بلع

از ویکی‌پدیا، دانشنامهٔ آزاد
پرش به: ناوبری، جستجو

بلع به عمل فروبردن غذا از دهان به معده گفته می‌شود. عمل بلع با پیشرفت لقمهٔ جویده‌شده به داخل حلق دهانی خَلْفی توسط زبان آغاز می‌شود. نرم‌کام، عضلات حنجره، اپیگلوت و حلق و اسفنکتر فوقانی مری همه باید هماهنگ عمل کنند تا غذا بدون آسپیراسیون وارد مری شود.

همچنین اوباریدن در فارسی دری و پهلوی به‌معنای بلعیدن است که هم‌اکنون نیز در برخی گویش‌ها رایج است.

منابع[ویرایش]

  • سیسیل، مبانی طب داخلی. تهران، ۲۰۰۴
  • لغت‌نامهٔ دهخدا