع نام تیم نیز تغییر کرد[۱۴] و در ۲۴ آوریل ۱۹۰۲ باشگاهی با نام منچستر یونایتد به صورت رسمی شکل گرفت.[۱۴] با سرمربیگری ارنست منگنال که تیم را در سال ۱۹۰۳ تحویل گرفت،[۱۶] آن‌ها موفق به نایب قهرمانی در لیگ دسته دوم در سال ۱۹۰۶ شدند و به لیگ دسته اول راه یافتند.[۱۶] هم‌چنین منچستر یونایتد در سال ۱۹۰۸، برای اولین بار توانست لیگ دسته اول را فتح کند که اولین قهرمانی منچستر یونایتد در لیگ به حساب می‌آید. در شروع فصل بعد، منچستر یونایتد عنوان قهرمانی در جام خیریه انگلیس را به‌دست آورد.[۱۴] و در پایان فصل نیز برای اولین بار، به عنوان قهرمانی جام حذفی انگلیس رسید. منچستر یونایتد در سال ۱۹۱۱، بار دیگر در لیگ دسته اول قهرمان شد، ولی در پایان آن فصل، منگنال منچستر یونایتد را ترک کرد و به منچستر سیتی پیوست.[۱۷]

در سال ۱۹۲۲، بعد از شروع دوباره لیگ‌های فوتبال پس از توقف سه ساله به علت جنگ جهانی اول، باشگاه به دسته دوم سقوط کرد.[۱۸] منچستر یونایتد در سال ۱۹۲۵، دوباره به لیگ دسته اول بازگشت،[۱۸] ولی در سال ۱۹۳۱ دوباره به دسته دوم رفت و به باشگاه یو-یویی تبدیل شد. در آن سال، منچستر یونایتد ضعیف‌ترین نتیجهٔ تاریخ خود را گرفت و در لیگ دسته دوم در رتبهٔ بیستم قرار گرفت. در اکتبر ۱۹۲۷، جان هنری دیویس درگذشت. باشگاه بار دیگر در آستانهٔ ورشکستگی قرار گرفت، ولی در دسامبر ۱۹۳۱، جیمز گیبسون در باشگاه سرمایه‌گذاری کرد و اداره باشگاه را در دست گرفت.[۱۹] در فصل ۳۹–۱۹۳۸ و در فاصله یک سال قبل از شروع جنگ جهانی دوم، باشگاه کار خود را در لیگ دسته اول در رتبه چهاردهم به پایان رساند.[۱۴]

سال‌های بازبی (۱۹۶۹–۱۹۴۵) [ویرایش]

نوشتارهای اصلی: تاریخچه باشگاه فوتبال منچستر یونایتد (۱۹۶۹–۱۹۴۵) و فاجعه هوایی مونیخ
«بچه‌های بازبی» در دانمارک (۱۹۵۵)

در اکتبر ۱۹۴۵، پس از از سرگیری دوبارهٔ مسابقات فوتبال بعد از جنگ جهانی دوم، مت بازبی با قراردادی ۵ ساله به منچستر یونایتد پیوست. او کارش را با جذب پنج بازیکن شروع کرد.[۲۰] بازبی در سال‌های ۱۹۴۷، ۱۹۴۸ و ۱۹۴۹ با تیم نایب قهرمان لیگ دسته اول شد و در سال ۱۹۴۸ نیز قهرمان جام حذفی انگلیس شد. در سال ۱۹۵۲، باشگاه پس از ۴۱ سال قهرمان لیگ دسته اول شد.[۲۰] با میانگین سنی ۲۲ سال، تیم سر مت بازبی در آن سال‌ها توسط رسانه‌ها «بچه‌های بازبی» (به انگلیسی: Busby Babes)‏ خوانده می‌شد.[۲۱] در سال ۱۹۵۷، منچستر یونایتد به عنوان اولین تیم انگلیسی به لیگ قهرمانان اروپا راه یافت. آن‌ها در این مسابقات، در نیمه‌نهایی بازی را به رئال مادرید واگذار کردند و حذف شدند.[۲۲] در همان مسابقات، منچستر یونایتد با نتیجه ۱۰ بر صفر باشگاه بلژیکی اندرلشت را شکست داد. این پیروزی، به عنوان پرگل ترین بُرد منچستر یونایتد در تاریخ این باشگاه محسوب می‌شود.[۲۳]

در سال بعد و در همین مسابقات، در راه برگشت به خانه پس از برد مقابل ستاره سرخ بلگراد، هواپیمایی که بازیکنان منچستر یونایتد، تعدادی خبرنگار و مقامات باشگاه را به انگلیس انتقال می‌داد، در حالی که در مونیخ آلمان سوخت‌گیری کرده بود، درحال بلند شدن از زمین دچار سانحه شد. فاجعه هوایی مونیخ در ۶ فوریه ۱۹۵۸ رخ داد و جان ۲۳ نفر را گرفت، از جمله ۸ تن از بازیکنان منچستر یونایتد. جئوف بنت، راجر بایرن، ادی کولمن، دانکن ادواردز، مارک جونز، دیوید پگ، تامی تیلور و بیلی ولان بازیکنانی بودند که در این حادثه جان باختند و چندی دیگر از بازیکنان در این حادثه به شدت مجروح شدند.[۲۴]

نشانی که به افتخار کشته‌شدگان فاجعه هوایی مونیخ در الدترافورد نصب شده‌است

مت بازبی در این حادثه مجروح شد و در دوران درمانش، جیمی مورفی هدایت تیم را بر عهده گرفت.[۲۵] در آن سال آن‌ها به فینال جام حذفی رسیدند، اما در مقابل بولتون واندررز مغلوب شدند.[۱۴] با به رسمیت شناختن این فاجعه، یوفا از باشگاه دعوت کرد تا در فصل ۵۹–۱۹۵۸ لیگ قهرمانان اروپا درکنار ولورهمپتون شرکت کند. با وجود تصویب اتحادیه فوتبال انگلیس، سازمان لیگ تشخیص داد به علت این که منچستر یونایتد به این مسابقات راه پیدا نکرده‌است، نمی‌تواند در آن شرکت کند.[۱۴] بازبی با خریدن بازیکنانی هم‌چون دنیس لا و پت کرراند تیم دههٔ ۶۰ منچستر یونایتد را دوباره ساخت.[۲۶] این تیم همراه با بازیکنانی هم‌چون جرج بست در سال ۱۹۶۳ در جام حذفی قهرمان شد.[۱۴]

در فصل بعدی در لیگ نایب قهرمان شدند و در سال ۱۹۶۵ و ۱۹۶۷ توانستند در لیگ به مقام قهرمانی برسند.[۱۴] در سال ۱۹۶۸، منچستر یونایتد در فینال لیگ قهرمانان اروپا با نتیجهٔ ۴ بر ۱ تیم بنفیکا را شکست داد و به عنوان اولین تیم انگلیسی، در لیگ قهرمانان اروپا، قهرمان شد.[۲۲] در آن تیم، سه برندهٔ توپ طلای اروپا[۲۷] یعنی بابی چارلتون، دنیس لا و جرج بست حضور داشتند.[۲۶] مت بازبی در سال ۱۹۶۹ از سِمَت خود استعفا داد[۲۶] و ویلف مک‌گینس، بازیکن سابق منچستر یونایتد، جانشین وی شد.[۲۸]

۱۹۸۶–۱۹۶۹ [ویرایش]

نوشتار اصلی: تاریخچه باشگاه فوتبال منچستر یونایتد (۱۹۸۶–۱۹۶۹)
برایان رابسون برای ۱۲ سال کاپیتان تیم منچستر یونایتد بود. او دارای رکورد بلندترین مدت کاپیتانی در این تیم است.[۲۹]

به دنبال کسب رتبهٔ هشتم در فصل ۷۰–۱۹۶۹ و شروع ضعیف در فصل ۷۱–۱۹۷۰، بازبی پذیرفت تا به صورت موقت سرمربی تیم بشود و ویلف مک‌گینس نیز به عنوان کمک مربی در تیم مشغول شد.[۳۰] در ژوئن ۱۹۷۱، فرانک اوفارل، به عنوان سرمربی برگزیده شد.[۳۰] ولی ۱۸ ماه بعد و در دسامبر ۱۹۷۲ تامی دوچرتی جانشین وی شد.[۳۱] دوچرتی منچستر یونایتد را از سقوط به دستهٔ پایین‌تر نجات داد. ولی در سال ۱۹۷۴ آن‌ها به دستهٔ پایین‌تر سقوط کردند. مثلث خط حملهٔ یونایتد یعنی بست، لا و چارلتون باشگاه را ترک کردند.[۳۰] باشگاه سال بعد به دسته اول بازگشت و در سال ۱۹۷۶ به بازی نهایی جام حذفی رسید. اما در آن‌جا مغلوب ساوت‌همپتون شد.[۳۰] منچستر یونایتد در سال ۱۹۷۷ باز هم به فینال رسید و این بار ۲ بر ۱ مقابل لیورپول به برتری رسید.[۳۰] دوچرتی پس از مدت کوتاهی و به دنبال افشای رابطه‌اش با همسر فیزیوتراپیست باشگاه، برکنار شد.[۳۲]

دیو سکستون در سال ۱۹۷۷، جانشین دوچرتی شد.[۳۱] با وجود خرید بازیکنان بزرگی هم‌چون جو جردن، گوردون مک‌کوئین، گری بیلی و رای ویلکینز، باشگاه در آن سال به نتیجهٔ قابل توجهی دست نیافت. آن‌ها در فصل ۸۰–۱۹۷۹ در لیگ و جام حذفی نایب قهرمان شدند.[۳۰] سکستون در سال ۱۹۸۱ برکنار و ران اتکینسون جانشین وی شد.[۳۱] او رکورد نقل‌وانقالات انگلیس را شکست و برایان رابسون را از وست برومویچ با مبلغ ۱٫۵ میلیون پوند به منچستر یونایتد آورد.[۳۳] با هدایت اتکینسون، منچستر یونایتد دو بار در سال‌های ۱۹۸۳ و ۱۹۸۵، قهرمان جام حذفی شد.[۳۱] در فصل ۸۶–۱۹۸۵ منچستر یونایتد، در حالی که به قهرمانی خیلی نزدیک بود، لیگ را با رتبه چهارم به پایان رساند. سال بعد منچستر یونایتد خطر سقوط را از سر گذراند و اتکینسون برکنار شد.[۳۱]

سال‌های فرگوسن (۲۰۱۳–۱۹۸۶) [ویرایش]

نوشتار اصلی: تاریخچه باشگاه فوتبال منچستر یونایتد (تاکنون–۱۹۸۶)
The torso and head of a grey-haired white man. He is wearing spectacles and a black coat.
سر الکس فرگوسن

الکس فرگوسن و دستیارش آرچی ناکس در روز برکناری اتکینسون از تیم آبردین به منچستر یونایتد آمدند[۳۴] و با هدایت آن‌ها، باشگاه در آن فصل به رتبهٔ یازدهم لیگ دست یافت. [۳۴][۳۵] با وجود این که فرگوسن منچستر یونایتد را در فصل ۸۸–۱۹۸۷ در لیگ به مقام دوم رساند، ولی در فصل بعدی دوباره منچستر یونایتد یازدهم شد.[۱۴] فرگوسن در آستانهٔ برکناری بود، ولی با شکست دادن کریستال پالاس، آن‌ها قهرمان جام حذفی سال ۱۹۹۰ شدند و فرگوسن در سمت خود باقی ماند.[۳۶][۳۷] در فصل بعد منچستر یونایتد برای اولین بار در جام در جام اروپا قهرمان شد و در بازی سوپر جام اروپا با یک گل، ستاره سرخ بلگراد، قهرمان لیگ قهرمانان اروپا را شکست داد و سوپر جام اروپا را نیز به دست آورد.[۳۸] در فصل بعدی منچستر یونایتد در ومبلی تیم ناتینگهام فارست را یک بر صفر شکست داد و عنوان قهرمانی جام اتحادیه را به دست آورد.[۱۴] در سال ۱۹۹۳ باشگاه برای اولین پس از سال ۱۹۶۷، قهرمان لیگ برتر شد و در فصل بعدی نیز منچستر یونایتد جام حذفی و لیگ برتر را فتح کرد.[۳۸]

