رنو در فرمول یک

از ویکی‌پدیا، دانشنامهٔ آزاد
پرش به: ناوبری، جستجو

مختصات: ۵۱°۵۵′۱۲″ شمالی ۱°۲۳′۲۵″ غربی / ۵۱.۹۲۰۰۰° شمالی ۱.۳۹۰۲۸° غربی / 51.92000; -1.39028رنو از سال ۱۹۷۷ در گراندپری، بریتانیا فعالیت خودش را به عنوان یکی از تیم‌های شرکت کننده و با حضور یک اتومبیل به رانندگی ژان پی‌یر ژابوی در سری مسابقه‌های فرمول یک به جهان معرفی کرد، تیم رنو در این فصل در چهار مسابقه دیگر نیز شرکت کرد، اما موفق به کسب هیچ امتیازی نشد.[۱]

اعضای رنو در سال ۲۰۰۲.

رنو در سال ۱۹۷۸[ویرایش]

ژابوی در گراندپری ابالات متحده در واتکینز گلن به مقام چهارم رسید و حداقل امتیازهای تیم را در این فصل به دست آورد.

The Renault RS10 was the first turbocharged car to win a Grand Prix.

رنو در سال ۱۹۷۹[ویرایش]

ژان پی یر ژابوی اولین پیروزی را برای تیم رنو – و سیستم توربوشارژر – در مسابقه گراندپری فرانسه به دست آورد و رنه آرنو، هم تیمی وی به مقام سوم دست پیدا کرد. تیم رنو این فصل را با کسب مقام ششم قهرمانی سازندگان به اتمام رساند.

یارنو ترولی driving for the Renault Formula One team at Indianapolis in ۲۰۰۳.

رنو درسال ۱۹۸۲[ویرایش]

رنو آلن پروست را برای رانندگی در تیم جذب کرد.

رنو در سال ۱۹۸۳[ویرایش]

آلن پروست در چهار مسابقه به پیروزی دست یافت و تیم رنو به مقام دوم قهرمانی سازندگان رسید.

رنو درسال ۱۹۸۵[ویرایش]

رنو به عنوان یک تیم سازنده از مسابقه‌های کناره گیری کرد، اما همچنان موتورهای تیم لوتوس را تأمین می‌کرد.

رنو درسال ۱۹۸۶[ویرایش]

رنو به طور کامل از مسابقه‌های فرمول یک جهان کناره گیری کرد.

رنو در سال ۱۹۸۹[ویرایش]

رنو در جایگاه تأمین کننده موتور مسابقه‌ها، با تیم ویلیامز به مسابقات بازگشت.

رنو در در سال‌های ۱۹۹۷-۱۹۹۲[ویرایش]

موتورهای رنو بر سرنوشت قهرمانی در نیمه سال‌های ۱۹۹۰ تسلط داشتند. در فاصله سال‌های ۱۹۹۲ تا ۱۹۹۷، تیم‌های ویلیامز و بنتون و سپس تمامی سازندگان حاضر در مسابقه‌های قهرمانی از موتورهای رنو استفاده می‌کردند.

رنو در سال ۱۹۹۶[ویرایش]

رنو پس از موفقیت در تأمین موتورهای مسابقه تصمیم گرفت تا دوباره از مسابقه‌های کنار بکشد. هر چند که شرکت رنو مذاکره‌هایی را برای خریداری یک تیم حاضر آغاز کرده بود.

رنو درسال ۲۰۰۰[ویرایش]

تیم بنتون اعلام کرد از سال ۲۰۰۲ به طور رسمی جایگاه فعالیت گروه رنو خواهد بود.

رنو درسال ۲۰۰۲[ویرایش]

رنو این فصل را پر قدرت شروع کرد و با کسب امتیازهای لازم موفق شد مقام چهارم قهرمانی سازندگان را از آن خود کند.

رنو درسال ۲۰۰۳[ویرایش]

تیم رنو برای سه تیم بزرگ این مسابقه‌ها، تبدیل به تهدیدی جدی شد. فرناندو آلونسو موفق شد تا مکان برتر دو رده بندی را از آن خود کند و مسابقه گراندپری مجارستان را نیز با مقام اول به پایان برساند. رنو در این فصل، مقام چهارم قهرمانی سازندگان را از آن خود کرد.

