گاسترین

از ویکی‌پدیا، دانشنامهٔ آزاد
پرش به ناوبری پرش به جستجو
Gastrin
معین‌کننده‌ها
AliasesGASTpreprogastrinuniprot:P01350gastrin
شناسه‌های بیرونیGeneCards: [۱]
هم‌ساخت‌شناسی
گونه‌هاانسانموش
Entrez
Ensembl
UniProt
RefSeq (mRNA)

n/a

n/a

RefSeq (پروتئین)

n/a

n/a

موقعیت (UCSC)n/an/a
جستجوی PubMedn/an/a
ویکی‌داده
مشاهده/ویرایش Human
Gastrin
شناساگرها
نمادGastrin
PfamPF00918
InterProIPR001651
PROSITEPDOC00232

گاسترین یک هورمون پپتیدی است [۱] که باعث تحریک ترشح اسید معده و تحریک رشد مخاط معده می‌شود.

گاسترین از سلول‌های گاسترینی در غدد پیلوری انتهای دیستال معده ترشح می‌شود. [۲] به هنگام ورود غذاهای پروتئین‌دار به انتهای آنتری معده، برخی پروتیین‌ها اثر تحریکی بر سلول‌های گاسترینی غدد پیلور می‌گذارند و باعث آزادی گاسترین به خونی می‌شود که به سلول‌های ECL (شبه انتروکرومافین) معده می‌روند. این روند منجر به آزادسازی هیستامین به عمق غدد اسیدساز می‌شود و هیستامین ترشح معدوی اسیدکلریدریک را به سرعت تحریک می‌کند. گاسترین از دوازدهه و لوزالمعده نیز ترشح می‌شود. [۳]

تاریخچه[ویرایش]

در سال ۱۹۰۵ برای اولین بار وجود این هورمون توسط جان سیدنی پیشنهاد شد و در سال ۱۹۶۴ این هورمون جداسازی شد. در همان سال نیز ساختار گاسترین تعیین گردید.

فیزیولوژی[ویرایش]

ژنتیک[ویرایش]

ژن مربوط به این هورمون، در بازوی بلند کروموزوم ۱۷ قرار دارد.

سنتز گاسترین و انواع آن[ویرایش]

گاسترین یک هورمون پپتیدی خطی است که توسط سلول‌های نورواندوکرین G که در آنتروم معده و گاهی در سایر مناطق دستگاه گوارش از جمله دوازدهه قرار دارند ترشح شده و وارد جریان خون می‌شود. گاسترین سبب ترشح اسید معده و رشد سلول‌های شبه انتروکرومافین مترشحه هیستامین، در مخاط معده می‌شود.[۴]

گاسترین به سه شکل دیده می‌شود:

  • گاسترین ۳۴ (گاسترین بزرگ)، حاوی ۳۴ اسید آمینه
  • گاسترین ۱۷ (گاسترین کوچک)، حاوی ۱۷ اسید آمینه
  • گاسترین ۱۴ (گاسترین بسیار کوچک)، حاوی ۱۴ اسید آمینه

ترشح[ویرایش]

گاسترین در پاسخ به برخی محرک‌ها ترشح می‌شود؛ این محرک‌ها عبارتند از:

ترشح گاسترین در پاسخ به برخی عوامل مهار می‌شود؛ این عوامل عبارتند از:

عملکرد[ویرایش]

  • تحریک ترشح اسید معده
  • تحریک رشد مخاط معده
  • تحریک ترشح پپسینوژن
  • افزایش انقباضات معده و تحریک تخلیه معده
  • افزایش ترشحات لوزالمعده و تخلیه کیسه صفرا
  • تاثیر روی اسفنگتر مری

بیماریزایی[ویرایش]

در سندرم زولینگر-الیسون سطح گاسترین سرمی بالاست لذا ترشح پایه اسید معده و ترشح پس از تحریک آن بالاست و اغلب بیماران اولسرپپتیک مقاوم به درمان دارند.

پانویس[ویرایش]

  1. «گاسترین».
  2. «آزمایش گاسترین». بایگانی‌شده از اصلی در ۲۸ نوامبر ۲۰۱۲. دریافت‌شده در ۲۱ سپتامبر ۲۰۱۲.
  3. «تحریک ترشح اسید».
  4. «Gastrin, Serum». دریافت‌شده در ۱۴ اکتبر ۲۰۱۶.

منابع[ویرایش]