در فصل ۹۹–۱۹۹۸ منچستر یونایتد به نخستین تیم انگلیسی تبدیل شد که هر سه جام لیگ برتر، جام حذفی و لیگ قهرمانان اروپا را در یک فصل به دست می‌آورد. در حقیقت منچستر یونایتد تنها تیم انگلیسی است که سه‌گانه را در کارنامهٔ خود ثبت کرده‌است.[۳۹] آن‌ها در فینال لیگ قهرمانان سال ۱۹۹۹ در حالی که از بایرن مونیخ با یک گل عقب بودند، در وقت‌های اضافه با گل‌های اوله گانر سولسشیر و تدی شرینگهام به پیروزی رسیدند.[۴۰] هم‌چنین با شکست دادن تیم پالمیراس در توکیو، جام بین قاره‌ای را نیز به دست آوردند.[۴۱] پس از آن، فرگوسن به خاطر خدمات خود به فوتبال لقب سر را از ملکه بریتانیا دریافت کرد.[۳۶]

رایان گیگز رکورددار تعداد بازی و پرافتخارترین بازیکن در لیگ برتر انگلستان[۴۲]

در سال ۲۰۰۰، منچستر یونایتد به جام باشگاه‌های جهان راه یافت [۴۳] و لیگ برتر را نیز دوباره در فصل‌های ۲۰۰۰–۱۹۹۹ و ۲۰۰۱–۲۰۰۰ فتح کرد. آن‌ها در فصل ۲۰۰۲–۲۰۰۱ نایب قهرمان لیگ شدند و در فصل بعد، دوباره عنوان قهرمانی را به دست آوردند. قهرمانی جام حذفی فصل ۲۰۰۴–۲۰۰۳ نیز نصیب منچستر یونایتد شد.[۴۴] در فصل ۲۰۰۶–۲۰۰۵ منچستر یونایتد برای اولین بار در تاریخ خود، از راه‌یابی به مرحله حذفی لیگ قهرمانان اروپا بازماند. اما با نایب قهرمانی در لیگ برتر و قهرمانی در جام اتحادیه، این امر را جبران کرد. منچستر یونایتد در فصل‌های ۰۷–۲۰۰۶ و ۰۸–۲۰۰۷ قهرمان لیگ برتر شد و در سال ۲۰۰۸ با شکست ۶ بر ۵ تیم چلسی در ضربات پنالتی (۱ بر ۱ مساوی در وقت قانونی و اضافه) قهرمان اروپا شد. در این بازی، رایان گیگز برای ۷۵۹مین بار برای منچستر یونایتد به میدان رفت و رکورد بابی چارلتون را شکست[۴۵]. در دسامبر همان سال، منچستر یونایتد قهرمان باشگاه‌های جهان شد و در فصل ۰۹–۲۰۰۸ در جام اتحادیه عنوان قهرمانی را کسب کرد.[۴۶] در تابستان آن سال، کریستیانو رونالدو با مبلغ ۸۰ میلیون پوند به رئال مادرید فروخته شد که وی را به گران‌ترین بازیکن تاریخ فوتبال تبدیل کرد.[۴۷] در سال ۲۰۱۰ منچستریونایتد ۲ بر ۱ استون ویلا را در بازی نهایی جام اتحادیه شکست داد و توانست برای اولین بار در این جام، از مقام قهرمانی خود دفاع کند.[۴۸]

منچستر یونایتد در فصل ۱۰–۲۰۰۹ به مقام نایب قهرمانی رسید. اما در فصل ۱۱–۲۰۱۰، برای نوزدهمین بار در لیگ برتر قهرمان شد. منچستر یونایتد با کسب این عنوان، رکورد ۱۸ قهرمانی تیم لیورپول در لیگ را شکست و به پرافتخارترین تیم باشگاهی در لیگ برتر انگلستان تبدیل شد.[۴۹][۵۰]

بعد از نایب قهرمانی در فصل ۱۲–۲۰۱۱، منچستر یونایتد در فصل ۱۳–۲۰۱۲ توانست برای بیستمین بار قهرمان لیگ برتر شود.[۵۱] روز ۸ مهٔ ۲۰۱۳، فرگوسن اعلام کرد که در پایان فصل بازنشسته می‌شود، اما به عنوان عضو هیئت رئیسه و سفیر، به فعالیتش در این باشگاه ادامه می‌دهد.[۵۲][۵۳] یک روز بعد، باشگاه منچستر یونایتد اعلام کرد که دیوید مویس با منچستر یونایتد قرارداد ۶ ساله امضا کرده و هدایت این تیم را بر عهده خواهد گرفت.[۵۴][۵۵][۵۶]

آرم و لباس تیم [ویرایش]

آرم باشگاه منچستر یونایتد، از آرم شورای شهر منچستر گرفته شده‌است. اگرچه تغییرات بسیاری در آن دیده می‌شود و از آن آرم، فقط کشتی آن باقی مانده‌است.[۵۷] در دههٔ ۶۰ میلادی، به منچستر یونایتد لقب شیاطین سرخ داده شد. در آن زمان این لقب به صورت رسمی وارد برنامه‌های باشگاه شد و در دههٔ ۷۰ میلادی، نشان یک شیطان به آرم باشگاه اضافه شد.[۵۷]

  • ۱۹۷۳–۱۹۶۰

  • ۱۹۹۸–۱۹۷۳

  • تاکنون–۱۹۹۸

لباس تیم نیوتون هیث در ابتدا، پیراهن‌های سبز و زرد به همراه جوراب و شورت ورزشی آبی بود.[۵۸] بین سال‌های ۱۸۹۴ تا ۱۸۹۶ پیراهن باشگاه رنگ سبز و طلایی بود[۵۸] تا این‌که در سال ۱۸۹۶، پیراهن باشگاه یک دست سفید شد و بازیکنان جوراب‌های آبی‌رنگ پوشیدند.[۵۸] بعد از آن که نام باشگاه در سال ۱۹۰۲ به منچستر یونایتد تغییر یافت، رنگ لباس تیم نیز عوض شد. از آن زمان به بعد بازیکنان پیراهن قرمز، شورت ورزشی سفید و جوراب سیاه می‌پوشیدند. تا سال ۱۹۲۲، تغییرات چندانی در لباس تیم صورت نگرفت تا این که در آن سال یک علامت V قرمز تیره به قسمت اطراف یقه پیراهن تیم اضافه شد. لباس خانگی تیم تا سال ۱۹۲۷ به همین شکل بود.[۵۸] در سال ۱۹۳۴، بازیکنان پیراهن‌های آلبالویی و سفید رنگ پوشیدند، ولی در فصل بعدی پیراهن تیم به همان قرمز یکدست تغییر یافت. از سال ۱۹۵۹ تا ۱۹۶۵، جوراب‌های بازیکنان از رنگ مشکی به رنگ سفید تغییر کرد و از سال ۱۹۶۵ تا ۱۹۷۱، جوراب‌های تیم، قرمزرنگ شد. در آن سال دوباره جوراب‌های تیم به رنگ مشکی در آمد. لباس تیم در فصل ۱۱–۲۰۱۰، قرمز رنگ با یقه‌های سفید، شورت ورزشی سفید و جوراب‌های مشکی بود.[۵۹] در طراحی پیراهن فصل ۱۳–۲۰۱۲ منچستر یونایتد، از نوعی پارچه از جنس کتان به نام گینگهام الهام گرفته شده‌است. این پارچه در طول انقلاب صنعتی در شهر منچستر تولید شده و به نوعی نماد این شهر به حساب می‌آید.[۶۰]

لباس دوم تیم اغلب فصل‌ها پیراهن و شورت ورزشی سفید و جوراب‌های سیاه بوده‌است، ولی چندین استثنا هم وجود داشته‌است. مثلا در فصل ۲۰۰۰–۱۹۹۹ پیراهن دوم تیم، آبی نفتی به همراه‌های راه‌راه‌های باریک نقره‌ای رنگ بود[۶۱] و در فصل ۱۱–۲۰۱۰ لباس دوم تیم، پیراهن سفید به همراه خط‌های آبی و قرمز رنگ و شورت ورزشی سیاه و جوراب سفید رنگ بود.[۶۲] در فصل ۹۶–۱۹۹۵، آن‌ها برای دو بازی پیراهن تمام خاکستری پوشیدند، ولی به دلیل شکایت بازیکنان از این که در زمین نمی‌توانند یکدیگر را پیدا کنند، پیراهن دوم تیم تغییر کرد.[۶۳] از سال ۱۹۹۴ تا ۱۹۹۶، پیراهن دوم تیم آبی و سفید رنگ بود. در سالی که منچستر یونایتد هر سه جام را به دست آورد، پیراهن دوم تیم یک‌دست سیاه‌رنگ بود. از سال ۲۰۰۳ تا ۲۰۰۵، پیراهن دوم تیم سفید به همراه خطوط آبی و قرمز رنگ و جوراب‌ها و شورت‌های ورزشی آبی رنگ بود.[۶۱] در فصل ۰۹–۲۰۰۸، به مناسبت چهلمین سالگرد فتح لیگ قهرمانان اروپا برای نخستین بار، باشگاه پیراهن دوم تیم را به یک‌دست آبی تغییر داد.[۶۴]

ورزشگاه‌های خانگی [ویرایش]

الدترافورد
تئاتر رویاها
View of Old Trafford from East Stand.jpg
محل خیابان سر مت بازبی،
الدترافورد، منچستر بزرگ،
انگلستان
تاریخ شروع ساخت ۱۹۰۹
تاریخ بازگشایی ۱۹ فوریه ۱۹۱۰
مالک منچستر یونایتد
گرداننده منچستر یونایتد
نوع زمین چمن
هزینه ساخت ۹۰،۰۰۰ پوند (سال ۱۹۰۹)
طراح آرچیبالد لیچ (۱۹۰۹)
گنجایش ۷۵،۸۱۱ (نشسته)[۲]
مستاجرها منچستر یونایتد (۱۹۱۰–تاکنون)
ابعاد زمین ۱۰۵ × ۶۸ متر
نوشتارهای اصلی: الدترافورد، بانک استریت (زمین فوتبال)، و نورث رود (زمین فوتبال)


نیوتون هیث در ابتدا در زمین نورث وود که زمینی نزدیک حیاط راه‌آهن بود، بازی می‌کرد.[۶۵] گنجایش اصلی آن ورزشگاه ۱۲،۰۰۰ نفر بود. مقامات باشگاه تصمیم گرفتند تا برای پیوستن به لیگ برتر بر امکانات این ورزشگاه بیفزایند. در سال ۱۸۸۷، تغییرات کوچکی در ورزشگاه صورت گرفت و در سال ۱۸۹۱، باشگاه از حداقل ذخایر مالی خود برای نصب دو جایگاه جدید در ورزشگاه و اضافه شدن ۲٬۰۰۰ نفر به ظرفیت ورزشگاه استفاده کرد.[۶۶]