رنو در سال ۲۰۰۴[ویرایش]

تیم رنو با ژارنو ترولی در مسابقه گراندپری موناکو به پیروزی رسید، اما پس از نمایش‌های ناموفق این راننده ایتالیایی و زمانی که تنها سه مسابقه تا پایان فصل باقی بود، رنو به همکاری خود با ترولی پایان داد و ژاک ویلنوو را جانشین وی کرد. اما این تدابیر هم مانع از پیش افتادن BAR برای کسب مقام دوم قهرمانی نشد.

رنو درسال ۲۰۰۵[ویرایش]

جانکارلو فیزیکلا testing for Renault.

تیم رنو در آغاز مسابقه‌ها، تسلط کاملی بر شرایط داشت و در پی کسب هر دو عنوان قهرمانی بود، هر چند تیم مک لارن در مسابقه‌های آخر از آهنگ حرکت برتری برخوردار بود. فرناندو آلونسو به عنوان جوانترین قهرمان تاریخ مسابقه‌های فرمول یک، جام پیروزی را در دستان خود بالا برد و رنو نیز به عنوان اولین سازنده بزرگ خودرو، موفق شد بالاترین افتخار قهرمانی سازندگان را از آن خود کند.

رنو درسال ۲۰۰۶[ویرایش]

تیم رنو از نه مسابقه اول، در هفت مسابقه به پیروزی رسید، اما در نیمه دوم فصل و پس از آن که سیستم بحث انگیز لرزه گیر غیر قانونی اعلام شد، تیم فراری از رنو پیش افتاد. با این همه رنو موفق شد تا هر دو مقام قهرمانی را در رده رانندگان و سازندگان برای خود حفظ نماید. فرناندو آلونسو در پایان فصل تیم را ترک گفت و به مک لارن پیوست.

رنو در سال ۲۰۰۷[ویرایش]

عزیمت فرناندو آلونسو با افول ستاره اقبال تیم همراه شد و رنو با کسب نهایی ۱۵۰ امتیاز، مقام سوم را از آن خود کرد که در مقایسه با سال ۲۰۰۶، نتیجه ضعیفی بود. کوالاینن تازه کار که شروعی شکننده را پشت سر گذارده بود، موفق شد فیزیکلا کهنه کار را در سایه خود قرار دهد و تنها حضور تیم بر سکوی پایانی را در ژاپن مرهون خود سازد.

رنو در سال ۲۰۰۸[ویرایش]

فرناندو آلونسو به تیم بازگشت تا در کنار نلسون پیکه تازه کار قرار گیرد. وی موفق شد با پیروزی‌های پیاپی در سنگاپور و ژاپن، اتومبیل کم فروغ R۲۸ را به مهره پیروزی تبدیل کند و تیم رنو را با کسب ۸۰ امتیاز، به مکان چهارم رده بندی قهرمانی برساند.

رنو در سال ۲۰۰۹[ویرایش]

عدم موفقیت در حفظ شرایط سال ۲۰۰۸. حتی آلونسو نیز به سختی می‌توانست نتایج پرقدرت خود را در روزهای رده بندی به امتیاز تبدیل نماید. پیکه در ماه اوت کنار گذاشته شد و جای خود را به گروژان، راننده سوم تیم داد. فلاویو بریاتوره و پت سایموندز به دلیل تبانی با پیکه در تصادف عمدی مسابقه گراندپری سنگاپور در سال ۲۰۰۸ تیم را ترک کردند.

رنو در سال ۲۰۱۰[ویرایش]

اتومبیل مسابقه آر۳۰ بعد از آزمایش‌های یکدست و موفقیت آمیز پیش از فصل، به سرعت تبدیل به یکی از مدافعان پیروزی در دستان رابرت کوبیکا شد. هم تیمی وی، ویتالی پتروف، اولین راننده روس مسابقه‌های فرمول یک، نمایش‌های پرهیجانی را در مسابقه‌های اول به اجرا گذاشت، اما فاقد سرعت و ثبات کوبیکا بود. تیم در نهایت موفق به کسب مقام پنجم شد.

رنو در سال ۲۰۱۱[ویرایش]

رنو آخرین سهام خود را در تیم به شرکت سرمایه گذاری جنی فروخته‌است، اما به ساخت و تأمین موتور مسابقه و پشتیبانی فنی ادامه می‌دهد. گروه لوتوس اینک حامی عنوان تیم می‌باشد. رابرت کوبیکا، ستاره رانندگی بعد از سانحه در مسابقه رالی، شروع این فصل را از دست داده و نیک هایفلد، راننده کهنه کار فرمول یک جای او را گرفته‌است.[۲]

پانویس[ویرایش]

  1. شرکت رنو در مسابقه‌های فرمول یک
  2. رنو در فرمول یک

منابع[ویرایش]