در ماه ژوئن ۱۸۹۳ که باشگاه به تازگی تحویل صاحبان جدیدش داده شده بود، زمین نورث وود برای باشگاه نامناسب تشخیص داده شد. ای. اچ آلبوت زمینهٔ استفاده از زمین بانک استریت در کلیتون را فراهم کرد.[۶۵]

در زمانی که بانک استریت به دلیل مشکلات مالی باشگاه تعطیل شد، هری استفورد توانست پول کافی جمع‌آوری کند و یک زمین موقت برای بازی‌های تیم در هارپورهی فراهم آورد. به دنبال سرمایه‌گذاری‌های جدید در باشگاه، جی. اچ دیویس ۵۰۰ پوند پرداخت و علاوه بر احیای زمین بانک استریت، یک جایگاه ۱،۰۰۰ نفری جدید نیز به آن افزود. در عرض چهار سال، چهار طرف ورزشگاه دارای جایگاه شد و ظرفیت ورزشگاه به ۵۰،۰۰۰ نفر رسید.[۶۶]

بعد از کسب عنوان قهرمانی لیگ در سال ۱۹۰۸ و قهرمانی در جام حذفی در سال بعد، بانک استریت برای جاه‌طلبی‌های بزرگ دیویس کافی نبود. در فوریه ۱۹۰۹، شش هفته قبل از فینال جام حذفی، الدترافورد به عنوان نام ورزشگاه جدید منچستر یونایتد تصویب شد.[۶۶] باشگاه، زمین ورزشگاه را به قیمت ۶۰،۰۰۰ پوند خرید. بودجه‌ای ۳۰،۰۰۰ پوندی به آرچیبالد لیچ (معمار) داده شد تا کار ساخت را شروع کند. در ابتدا قرار بود تا ورزشگاه ۱۰۰،۰۰۰ نفری باشد، ولی با توجه به بودجه، به ۷۷،۰۰۰ نفر کاهش یافت.[۶۶] ورزشگاه توسط آقایان براملد و اسمیت در شهر منچستر ساخته شد. رکورد حضور بیشترین تماشاگر در این ورزشگاه، در ۲۵ مارس ۱۹۳۹ ثبت شد. در آن بازی که نیمه‌نهایی جام حذفی بود،۷۶٬۹۶۲ تماشاگر به ورزشگاه آمدند.[۶۶]

نمای بیرونی ورزشگاه الدترافورد

در طول جنگ جهانی دوم و به دلیل بمباران، بخش زیادی از ورزشگاه تخریب شد. تونل ورودی جنوب ورزشگاه، تنها قسمت باقی‌مانده از آن بود. بعد از جنگ باشگاه از کمیسیون خسارت جنگ ۲۲٬۲۷۸ پوند دریافت کرد تا ورزشگاه را بازسازی کند. در طول بازسازی ورزشگاه، منچستر یونایتد بازی‌های خانگی‌اش را در ورزشگاه خانگی منچسترسیتی برگزار می‌کرد. منچستر یونایتد سالانه ۵،۰۰۰ پوند و به علاوه قسمتی از سود باشگاه را صرف کرد تا استرتفورد اند، جایگاه‌های غربی و شرقی ورزشگاه بازسازی شد. در مارس ۱۹۵۷، ۴۰،۰۰۰ پوند صرف شد تا سیستم نور ورزشگاه برقرار شود. در سال ۱۹۸۷، سیستم روشنایی جدیدی در ورزشگاه نصب شد. سیستمی که تا امروز باقی مانده‌است.[۶۶]

بعد از ابلاغ گزارش تیلور، ظرفیت الدترافورد به ۴۴،۰۰۰ نفر کاهش پیدا کرد. در سال ۱۹۹۵، جایگاه شمالی ورزشگاه، بازسازی شد و ظرفیت ورزشگاه به ۵۵،۰۰۰ نفر افزایش یافت. در پایان فصل ۹۹–۱۹۹۸، جایگاه‌های شرقی و غربی نیز بازسازی شد و ظرفیت ورزشگاه به ۶۷،۰۰۰ نفر افزایش یافت. از ژوئیه ۲۰۰۵ تا مهٔ ۲۰۰۶، با اضافه شدن جایگاه‌های شمال غربی و شمال شرقی، ۸،۰۰۰ نفر دیگر به ظرفیت ورزشگاه افزوده شد. در ۲۶ مارس ۲۰۰۶، یک رکورد برای بیشترین حضور تماشاگر در یک بازی ثبت شد و ۶۹٬۰۷۰ نفر در ورزشگاه الدترافورد حضور یافتند.[۶۷] در ۳۱ مارس ۲۰۰۷، این رکورد شکسته شد، چرا که ۷۶٬۰۹۸ نفر بازی منچستر یونایتد و بلکبرن را از نزدیک تماشا کردند.[۶۸] یعنی فقط ۱۱۴ صندلی در این بازی خالی مانده بود (۰٫۱۵ ٪ از ظرفیت ورزشگاه). در سال ۲۰۰۹، به دلیل تعمیرات مختلف بر روی جایگاه‌ها، ۲۵۵ نفر از ظرفیت ورزشگاه کم شد و ظرفیت کل به ۷۵٬۹۵۷ کاهش یافت.[۶۹]

هواداران [ویرایش]

هواداران منچستر یونایتد در مسکو؛ محل برگزاری بازی نهایی لیگ قهرمانان اروپا در سال ۲۰۰۸

منچستر یونایتد با داشتن بیشترین هوادار، باشگاه‌های هواداری و بیشترین میانگین تماشاگر برای هر بازی خانگی، پرطرفدارترین تیم جهان به حساب می‌آید.[۷۰] این باشگاه بالغ بر ۲۰۰ باشگاه هواداری رسمی را در ۲۴ کشور دنیا اداره می‌کند.[۷۱] باشگاه منچستر یونایتد به خاطر تورهای تابستانی خود و سفر به نقاط مختلف جهان در تعطیلات، محبوبیت ویژه‌ای در نزد مردم جهان دارد. نتایج یک نظرسنجی نیز در سال ۲۰۱۲ نشان می‌دهد که منچستر یونایتد با ۶۵۹ میلیون هوادار در سرتاسر دنیا، پرطرفدارترین تیم فوتبال دنیاست.[۷۲][۷۳]

رقیبان سنتی [ویرایش]

نوشتارهای اصلی: دربی منچستر، رقابت باشگاه‌های فوتبال لیورپول و منچستر یونایتد، رقابت باشگاه‌های فوتبال لیدز یونایتد و منچستر یونایتد، و رقابت باشگاه‌های فوتبال آرسنال و منچستر یونایتد

منچستر یونایتد سه رقیب سنتی دارد:لیورپول، لیدز یونایتد و منچستر سیتی

حساسیت بازی دو تیم منچستر یونایتد و منچستر سیتی، به خاطر آن است که هر دو از یک شهر هستند و منچستر سیتی سال‌هاست سعی می‌کند تا جای منچستر یونایتد را به عنوان تیم اول شهر منچستر بگیرد.[۷۴]

رقابت دو تیم منچستر یونایتد و لیورپول، به دوران انقلاب صنعتی باز می‌گردد. در آن زمان منچستر یک شهر مهم در صنعت نساجی بود و لیورپول نیز بندر مهمی به حساب می‌آمد.[۷۵]

به بازی بین دو تیم منچستر یونایتد و لیدز یونایتد جنگ گل‌ها هم گفته می‌شود. زیرا لیدز یونایتد نمایندهٔ منطقهٔ یورکشایر و منچستر یونایتد نمایندهٔ منطقهٔ لانکشایر می‌باشد.[۷۶]

برند جهانی [ویرایش]

هواپیمایی ترکیه یکی از حامیان مالی رسمی باشگاه می‌باشد.

باشگاه منچستر یونایتد به عنوان یک برند جهانی توصیف می‌شود. یک گزارش در سال ۲۰۰۹، نشان می‌دهد که ارزش تجاری و مالکیت معنوی باشگاه، حدود ۳۲۹ میلیون پوند است که از نظر قدرت برند دارای نمرهٔ AAA می‌باشد (قوی‌ترین برند).[۷۷] در سال ۲۰۱۳، مجله فوربز، برند منچستر یونایتد را با ارزشی معادل ۳٫۳ میلیارد دلار در رده نخست ارزشمندترین برندهای باشگاه‌های ورزشی جهان قرار داد.[۱۰] این باشگاه، در جدول پولی فوتبال دیلویت در ردهٔ سوم قرار دارد. (پس از رئال مادرید و بارسلونا)[۷۸]

قدرت برند و به طور کلی شهرت منچستر یونایتد در جهان، اغلب به بازسازی تیم منچستر یونایتد توسط مت بازبی و به دنبال آن کسب موفقیت‌های مختلف بعد از فاجعه هوایی مونیخ نسبت داده می‌شود، کاری که تحسین همگان را برانگیخت. تیمی شامل بازیکنانی چون بابی چارلتون، نوبی استایلز (اعضای تیم ملی انگلستان که قهرمان جهان شد)، دنیس لا و جرج بست. سبک بازی حمله‌ای این تیم به «تسخیر ابتکار فوتبال انگلیس» مشهور شده بود.[۷۹]

منچستر یونایتد نخستین باشگاه انگلیسی بود که سهامش در سال ۱۹۹۱، در بورس اوراق بهادار لندن، به فروش گذاشته شد.[۸۰] با این کار، باشگاه پیشرفت قابل توجهی در مسائل مالی کرد و استراتژی‌اش در بخش تبلیغاتی را بهبود بخشید. تمرکز باشگاه روی تبلیغات و موفقیت‌های ورزشی تیم در مسابقات مختلف، سود قابل توجهی را برای باشگاه به ارمغان آورد. قدرت برند منچستر یونایتد، با توجه رسانه‌های مختلف به بازیکنان این تیم در خارج از زمین، از جمله دیوید بکهام (که خیلی زود خودش یک برند در جهان شد)، بیشتر شد. این توجه باعث شد تا در روی زمین نیز توجه بیشتری به منچستر یونایتد شود و فرصت‌های خوبی از جمله حامیان مالی خوب و حق پخش تلویزیونی نصیب این تیم شود.[۸۱] در این زمان محوبیت دیوید بکهام در آسیا دلیل جدایی ناپذیر موفقیت تجاری باشگاه در این قاره بود.[۸۲]

به خاطر کسب نتایج عالی در رقابت‌های مختلف، زمینه برای تولید درآمد بیشتر از طریق حقّ پخش تلویزیونی بازی‌های تیم، ایجاد شد. از آغاز لیگ برتر، منچستر یونایتد برای فروش حق پخش تلویزیونی بازی‌های تیم خود، بیشترین درآمد را در بین باشگاه‌های انگلیسی کسب کرده‌است. این باشگاه با شبکه اسکای بریتانیا قرارداد دارد.[۸۳][۸۴] منچستر یونایتد دارای بیشترین درآمد از طریق تبلیغات در بین تیم‌های انگلیسی است.[۸۵] راز موفقیت باشگاه در جذب حامیان مالی درجه یک، داشتن قرارداد ۱۳ ساله و ۳۰۳ میلیون پوندی با کمپانی نایک است که از سال ۲۰۰۲ طراحی و تولید لباس تیم را بر عهده گرفته‌است.[۸۶]

بازه زمانی تولیدکننده لباس حامی مالی پیراهن تیم
۱۹۴۵–۱۹۷۵ آمبرو بدون حامی مالی
۱۹۷۵–۱۹۸۰ ادمیرال اسپورتزور
۱۹۸۰–۱۹۸۲ آدیداس
۱۹۸۲–۱۹۹۲ شارپ
۱۹۹۲–۲۰۰۰ آمبرو
۲۰۰۰–۲۰۰۲ وودافون
۲۰۰۲–۲۰۰۶ نایک
۲۰۰۶–۲۰۱۰ ای‌آی‌جی
۲۰۱۰–۲۰۱۴ ای‌اوان
۲۰۱۴–0000 شورولت

حامیان مالی [ویرایش]

حامیان مالی پیراهن تیم [ویرایش]

شرکت شارپ، نخستین حامی مالی منچستر یونایتد به حساب می‌آید. این شرکت در فصل ۸۳–۱۹۸۲، قراردادی پنج ساله به ارزش ۵۰۰،۰۰۰ پوند با منچستر یونایتد امضا کرد. شارپ تا فصل ۲۰۰۰–۱۹۹۹، حامی مالی منچستر بود. بعد از آن، باشگاه با شرکت وودافون، قرارداد چهارساله و ۳۰ میلیون پوندی امضا کرد.[۸۷] وودافون برای امضای قرارداد چهارساله‌ای دیگر به ارزش ۳۶ میلیون پوند موافقت کرد، ولی پس از دو فصل تصمیم گرفت قراردادش با باشگاه منچستر یونایتد را فسخ کند. آن‌ها دلیل این‌کار را تمرکز بیشتر روی حمایت مالی از لیگ قهرمانان اروپا اعلام کردند.[۸۷]

در شروع فصل ۰۷–۲۰۰۶، شرکت بیمه گروه بین‌المللی آمریکایی قراردادی چهارساله به ارزش ۵۶٫۵ میلیون پوند با باشگاه به امضا رساند که این مقدار، بالاترین مبلغ، برای یک حامی مالی در دنیا بود. این قرارداد در سپتامبر ۲۰۰۶ منعقد شد.[۸۸][۸۹] در ابتدای فصل ۱۱–۲۰۱۰، شرکت بیمه اتکایی آمریکایی به نام ای‌اوان قراردادی چهارساله و به مبلغ ۸۰ میلیون پوند با باشگاه منچستر یونایتد به امضا رساند که ارزشمندترین حامی مالی باشگاه‌های فوتبال در تاریخ به حساب می‌آید.[۹۰] در اوت ۲۰۱۱، دی‌اچ‌ال با یونایتد قراردادی چهارساله و به ارزش ۴۰ میلیون پوند امضا کرد و حامی لباس‌های تمرین تیم شد. گفته می‌شود این نخستین بار در فوتبال انگلستان است که شرکتی حامی مالی لباس‌های تمرین تیمی می‌شود.[۹۱][۹۲] در ۳۰ ژوئیه ۲۰۱۲ باشگاه منچستر یونایتد با جنرال موتورز قرارداد هفت ساله‌ای به امضا رساند و از ابتدای فصل ۱۵–۲۰۱۴ شورولت به جای ای‌اوان روی پیراهن تیم قرار خواهد گرفت.[۹۳]

تولیدکننده‌های لباس تیم [ویرایش]

تولیدکننده لباس‌های باشگاه در ابتدا آمبرو بود تا این که در سال ۱۹۷۵، باشگاه با شرکت ادمیرال اسپورتزور قراردادی ۵ ساله امضا کرد.[۹۴] در سال ۱۹۸۰، آدیداس تولید البسه یونایتد را به عهده گرفت[۵۸] تا این که در سال ۱۹۹۲، آمبرو دوباره با باشگاه قرارداد امضا کرد. آمبرو ۱۰ سال تولید لباس‌های منچستر را بر عهده داشت.[۵۸] پس از آن نایک قراردادی به ارزش ۳۰۲٫۹ میلیون پوند و تا سال ۲۰۱۵ با باشگاه امضا کرد. آن‌ها در ۲۲ ماه اول کار خود ۳٫۸ میلیون پیراهن فروختند.[۹۵] به علاوه نایک و ای‌اوان، باشگاه چند اسپانسر دیگر دارد که در سطح پایین هستند و تبلیغات آن‌ها در کنار زمین و یا در وب‌سایت رسمی باشگاه دیده می‌شود، مانند:آئودی و بادویزر.[۹۶]

مالکیت و امور مالی [ویرایش]

باشگاه فوتبال منچستر یونایتد توسط شرکت راه‌آهن لانکشایر و یورکشایر تأسیس شد و در سال ۱۸۹۲ سهام آن به صورت اوراق بهادار ۱ پوندی به فروش گذاشته شد.[۹۷] در سال ۱۹۰۲، چهار سرمایه‌دار که یکی از آن‌ها جان هنری دیویس بود، هر کدام در باشگاه ۵۰۰ پوند سرمایه‌گذاری کردند و باشگاه را از ورشکستگی نجات دادند.[۱۴] بعد از مرگ دیویس در سال ۱۹۲۷، باشگاه دوباره در آستانهٔ ورشکستگی قرار گرفت، ولی در دسامبر ۱۹۳۱، جیمز گیبسون با سرمایه‌گذاری ۲،۰۰۰ پوند، کنترل باشگاه را در دست گرفت.[۱۴] گیبسون در سال ۱۹۴۸، کار ادارهٔ باشگاه را به پسرش آلن، واگذار کرد. گیبسون سه سال بعد درگذشت. خانوادهٔ گیبسون مالکیت باشگاه را حفظ کردند، اما مدیریت باشگاه را به هارولد هاردمن، بازیکن سابق این تیم، سپردند.[۹۷]

چند روز پس از فاجعه مونیخ، لوئیس ادواردز که یکی از دوستان مت بازبی نیز بود، به هیئت مدیره پیشنهاد شد. وی ۴۰،۰۰۰ پوند در باشگاه سرمایه‌گذاری کرد، ۵۴٪ سهام کل باشگاه را تصاحب کرد و در سال ۱۹۵۴، مدیر باشگاه شد. وقتی لیلیان گیبسون در ژانویه ۱۹۷۱ درگذشت، سهام وی به آلن گیبسون رسید. آلن مقداری از سهم خود را به پسر لوئیس ادواردز، مارتین، فروخت.[۹۷] مارتین ادواردز، بعد از مرگ پدرش در سال ۱۹۸۰ ادارهٔ باشگاه را در دست گرفت.[۹۸] رابرت مکسول که سرمایه‌داری بزرگ در حوزهٔ رسانه‌ها بود، تلاش کرد تا باشگاه را در سال ۱۹۸۴ بخرد، ولی ادواردز نپذیرفت.[۹۷] در سال ۱۹۸۹، مارتین ادواردز می‌خواست تا باشگاه را با مبلغ ۲۰ میلیون پوند به مایکل نایتون بفروشد، اما موفق نشد و به‌جای آن، نایتون به هیئت مدیرهٔ باشگاه پیوست. منچستر یونایتد در سال ۱۹۹۱، بار دیگر به بورس انگلستان (بورس لندن) رفت و ۶٫۷ میلیون پوند از سهامش فروخته شد.[۹۷] در سال ۱۹۹۸، پیشنهاد دیگری برای خرید منچستر یونایتد به آن باشگاه ارائه شد. این بار از طرف یکی از بزرگ‌ترین سرمایه‌داران رسانه‌ای دنیا یعنی روپرت مرداک. سهام‌داران باشگاه علیه مرداک جبهه گرفتند و گروه اعتماد حامیان منچستر یونایتد هواداران را به خرید سهام باشگاه تشویق کرد تا مرداک باشگاه را صاحب نشود.[۹۹] پیشنهاد مرداک در آن زمان نظیر نداشت. او برای خرید باشگاه ۶۲۳ میلیون پوند پیشنهاد کرده بود.[۹۷] هیئت مدیره با فروش باشگاه موافقت کرد، اما کمیسیون انحصار و ادغام بریتانیا در آوریل ۱۹۹۹، این قرارداد را لغو کرد.[۹۷] چند سال بعد، بین سرمربی باشگاه سر الکس فرگوسن و مدیران آن یعنی جان مگنیر و جان پاتریک مک‌کانوس(که تا آن زمان بیشتر سهام باشگاه را تصاحب کرده بودند) جنگ قدرت درگرفت. این دو سعی کردند تا فرگوسن را از منصبش برکنار کنند. هیئت مدیره پاسخ آن‌ها را با کم کردن سهمشان و اخراج تدریجی‌شان از باشگاه داد.[۹۷]

در ماه مهٔ ۲۰۰۵، مالکوم گلیزر ۲۸٫۷٪ سهام باشگاه را خرید. سپس با ۸۰۰ میلیون پوند (۱٫۵ میلیارد دلار) ۹۹٪ درصد باشگاه را خرید.[۱۰۰][۱۰۱] در سال ۲۰۰۶، باشگاه اعلام کرد که ۶۶۰ میلیون پوند بدهی دارد و در نتیجه سود سالانه باشگاه به ۶۲ میلیون پوند کاهش می‌یابد.[۱۰۲][۱۰۳] در ژانویه ۲۰۱۰، باشگاه با بدهی ۷۱۶،۵ میلیون پوند (۱،۱۷ میلیارد دلار)[۱۰۴] مجبور شد تا ۵۰۴ میلیون پوند از سهام خود را از طریق اوراق بهادار به فروش بگذارد که به آن‌ها کمک کرد تا ۵۰۹ میلیون پوند از بدهی خود به بانک‌های خارجی را بپردازد.[۱۰۵] سود سالیانهٔ باشگاه به ۴۵ میلیون پوند تقلیل یافت و این باعث شروع اعتراض هواداران شد.[۱۰۶] از آن زمان بعد گروه‌های هواداری در اعتراض به گلیزرها تشکیل شد که با نمادهای سبز و طلایی رنگ (به رنگ لباس تیم اولیه یعنی نیوتون هیث) در ورزشگاه و زمین تمرین باشگاه حاضر می‌شوند.[۱۰۷]

بازیکنان [ویرایش]

ترکیب تیم نخست [ویرایش]

تا ۲۴ ژانویه ۲۰۱۳[۱۰۸]

تذکر:پرچم استفاده شده در کنار نام بازیکنان نشان‌دهندهٔ ملیتی است که برای بازیکنان در فیفا ثبت شده‌است. این بازیکنان ممکن است بیش از یک ملیت داشته باشند.

شماره نقش بازیکن
۱ پرچم اسپانیا دروازه‌بان دیوید د خئا
۲ پرچم برزیل مدافع رافائل
۳ پرچم فرانسه مدافع پاتریس اورا (کاپیتان دوم)
۴ پرچم انگلستان مدافع فیل جونز
۵ پرچم انگلستان مدافع ریو فردیناند
۶ پرچم ایرلند شمالی مدافع جانی اوانز
۷ پرچم اکوادور هافبک آنتونیو والنسیا
۸ پرچم برزیل هافبک اندرسون
۱۰ پرچم انگلستان مهاجم وین رونی
۱۱ پرچم ولز هافبک رایان گیگز
۱۲ پرچم انگلستان دفاع کریس اسمالینگ
۱۳ پرچم دانمارک دروازه‌بان آندرس لیندگارد
۱۴ پرچم مکزیک مهاجم خاویر هرناندز
شماره نقش بازیکن
۱۵ پرچم صربستان مدافع نمانیا ویدیچ (کاپیتان)
۱۶ پرچم انگلستان هافبک مایکل کریک
۱۷ پرچم پرتغال هافبک نانی
۱۸ پرچم انگلستان هافبک اشلی یانگ
۱۹ پرچم انگلستان مهاجم دنی ولبک
۲۰ پرچم هلند مهاجم رابین فن پرسی
۲۲ پرچم انگلستان هافبک پل اسکولز
۲۳ پرچم انگلستان هافبک تام کلورلی
۲۴ پرچم اسکاتلند هافبک درن فلچر
۲۵ پرچم انگلستان هافبک نیک پاول
۲۶ پرچم ژاپن هافبک شینجی کاگاوا
۲۸ پرچم هلند مهاجم الکساندر بوتنر
۴۰ پرچم انگلستان دروازه‌بان بن آموس

بازیکنان جدا شده به صورت قرضی [ویرایش]

تذکر:پرچم استفاده شده در کنار نام بازیکنان نشان‌دهندهٔ ملیتی است که برای بازیکنان در فیفا ثبت شده‌است. این بازیکنان ممکن است بیش از یک ملیت داشته باشند.

شماره نقش بازیکن
۲۱ پرچم شیلی مهاجم آنخلو هنریکز (در تیم ویگان اتلتیک)[۱۰۹]
۲۷ پرچم ایتالیا مهاجم فدریکو ماکدا (در تیم اشتوتگارت)[۱۱۰]
۳۳ پرچم پرتغال مهاجم به‌به (در تیم ریو آوه)[۱۱۱]
۳۸ پرچم انگلستان مدافع مایکل کین (در تیم لستر سیتی)[۱۱۲]
شماره نقش بازیکن
۵۰ پرچم انگلستان دروازه‌بان سام جانستون (در تیم والسال)[۱۱۳]
— پرچم برزیل مدافع فابیو (در تیم کویینز پارک رنجرز)[۱۱۴]
— پرچم انگلستان مهاجم ویلفرد زاها (در تیم کریستال پالاس)[۱۱۵]

کاپیتان‌های باشگاه [ویرایش]

نوشتار اصلی: فهرست بازیکنان باشگاه فوتبال منچستر یونایتد#کاپیتان‌های باشگاه

از سال ۱۸۸۲ تاکنون، ۴۵ بازیکن وظیفهٔ کاپیتانی را برای تیم منچستر یونایتد (در ابتدا نیوتون هیث) برعهده داشته‌اند.[۱۱۶] اولین کاپیتان باشگاه که نامش مشخص است، ای. توماس (E. Thomas) بوده‌است. وی از سال ۱۸۸۲ تا ۱۸۸۳ کاپیتانی تیم را عهده‌دار بوده‌است.[۱۱۶] برایان رابسون دارای رکورد بلندمدت ترین دوران کاپیتانی در تیم می‌باشد. او از سال ۱۹۸۲ تا ۱۹۹۴ کاپیتان منچستر یونایتد بود.[۱۱۶] روی کین که از سال ۱۹۹۷ تا ۲۰۰۵ کاپیتان تیم بود[۱۱۶]، پرافتخارترین کاپیتان باشگاه به حساب می‌آید.[۱۱۷] او در طول این سال‌ها همراه با منچستر یونایتد، چهار بار در لیگ برتر، دو بار در جام حذفی، یک بار در جام خیریه، یک بار در لیگ قهرمانان اروپا و یک بار در جام بین قاره‌ای قهرمان شد.[۱۱۷][۱۱۸] کاپیتان کنونی این تیم، نمانیا ویدیچ است که پس از خداحافظی گری نویل از فوتبال، بازوبند کاپیتانی تیم را بر بازو می‌بندد.[۱۱۹][۱۲۰]

آکادمی و بازیکنان ذخیره [ویرایش]

نوشتار اصلی: آکادمی و بازیکنان ذخیره باشگاه فوتبال منچستر یونایتد

آکادمی و بازیکنان ذخیره باشگاه فوتبال منچستر یونایتد تیم دوم باشگاه فوتبال منچستر یونایتد است. این تیم در لیگ برتر فوتبال آکادمی انگلستان بازی می‌کند. از سال ۱۹۹۹ که این لیگ تأسیس شد، آن‌ها در سال‌های ۲۰۰۲، ۲۰۰۵، ۲۰۰۶، ۲۰۱۰ و ۲۰۱۲ قهرمان این لیگ شدند. بسیاری از بازیکنان بزرگ تیم منچستر یونایتد مانند رایان گیگز، پل اسکولز و دیوید بکهام در این تیم رشد کرده‌اند.[۱۲۱][۱۲۲]

پیشینه و آمار [ویرایش]

نوشتار اصلی: فهرست پیشینه و آمار باشگاه فوتبال منچستر یونایتد

رکوردهای بازیکنان [ویرایش]

بیشترین تجربه بازی [ویرایش]

تندیس مثلث خط حمله منچستر یونایتد در سال‌های دور

رایان گیگز که از سال ۱۹۹۱ در منچستر یونایتد بازی می‌کند، تاکنون ۹۳۶ بازی برای این تیم انجام داده که از این حیث، در بین بازیکنان منچستر یونایتد رکورد دار می‌باشد. بعد از وی بابی چارلتون که از سال ۱۹۵۶ تا ۱۹۷۳ در یونایتد بازی می‌کرد، با ۷۵۸ بازی در رتبه دوم قرار دارد. هم‌چنین پل اسکولز با ۷۱۶ بازی در رتبه سوم قرار دارد.[۱۲۳]

بهترین گلزنان تاریخ باشگاه [ویرایش]

بابی چارلتون با زدن ۲۴۹ گل در ۷۵۸ بازی برای منچستر یونایتد، بهترین گلزن تاریخ باشگاه به حساب می‌آید. رکورد وی از سال ۱۹۷۳ تاکنون دست نخورده باقی مانده‌است. بعد از او دنیس لا با ۲۳۷ گل در ۴۰۴ بازی در رده دوم قرار دارد. جک رولی هم با ۲۱۱ گل در ۴۲۴ مسابقه، سومین گلزن تاریخ باشگاه محسوب می‌شود.[۱۲۴]

جوایز بازیکنان [ویرایش]

توپ طلای اروپا [ویرایش]

کریستیانو رونالدو

بازیکنان ذیل در زمانی که در منچستر یونایتد بازی می‌کرده‌اند، موفق به کسب توپ طلای اروپا شده‌اند:[۱۲۵]

کفش طلای اروپا [ویرایش]

بازیکنان ذیل در زمانی که در منچستر یونایتد بازی می‌کرده‌اند، موفق به کسب کفش طلای اروپا شده‌اند:

بهترین بازیکن سال یوفا [ویرایش]

بازیکنان ذیل در زمانی که در منچستر یونایتد بازی می‌کرده‌اند، موفق به کسب عنوان بهترین بازیکن سال یوفا شده‌اند:[۱۲۷]

بازیکن سال فوتبال جهان [ویرایش]

بازیکنان ذیل در زمانی که در منچستر یونایتد بازی می‌کرده‌اند، موفق به کسب عنوان بازیکن سال فوتبال جهان شده‌اند:

جایزه پوشکاش فیفا [ویرایش]

بازیکنان ذیل در زمانی که در منچستر یونایتد بازی می‌کرده‌اند، موفق به کسب جایزه پوشکاش فیفا شده‌اند:

نقل و انتقالات [ویرایش]

بیشترین هزینه خرید بازیکن [ویرایش]

دیمیتار برباتوف، در حال امضا دادن به هواداران در صوفیه

گران قیمت‌ترین خرید باشگاه منچستر یونایتد، دیمیتار برباتوف است. برباتوف در سپتامبر ۲۰۰۸ و با مبلغ ۳۰،۷۵ میلیون پوند، از تاتنهام به منچستر یونایتد پیوست.[۱۳۰][۱۳۱] پیش از این، این رکورد ۲۹،۱ میلیون پوند بود که باشگاه در سال ۲۰۰۲ و برای انتقال ریو فردیناند به لیدز یونایتد پرداخته بود[۱۳۰] که او را به گران‌ترین مدافع فوتبال جهان تبدیل کرد.[۱۳۲] همچنین منچستر برای امضای قرارداد با وین رونی در سال ۲۰۰۴، ۲۵،۶ پوند میلیون پرداخت که بیشترین هزینهٔ پرداخت شده برای یک بازیکن نوجوان به حساب می‌آید.[۱۳۳]

بیشترین مبلغ فروش بازیکن [ویرایش]

رکورد دار گران قیمت‌ترین بازیکن فروخته شده باشگاه ، دیوید بکهام بود که در سال ۲۰۰۳، با مبلغ ۱۵٫۲۵ میلیون پوند به رئال مادرید رفت.[۱۳۰] کریستیانو رونالدو، در تابستان ۲۰۰۹، با انتقال ۸۰ میلیون پوندی‌اش به رئال مادرید، این رکورد را شکست[۱۳۴] خوان سباستین ورون که در سال ۲۰۰۳ با مبلغ ۱۵ میلیون پوند به چلسی رفت، در رتبه بعدی قرار دارد.[۱۳۰]

مقامات باشگاه [ویرایش]

دیوید گیل؛ مدیر اجرایی باشگاه

مدیران و سرپرستان باشگاه [ویرایش]

مقامات باشگاه فوتبال منچستر یونایتد [ویرایش]

کادر فنی و پزشکی [ویرایش]

تاریخچه مربیان باشگاه [ویرایش]

نوشتار اصلی: فهرست مربیان باشگاه فوتبال منچستر یونایتد

نام مربیان منچستر یونایتد از آغاز تاکنون در پی آمده‌است:[۱۴۹]

نام سال توضیحات
۱۸۷۸–۱۸۹۲ نامعلوم
۱۸۹۲–۱۹۰۰[۱۵۰] پرچم انگلستان آلفرد هارولد آلبوت[۱۵۰]
۱۹۰۰–۱۹۰۳ پرچم انگلستان جیمز وست
۱۹۰۳–۱۹۱۲ پرچم انگلستان ارنست منگنال
۱۹۱۲–۱۹۱۴ پرچم انگلستان جان بنتلی
۱۹۱۴–۱۹۲۲ پرچم انگلستان جک رابسون
۱۹۲۲–۱۹۲۶ پرچم اسکاتلند جان چپمن اولین مربی غیر انگلیسی
۱۹۲۶–۱۹۲۷ پرچم انگلستان لل هیلدیتچ
۱۹۲۷–۱۹۳۱ پرچم انگلستان هربرت باملت
۱۹۳۱–۱۹۳۲ پرچم انگلستان والتر کریکمر
۱۹۳۲–۱۹۳۷ پرچم اسکاتلند اسکات دانکن
۱۹۳۷–۱۹۴۵ پرچم انگلستان والتر کریکمر
۱۹۴۵–۱۹۶۹ پرچم اسکاتلند مت بازبی
۱۹۶۹–۱۹۷۰ پرچم انگلستان ویلف مک‌گینس
۱۹۷۰–۱۹۷۱ پرچم اسکاتلند مت بازبی
۱۹۷۱–۱۹۷۲ پرچم جمهوری ایرلند فرانک اوفارل اولین مربی غیر بریتانیایی
۱۹۷۲–۱۹۷۷ پرچم اسکاتلند تامی دوچرتی
۱۹۷۷–۱۹۸۱ پرچم اسکاتلند دیو سکستون
۱۹۸۱–۱۹۸۶ پرچم انگلستان ران اتکینسون
۱۹۸۶–۲۰۱۳ پرچم اسکاتلند سر الکس فرگوسن پرافتخارترین مربی و دارای طولانی‌ترین مدت مربیگری در منچستر یونایتد[۱۴۳]
۲۰۱۳– پرچم اسکاتلند دیوید مویس

افتخارات [ویرایش]

جام لیگ قهرمانان اروپا که منچستر یونایتد در سال ۱۹۹۹ آن را به دست آورد

منچستر یونایتد در سال ۱۹۰۸، برای اولین بار قهرمان لیگ دسته اول شد و در سال بعد نیز برای اولین بار در جام حذفی مقام قهرمانی را کسب کرد. دهه ۹۰ میلادی، موفق‌ترین دههٔ منچستر یونایتد به حساب می‌آید. آن‌ها در این سال‌ها ۵ قهرمانی لیگ برتر، ۴ قهرمانی در جام حذفی، ۱ قهرمانی در جام اتحادیه، ۵ عنوان قهرمانی در جام خیریه، ۱ قهرمانی در لیگ قهرمانان اروپا، ۱ قهرمانی در جام در جام اروپا، ۱ قهرمانی در سوپر جام اروپا و ۱ عنوان قهرمانی در جام بین قاره‌ای به دست آوردند. این باشگاه با ۱۱ عنوان قهرمانی در جام اتحادیه و ۱۸ بار حضور در بازی نهایی این رقابت‌ها رکورددار محسوب می‌شود.[۱۵۱] منچستر یونایتد ۲۰ بار قهرمان لیگ شده‌است[توضیح ۱] و از این حیث در بین تیم‌های انگلیسی پیشتاز است.[۵۰] هم‌چنین منچستریونایتد در سال ۱۹۶۸ به عنوان نخستین تیم انگلیسی به قهرمانی اروپا رسید.[۲۲]

تنها افتخاری که منچستریونایتد کسب نکرده‌است، قهرمانی در لیگ اروپا است.[۱۵۲] یونایتدها فقط یک بار در فصل ۸۵–۱۹۸۴ به یک‌چهارم‌نهایی این رقابت‌ها رسیده‌اند.[۱۵۳]

قهرمانی‌های باشگاه فوتبال منچستر یونایتد در پی آمده‌است:[۱۵۲][۳۰][۱۹]

دوره ۱۹۰۷
۱۹۰۸		 ۱۹۰۸
۱۹۰۹		 ۱۹۱۰
۱۹۱۱		 ۱۹۳۵
۱۹۳۶		 ۱۹۴۷
۱۹۴۸		 ۱۹۵۱
۱۹۵۲		 ۱۹۵۵
۱۹۵۶		 ۱۹۵۶
۱۹۵۷		 ۱۹۶۲
۱۹۶۳		 ۱۹۶۴
۱۹۶۵		 ۱۹۶۶
۱۹۶۷		 ۱۹۶۷
۱۹۶۸		 ۱۹۷۴
۱۹۷۵		 ۱۹۷۶
۱۹۷۷
دسته اول 1 1 1 1 1 1 1
جام حذفی فوتبال انگلیس 1 1 1 1
لیگ قهرمانان اروپا 1
جام خیریه انگلیس 1 1 1 1 1 1 1
دسته دوم 1 1
دوره ۱۹۸۲
۱۹۸۳		 ۱۹۸۴
۱۹۸۵		 ۱۹۸۹
۱۹۹۰		 ۱۹۹۰
۱۹۹۱		 ۱۹۹۲
۱۹۹۳		 ۱۹۹۳
۱۹۹۴		 ۱۹۹۴
۱۹۹۵		 ۱۹۹۵
۱۹۹۶		 ۱۹۹۶
۱۹۹۷		 ۱۹۹۸
۱۹۹۹		 ۱۹۹۹
۲۰۰۰		 ۲۰۰۰
۲۰۰۱		 ۲۰۰۲
۲۰۰۳		 ۲۰۰۳
۲۰۰۴
لیگ برتر 1 1 1 1 1 1 1 1
جام حذفی فوتبال انگلیس 1 1 1 1 1 1 1
جام اتحادیه فوتبال انگلیس 1
لیگ قهرمانان اروپا 1
جام خیریه انگلیس 1 1 1 1 1 1 1 1
جام در جام اروپا 1
جام بین قاره‌ای 1
سوپر جام اروپا 1
دوره ۲۰۰۵
۲۰۰۶		 ۲۰۰۶
۲۰۰۷		 ۲۰۰۷
۲۰۰۸		 ۲۰۰۸
۲۰۰۹		 ۲۰۰۹
۲۰۱۰		 ۲۰۱۰
۲۰۱۱		 ۲۰۱۱
۲۰۱۲		 ۲۰۱۲
۲۰۱۳
لیگ برتر 1 1 1 1 1
جام حذفی فوتبال انگلیس
جام اتحادیه فوتبال انگلیس 1 1 1
لیگ قهرمانان اروپا 1
جام باشگاه‌های جهان 1
جام خیریه انگلیس 1 1 1 1

دوگانه و سه‌گانه‌ها [ویرایش]

دوگانه‌ها [ویرایش]

دوره ۱۹۹۳
۱۹۹۴		 ۱۹۹۵
۱۹۹۶		 ۱۹۹۸
۱۹۹۹		 ۲۰۰۷
۲۰۰۸		 ۲۰۰۸
۲۰۰۹
لیگ و جام حذفی YesY YesY YesY
لیگ و جام اتحادیه YesY


لیگ و لیگ قهرمانان اروپا YesY YesY

سه‌گانه‌ها [ویرایش]

دوره ۱۹۹۸
۱۹۹۹
لیگ و جام حذفی و لیگ قهرمانان اروپا YesY


جام‌هایی نظیر جام باشگاه‌های جهان، جام خیریه، سوپر جام‌ها و جام بین قاره‌ای به دلیل حضور تعداد کمی تیم، در بحث سه‌گانه‌ها و دوگانه‌ها قابل صرف نظر کردن هستند و جز سه‌گانه در نظر گرفته نمی‌شوند.[۱۵۴]

توضیحات [ویرایش]

  1. ↑ ۷ قهرمانی در لیگ دسته اول و ۱۳ قهرمانی در لیگ برتر؛ از سال ۱۹۹۲، نام لیگ دسته اول به لیگ برتر تغییر یافت.

پانویس [ویرایش]

  1. ↑ ۱٫۰ ۱٫۱ “Manchester United Football Club”. Premier League. Archived from the original on 8 May 2012. Retrieved 4 August 2012. 
  2. ↑ ۲٫۰ ۲٫۱ “Manchester United Stadium”. Premier League. Retrieved 9 August 2012. 
  3. ↑ “Top 10 Goalscorers”. Stretford End. Retrieved 4 August 2012. 
  4. ↑ “History by Decade 1910-1919”. ManUtd.com (Manchester United). Retrieved 4 August 2012. 
  5. ↑ Stewart, Rob. “Sir Alex Ferguson successful because he was given time, says Steve Bruce”. The Daily Telegraph (London: Telegraph Media Group), 1 October 2009. Retrieved 11 May 2012. 
  6. ↑ Northcroft, Jonathan. “20 glorious years, 20 key decisions”. The Sunday Times, 5 November 2006. Retrieved 4 August 2012. 
  7. ↑ “Manchester United win 11th FA Cup”. CBC Sports (Canadian Broadcasting Corporation), 22 May 2004. Retrieved 10 June 2011. 
  8. ↑ Gibson, Owen. “Manchester United fall behind Barcelona on Deloitte rich list”. Guardian (London: Guardian News and Media), 2 March 2010. Retrieved 6 April 2011. 
  9. ↑ Cass, Bob. “United moving down south as fanbase reaches 333 million”. Daily Mail (London: Associated Newspapers), 15 December 2007. Retrieved 5 May 2012. 
  10. ↑ ۱۰٫۰ ۱۰٫۱ ۱۰٫۲ Ozanian, Mike. “Manchester United Becomes First Team Valued At $3 Billion”. Forbes Magazine, 27 January 2013. Retrieved 27 January 2013. 
  11. ↑ “Glazer gets 98% of Man Utd shares”. BBC News, 23 June 2010. Retrieved 23 June 2011. 
  12. ↑ “Manchester United History”. Footbo. Archived from the original on 8 May 2012. Retrieved 5 June 2011. 
  13. ↑ “Manchester United History”. football-england.com. Archived from the original on 8 May 2012. Retrieved 5 June 2011. 
  14. ↑ ۱۴٫۰۰ ۱۴٫۰۱ ۱۴٫۰۲ ۱۴٫۰۳ ۱۴٫۰۴ ۱۴٫۰۵ ۱۴٫۰۶ ۱۴٫۰۷ ۱۴٫۰۸ ۱۴٫۰۹ ۱۴٫۱۰ ۱۴٫۱۱ ۱۴٫۱۲ “Manchester United History”. Stretford end. Archived from the original on 8 May 2012. Retrieved 5 June 2011. 
  15. ↑ “What Were the UK Earnings and Prices Then?”. MeasuringWorth. Archived from the original on 8 May 2012. Retrieved 12 August 2011. 
  16. ↑ ۱۶٫۰ ۱۶٫۱ ۱۶٫۲ “History by Decade 1900-1909”. ManUtd.com (Manchester United). Retrieved 8 June 2011. 
  17. ↑ “1910-1919 History by Decade”. ManUtd.com (Manchester United). Retrieved 8 June 2011. 
  18. ↑ ۱۸٫۰ ۱۸٫۱ “History by Decade 1920-1929”. ManUtd.com (Manchester United). Retrieved 8 June 2012. 
  19. ↑ ۱۹٫۰ ۱۹٫۱ “History by Decade 1930-1939”. ManUtd.com (Manchester United). Retrieved 8 June 2011. 
  20. ↑ ۲۰٫۰ ۲۰٫۱ “History by Decade 1940-1949”. ManUtd.com (Manchester United). Retrieved 8 June 2011. 
  21. ↑ Morgan, Steve. “Birth and Rise of the Babes”. ManUtd.com (Manchester United), 6 February 2008. Retrieved 8 June 2011. 
  22. ↑ ۲۲٫۰ ۲۲٫۱ ۲۲٫۲ “Matt Busby years”. Spartacus. Archived from the original on 8 May 2012. Retrieved 5 June 2011. 
  23. ↑ “The Best and Worst”. Stretford End. Archived from the original on 8 May 2012. Retrieved 6 June 2011. 
  24. ↑ “1958: United players killed in air disaster”. BBC News, 6 February 1958. Archived from the original on 8 May 2012. Retrieved 10 June 2011. 
  25. ↑ “History by Decade 1950-1959”. ManUtd.com (Manchester United). Retrieved 8 June 2011. 
  26. ↑ ۲۶٫۰ ۲۶٫۱ ۲۶٫۲ “1960-1969 History by Decade”. ManUtd.com (Manchester United). Retrieved 8 June 2011. 
  27. ↑ “European Footballer of the Year (Ballon d'Or)”. RSSSF, 11 December 2009. Retrieved 8 June 2011. 
  28. ↑ “Wilf McGuinness at Man Utd”. The Gordon Poole Agency. Archived from the original on 8 May 2012. Retrieved 5 June 2011. 
  29. ↑ “Bryan Robson”. ManUtd.com (Manchester United). Retrieved 5 June 2011. 
  30. ↑ ۳۰٫۰ ۳۰٫۱ ۳۰٫۲ ۳۰٫۳ ۳۰٫۴ ۳۰٫۵ ۳۰٫۶ “History by Decade 1970-1979”. ManUtd.com (Manchester United). Retrieved 8 June 2011. 
  31. ↑ ۳۱٫۰ ۳۱٫۱ ۳۱٫۲ ۳۱٫۳ ۳۱٫۴ “The period from Busby to Ferguson (1969-1986)”. About Man Utd. Archived from the original on 8 May 2012. Retrieved 5 June 2011. 
  32. ↑ “1977: Manchester United sack manager”. BBC News, 4 July 1977. Archived from the original on 8 May 2012. Retrieved 10 June 2011. 
  33. ↑ “History by Decade 1980-1989”. ManUtd.com (Manchester United). Retrieved 8 June 2011. 
  34. ↑ ۳۴٫۰ ۳۴٫۱ “History by Decade 1980-1989”. ManUtd.com (Manchester United). Retrieved 8 June 2011. 
  35. ↑ “The Ferguson revolution”. About Man Utd. Archived from the original on 8 May 2012. Retrieved 5 June 2011. 
  36. ↑ ۳۶٫۰ ۳۶٫۱ “Arise Sir Alex?”. BBC News, 27 May 1999. Archived from the original on 8 May 2012. Retrieved 8 June 2011. 
  37. ↑ Bevan, Chris. “How Robins saved Ferguson's job”. BBC Sport, 4 November 2006. Archived from the original on 8 May 2012. Retrieved 8 June 2011. 
  38. ↑ ۳۸٫۰ ۳۸٫۱ “History by Decade 1990-1999”. ManUtd.com (Manchester United). Retrieved 8 June 2011. 
  39. ↑ “United crowned kings of Europe”. BBC Sport, 26 May 1999. Archived from the original on 8 May 2012. Retrieved 8 June 2011. 
  40. ↑ “Sport's greatest ever comebacks”. Daily Mail (London: Associated Newspapers), 26 May 2005. Archived from the original on 8 May 2012. Retrieved 8 June 2011. 
  41. ↑ “Intercontinental Club Cup”. RSSSF, 8 March 2004. Archived from the original on 8 May 2012. Retrieved 8 June 2011. 
  42. ↑ “Ryan Giggs wins 2009 BBC Sports Personality award”. BBC Sport (British Broadcasting Corporation), 13 December 2009. Retrieved 24 April 2013. 
  43. ↑ “Football's global power struggle”. BBC News, 20 December 1999. Archived from the original on 8 May 2012. Retrieved 8 June 2011. 
  44. ↑ “Man Utd win FA Cup”. BBC Sport, 22 May 2004. Archived from the original on 8 May 2012. Retrieved 8 June 2011. 
  45. ↑ Shuttleworth, Peter. “Spot-on Giggs overtakes Charlton”. BBC Sport, 21 May 2008. Archived from the original on 8 May 2012. Retrieved 8 June 2011. 
  46. ↑ McNulty, Phil. “Man Utd 0–0 Tottenham (aet)”. BBC Sport, 1 March 2010. Archived from the original on 8 May 2012. Retrieved 8 June 2011. 
  47. ↑ Ogden, Mark. “Cristiano Ronaldo transfer: World-record deal shows football is booming, says Sepp Blatter”. The Daily Telegraph (London: Telegraph Media Group), 12 June 2009. Archived from the original on 8 May 2012. Retrieved 9 January 2011. 
  48. ↑ “Rooney the hero as United overcome Villa”. ESPNsoccernet, 28 February 2010. Archived from the original on 8 May 2012. Retrieved 8 June 2011. 
  49. ↑ Doyle, Joe. “Blackburn 1-1 Manchester United: Controversial Rooney penalty hands United point and record 19th title”. Goal.com, 14 May 2011. Archived from the original on 8 May 2012. Retrieved 14 May 2011. 
  50. ↑ ۵۰٫۰ ۵۰٫۱ “Manchester United clinch record 19th english title”. The Independent, 14 May 2011. Archived from the original on 8 May 2012. Retrieved 14 May 2011. 
  51. ↑ “How Manchester United won the 2012–13 Barclays Premeir League”. premierleague.com (Premier League), 22 April 2013. Retrieved 22 April 2013. 
  52. ↑ “Sir Alex Ferguson to retire as Manchester United manager”. BBC Sport, 8 May 2013. Retrieved 9 May 2013. 
  53. ↑ “Sir Alex Ferguson to retire this summer, Manchester United confirm”. Sky Sports, 8 May 2013. Retrieved 9 May 2013. 
  54. ↑ “David Moyes: Manchester United appoint Everton boss”. BBC Sport, 9 May 2013. Retrieved 9 May 2013. 
  55. ↑ Jackson, Jamie. “David Moyes quits as Everton manager to take over at Manchester United”. The Guardian, 9 May 2013. Retrieved 10 May 2013. 
  56. ↑ “United appoint Moyes”. ManUtd.com (Manchester United), 9 May 2013. Retrieved 10 May 2013. 
  57. ↑ ۵۷٫۰ ۵۷٫۱ “The Manchester United crest”. About Man Utd. Archived from the original on 8 May 2012. Retrieved 5 June 2011. 
  58. ↑ ۵۸٫۰ ۵۸٫۱ ۵۸٫۲ ۵۸٫۳ ۵۸٫۴ ۵۸٫۵ “Manchester United Home Kits Since 1878”. Historical Kits. Archived from the original on 8 May 2012. Retrieved 5 June 2011. 
  59. ↑ “New home kit unveiled”. ManUtd.com (Manchester United), 15 July 2010. Archived from the original on 8 May 2012. Retrieved 10 June 2011. 
  60. ↑ “United unveil new kit”. ManUtd.com (Manchester United), 11 May 2012. Retrieved 18 August 2012. 
  61. ↑ ۶۱٫۰ ۶۱٫۱ “Manchester United Change Kits”. Historical Kits. Archived from the original on 8 May 2012. Retrieved 5 June 2011. 
  62. ↑ “United unveil new away kit”. ManUtd.com (Manchester United), 4 August 2010. Archived from the original on 8 May 2012. Retrieved 10 June 2011. 
  63. ↑ “13.04.96 Manchester United's grey day at The Dell”. BBC News, 30 August 2002. Archived from the original on 8 May 2012. Retrieved 10 June 2011. 
  64. ↑ “New blue kit for 08/09”. ManUtd.com (Manchester United), 28 August 2008. Archived from the original on 8 May 2012. Retrieved 10 June 2011. 
  65. ↑ ۶۵٫۰ ۶۵٫۱ “The Birth of Manchester United”. manutdtalk, 7 January 2009. Archived from the original on 8 May 2012. Retrieved 6 June 2011. 
  66. ↑ ۶۶٫۰ ۶۶٫۱ ۶۶٫۲ ۶۶٫۳ ۶۶٫۴ ۶۶٫۵ “Old Trafford”. Red Manchester. Archived from the original on 8 May 2012. Retrieved 6 June 2011. 
  67. ↑ “Man Utd 3–0 Birmingham”. BBC Sport, 26 March 2006. Archived from the original on 8 May 2012. Retrieved 29 January 2011. 
  68. ↑ Coppack, Nick. “Report: United 4 Blackburn 1”. ManUtd.com (Manchester United), 31 March 2007. Archived from the original on 8 May 2012. Retrieved 10 June 2011. 
  69. ↑ Bartram, Steve. “OT100 #9: Record gate”. ManUtd.com (Manchester United), 19 November 2009. Archived from the original on 8 May 2012. Retrieved 10 June 2011. 
  70. ↑ Rice, Simon. “Manchester United top of the 25 best supported clubs in Europe”. The Independent (London: Independent Print), 6 November 2009. Archived from the original on 8 May 2012. Retrieved 10 June 2011. 
  71. ↑ “Local Supporters Clubs”. ManUtd.com (Manchester United). Archived from the original on 8 May 2012. Retrieved 23 April 2011. 
  72. ↑ “United is world's most popular FC”. ManUtd.com (Manchester United), 29 May 2012. Retrieved 4 August 2012. 
  73. ↑ Gilman, Dan. “Survey findings suggest Manchester United are world's most popular club”. Goal.com, 29 May 2012. Retrieved 4 August 2012. 
  74. ↑ “Man City a small club - Ferguson”. BBC Sport, 26 July 2009. Archived from the original on 8 May 2012. Retrieved 20 May 2011. 
  75. ↑ Rohrer, Finlo. “Scouse vs Manc”. BBC Sport, 21 August 2007. Archived from the original on 8 May 2012. Retrieved 10 June 2011. 
  76. ↑ “Smith: I'd go to Man Utd”. Daily Mail (London: Associated Newspapers), 11 May 2004. Archived from the original on 8 May 2012. Retrieved 5 June 2011. 
  77. ↑ “Top 25 Football Club Brands” (PDF). Brand Finance, September 2011. Archived from the original on 8 May 2012. Retrieved 10 July 2011. 
  78. ↑ “Real Madrid becomes the first sports team in the world to generate €400m in revenues as it tops Deloitte Football Money League”. Deloitte, 2 March 2010. Archived from the original on 8 May 2012. Retrieved 10 June 2011. 
  79. ↑ “The Busby Years”. manutd.co.za. Archived from the original on 8 May 2012. Retrieved 6 June 2011. 
  80. ↑ “Manchester United FC Ltd”. Football Economy. Archived from the original on 8 May 2012. Retrieved 5 June 2011. 
  81. ↑ “Manchester United – The Global Mega Brand!”. Truly Deeply. Archived from the original on 8 May 2012. Retrieved 6 June 2011. 
  82. ↑ “Beckham fever grips Japan”. BBC Sport, 18 June 2003. Archived from the original on 8 May 2012. Retrieved 10 June 2011. 
  83. ↑ Gibson, Owen. “BSkyB sells Manchester United stake”. The Guardian (London: Guardian News and Media), 7 October. Archived from the original on 8 May 2012. Retrieved 5 June 2011. 
  84. ↑ Harbord, David. “Proposed Merger Between BSkyB and Manchester United: An Economic Commentary” (PDF). 22 December 1998. Archived from the original on 8 May 2012. Retrieved 6 June 2011. 
  85. ↑ Kelly, Anna. “England's Most Successful Professional Football Club”. article-niche. Archived from the original on 8 May 2012. Retrieved 6 June 2011. 
  86. ↑ “OFFICIAL SPONSORS”. ManUtd.com (Manchester United). Archived from the original on 8 May 2012. Retrieved 5 June 2011. 
  87. ↑ ۸۷٫۰ ۸۷٫۱ Ducker, James. “Manchester United show financial muscle after signing record £80m shirt contract”. The Times (London: Times Newspapers), 4 June 2009. Archived from the original on 8 May 2012. Retrieved 10 June 2011. 
  88. ↑ “Oilinvest to renegotiate Juventus sponsorship”. SportBusiness (SBG Companies), 7 September 2006. Archived from the original on 8 May 2012. Retrieved 10 June 2011. 
  89. ↑ “Man Utd sign £56m AIG shirt deal”. BBC News, 6 April 2006. Archived from the original on 8 May 2012. Retrieved 10 June 2011. 
  90. ↑ Ben, Smith and Ducker, James. “Manchester United announce £80 million sponsorship deal with Aon”. The Times (London: Times Newspapers), 3 June 2011. Archived from the original on 8 May 2012. Retrieved 10 June 2011. 
  91. ↑ “DHL delivers new shirt deal”. ManUtd.com (Manchester United), 22 August 2011. Retrieved 18 August 2012. 
  92. ↑ “Manchester United unveils two new commercial deals”. BBC News (British Broadcasting Corporation), 22 August 2011. Retrieved 18 August 2012. 
  93. ↑ “Chevrolet signs seven year deal”. ManUtd.com (Manchester United), 30 July 2012. Retrieved 31 July 2012. 
  94. ↑ “Admiral: Heritage”. Admiral Sportswear. Archived from the original on 8 May 2012. Retrieved 10 June 2011. 
  95. ↑ “Man Utd in £300m Nike deal”. BBC News, 3 November 2000. Archived from the original on 8 May 2012. Retrieved 10 June 2011. 
  96. ↑ Wachman, Richard. “Manchester United fans call on corporate sponsors to back fight against Glazers”. The Guardian (London: Guardian News and Media), 24 April 2010. Archived from the original on 9 May 2012. Retrieved 10 June 2011. 
  97. ↑ ۹۷٫۰ ۹۷٫۱ ۹۷٫۲ ۹۷٫۳ ۹۷٫۴ ۹۷٫۵ ۹۷٫۶ ۹۷٫۷ “Manchester United Football Club plc”. Funding Universe. Archived from the original on 9 May 2012. Retrieved 6 June 2011. 
  98. ↑ “1989: Man U sold in record takeover dea”. BBC News, 18 August 1989. Archived from the original on 9 May 2012. Retrieved 10 June 2011. 
  99. ↑ “Our History, and Our Future”. joinmust.org. Archived from the original on 9 May 2012. Retrieved 6 June 2011. 
  100. ↑ “Manchester United's new owner”. CBC Sports, 22 June 2005. Archived from the original on 9 May 2012. Retrieved 10 June 2011. 
  101. ↑ “Glazer Man Utd stake exceeds 75٪”. BBC News, 16 May 2005. Archived from the original on 9 May 2012. Retrieved 10 June 2011. 
  102. ↑ “Glazers Tighten Grip On United With Debt Refinancing”. The Political Economy of Football, 8 July 2006. Archived from the original on 9 May 2012. Retrieved 10 June 2011. 
  103. ↑ “Manchester United reveal refinancing plans”. RTÉ, 18 July 2006. Archived from the original on 9 May 2012. Retrieved 10 June 2011. 
  104. ↑ “Manchester United debt hits £716m”. BBC News, 20 January 2010. Archived from the original on 9 May 2012. Retrieved 10 June 2011. 
  105. ↑ “Manchester United to raise £500m”. BBC News, 11 January 2010. Archived from the original on 9 May 2012. Retrieved 10 June 2011. 
  106. ↑ “Manchester United raise £504m in bond issue”. BBC News, 22 January 2010. Archived from the original on 9 May 2012. Retrieved 10 June 2011. 
  107. ↑ Hassan, Nabil and Roan, Dan. “Wealthy Man Utd fans approach broker about takeover”. BBC Sport, 30 January 2010. Archived from the original on 9 May 2012. Retrieved 10 June 2011. 
  108. ↑ “First Team”. ManUtd.com (Manchester United). Retrieved 4 January 2013. 
  109. ↑ “Angelo Henriquez joins Wigan on loan from Manchester United”. BBC Sport (British Broadcasting Corporation), 2 January 2013. Retrieved 4 January 2013. 
  110. ↑ Marshall, Adam. “United agree Macheda deal”. ManUtd.com (Manchester United), 24 January 2013. Retrieved 25 January 2013. 
  111. ↑ Thompson, Gemma. “Boss hopes Bebe will blossom”. ManUtd.com (Manchester United), 3 January 2013. Retrieved 4 January 2013. 
  112. ↑ “Keane Stays For A Further Month”. LCFC.co.uk (Leicester City), 4 January 2013. Retrieved 4 January 2013. 
  113. ↑ Marshall, Adam. “Johnstone loaned to Walsall”. ManUtd.com (Manchester United), 20 March 2013. Retrieved 20 March 2013. 
  114. ↑ Bartram, Steve. “Fabio joins QPR on loan”. ManUtd.com (Manchester United), 2 July 2012. Retrieved 5 July 2012. 
  115. ↑ “Exciting youngster Wilfried Zaha has passed his medical at Manchester United”. Sky Sports, 26 January 2013. Retrieved 26 January 2013. 
  116. ↑ ۱۱۶٫۰ ۱۱۶٫۱ ۱۱۶٫۲ ۱۱۶٫۳ “Captains of Newton Heath & Manchester United”. MUFC info. Archived from the original on 9 May 2012. Retrieved 6 June 2011. 
  117. ↑ ۱۱۷٫۰ ۱۱۷٫۱ “Roy Keane”. MUFC info. Archived from the original on 9 May 2012. Retrieved 6 June 2011. 
  118. ↑ “Roy Keane”. ManUtd.com (Manchester United). Archived from the original on 9 May 2012. Retrieved 6 June 2011. 
  119. ↑ Stobart, Greg. “Manchester United captain Nemanja Vidic has emerged as the ultimate leader”. Goal.com, 2 February 2011. Archived from the original on 9 May 2012. Retrieved 6 June 2011. 
  120. ↑ Coppack, Nick. “Vidic retains armband”. ManUtd.com (Manchester United), 17 September 2010. Archived from the original on 9 May 2012. Retrieved 6 June 2011. 
  121. ↑ “Reserves”. ManUtd.com (Manchester United). Archived from the original on 9 May 2012. Retrieved 4 August 2012. 
  122. ↑ “The Academy”. ManUtd.com (Manchester United). Archived from the original on 9 May 2012. Retrieved 4 August 2012. 
  123. ↑ “All Time appearances”. ManUtd.com (Manchester United). Retrieved 4 August 2012. 
  124. ↑ “All Time Goal Scorers”. ManUtd.com (Manchester United). Retrieved 4 August 2012. 
  125. ↑ “European Footballer of the Year («Ballon d'Or»)”. RSSSF, 9 October 2009. Archived from the original on 9 May 2012. Retrieved 11 June 2011. 
  126. ↑ “Ronaldo scoops ESM Golden Shoe”. UEFA, 17 June 2008. Archived from the original on 9 May 2012. Retrieved 11 June 2011. 
  127. ↑ “FIFA World Player of the Year – Men's votes by player”. FIFA, 12 January 2009. Archived from the original on 9 May 2012. Retrieved 11 June 2011. 
  128. ↑ “FIFA World Player of the Year – Men's votes by player” (PDF). FIFA, 12 January 2009. Archived from the original on 9 May 2012. Retrieved 11 June 2011. 
  129. ↑ “Ronaldo's 'incredible, fantastic' goal”. FIFA, 12 January 2009. Archived from the original on 22 July 2011. Retrieved 22 July 2011. 
  130. ↑ ۱۳۰٫۰ ۱۳۰٫۱ ۱۳۰٫۲ ۱۳۰٫۳ Hinson, Paul. “United All-Time Transfer List”. Red11.org, June 2004. Archived from the original on 9 May 2012. Retrieved 10 June 2011. 
  131. ↑ “redStat - Manchester United Statistics 1970-2009”. redStat. Archived from the original on 9 May 2012. Retrieved 10 June 2011. 
  132. ↑ “Rio Ferdinand”. Fast Web Media Ltd. Archived from the original on 9 May 2012. Retrieved 10 June 2011. 
  133. ↑ “Wayne Rooney”. Everton F.C.. Archived from the original on 9 May 2012. Retrieved 22 May 2011. 
  134. ↑ “Ronaldo completes £80m Real move”. BBC News, 1 July 2009. Archived from the original on 9 May 2012. Retrieved 10 June 2011. 
  135. ↑ “Who Owns Manchester United?”. ManUtd.com (Manchester United). Archived from the original on 9 May 2012. Retrieved 11 June 2011. 
  136. ↑ Gardner, Neil. “Martin Edwards voices concerns over Manchester United's future”. Times Online (London: Times Newspapers), 8 October 2009. Archived from the original on 9 May 2012. Retrieved 11 June 2011. 
  137. ↑ ۱۳۷٫۰ ۱۳۷٫۱ ۱۳۷٫۲ ۱۳۷٫۳ “Reds appoint new director”. ManUtd.com (Manchester United), 21 February 2007. Archived from the original on 9 May 2012. Retrieved 10 June 2011. 
  138. ↑ “Manchester United set to announce massive profit”. The Times (London: Times Newspapers), 7 January 2008. Archived from the original on 9 May 2012. Retrieved 11 June 2011. 
  139. ↑ “Architect of Glazer takeover joins Manchester United board”. Crain's Manchester Business, 31 March 2008. Archived from the original on 9 May 2012. Retrieved 11 June 2011. 
  140. ↑ “Who are the directors of Manchester United”. ManUtd.com (Manchester United). Archived from the original on 9 May 2012. Retrieved 10 June 2011. 
  141. ↑ “Reds' new Club Secretary”. ManUtd.com (Manchester United), 20 December 2009. Archived from the original on 9 May 2012. Retrieved 10 June 2011. 
  142. ↑ “Manchester United appoint Bryan Robson as global ambassador”. The Times (London: Times Newspapers), 20 March 2008. Archived from the original on 9 May 2012. Retrieved 11 June 2011. 
  143. ↑ ۱۴۳٫۰ ۱۴۳٫۱ “Alex Ferguson”. ManUtd.com (Manchester United). Archived from the original on 9 May 2012. Retrieved 18 May 2011. 
  144. ↑ “Coaching Staff: Mike Phelan”. ManUtd.com (Manchester United). Archived from the original on 9 May 2012. Retrieved 10 June 2011. 
  145. ↑ “Coaching Staff: René Meulensteen”. ManUtd.com (Manchester United). Archived from the original on 9 May 2012. Retrieved 10 June 2011. 
  146. ↑ “Coaching Staff: Eric Steele”. ManUtd.com (Manchester United). Archived from the original on 9 May 2012. Retrieved 10 June 2011. 
  147. ↑ “Coaching Staff: Richard Hawkins”. ManUtd.com (Manchester United). Archived from the original on 9 May 2012. Retrieved 10 June 2011. 
  148. ↑ Bartram, Steve. “Res: United 5 N'wcstle 1”. ManUtd.com (Manchester United), 16 December 2010. Archived from the original on 9 May 2012. Retrieved 6 May 2011. 
  149. ↑ “Managers”. Stretford End. Archived from the original on 9 May 2012. Retrieved 9 June 2011. 
  150. ↑ ۱۵۰٫۰ ۱۵۰٫۱ “A.H. Albut”. worldfootball. Archived from the original on 9 May 2012. Retrieved 9 June 2011. 
  151. ↑ “Cup Final Results”. The Football Association. Archived from the original on 9 May 2012. Retrieved 22 January 2011. 
  152. ↑ ۱۵۲٫۰ ۱۵۲٫۱ “Trophy Room”. ManUtd.com (Manchester United). Retrieved 23 April 2011. 
  153. ↑ Ross, James. “UEFA Cup 1984-85”. RSSSF, 9 January 2009. Archived from the original on 9 May 2012. Retrieved 10 June 2011. 
  154. ↑ Rice, Simon. “Treble treble: The teams that won the treble”. The Independent (London: Independent Print), 20 May 2010. Archived from the original on 9 May 2012. Retrieved 10 June 2011. 

پیوند به بیرون [ویرایش]

جستجو در ویکی‌انبار در ویکی‌انبار پرونده‌هایی دربارهٔ باشگاه فوتبال منچستر یونایتد موجود است.
  • وب‌گاه رسمی (اسپانیایی) (انگلیسی) (چینی) (ژاپنی) (عربی) (کره‌ای)

وب‌گاه‌های مستقل [ویرایش]

ن • ب • و
باشگاه فوتبال منچستر یونایتد
تاریخچه
فاجعه هوایی مونیخ
ورزشگاه‌های خانگی
زمین‌های تمرین
رقیبان
هواداران
رسانه
مقاله‌های مرتبط
ن • ب • و
باشگاه فوتبال منچستر یونایتد – ترکیب کنونی

۱ د خئا · ۲ رافائل · ۳ اورا · ۴ جونز · ۵ فردیناند · ۶ اوانز · ۷ والنسیا · ۸ اندرسون · ۱۰ رونی · ۱۱ گیگز · ۱۲ اسمالینگ · ۱۳ لیندگارد · ۱۴ هرناندز · ۱۵ ویدیچ · ۱۶ کریک · ۱۷ نانی · ۱۸ یانگ · ۱۹ ولبک · ۲۰ فن پرسی · ۲۲ اسکولز · ۲۳ کلورلی · ۲۴ فلچر · ۲۵ پاول · ۲۶ کاگاوا · ۲۷ ماکدا · ۲۸ بوتنر · ۴۰ آموس · ۵۰ جانستون · سرمربی: الکس فرگوسن

برگرفته از «http://fa.wikipedia.org/w/index.php?title=باشگاه_فوتبال_منچستر_یونایتد&oldid=10228154»