کلیسای سرکیس

از ویکی‌پدیا، دانشنامهٔ آزاد
پرش به ناوبری پرش به جستجو
کلیسای سرکیس
کلیسای سرکیس در ایران قرار گرفته‌است
کلیسای سرکیس
موقعیت در ایران
اطلاعات اولیه
موقعیتکوچه نمازخانه ایروان، خیابان خاقانی، محله نو جلفا، اصفهان
مختصات۳۲°۳۷′۵۹٫۵۵۰۰۰۰۰۹۸۸۰۷″ شمالی ۵۱°۳۸′۲۰٫۷۲۰۰۰۰۱۰۰۳۹۶″ شرقی / ۳۲٫۶۳۳۲۰۸۳۳۳۳۶۰۷۷۶۹۸°شمالی ۵۱٫۶۳۹۰۸۸۸۸۸۹۱۶۷۷۴۰۷°شرقی / 32.63320833336077698; 51.63908888891677407مختصات: ۳۲°۳۷′۵۹٫۵۵۰۰۰۰۰۹۸۸۰۷″ شمالی ۵۱°۳۸′۲۰٫۷۲۰۰۰۰۱۰۰۳۹۶″ شرقی / ۳۲٫۶۳۳۲۰۸۳۳۳۳۶۰۷۷۶۹۸°شمالی ۵۱٫۶۳۹۰۸۸۸۸۸۹۱۶۷۷۴۰۷°شرقی / 32.63320833336077698; 51.63908888891677407
دینکلیسای حواری ارمنی
شهرستانشهرستان اصفهان
استاناستان اصفهان
کاربریفعال
متولّیخلیفه‌گری ارامنه اصفهان
گونه معماریکلیسا بازیلیکا
بنیان‌نهادندوره صفوی
تکمیل شدن۱۶۵۹
گنبد۱
کشور ایران
اطلاعات اثر
کاربریمذهبی
دورهٔ ساخت اثردوره صفوی
اطلاعات ثبتی
شمارهٔ ثبت۷۶۴۵
تاریخ ثبت ملی۱۷ اسفند ۱۳۸۱

کلیسای سرکیس مقدس (به ارمنی: Սուրբ Սարգիս եկեղեցի) مربوط به دوره صفوی است و در اصفهان، جلفا محله ایروان، خیابان خاقانی، کوچه نماز خانه ایروان واقع شده و در سال ۱۶۵۹ میلادی بنا شده‌است. این اثر در تاریخ ۱۷ اسفند ۱۳۸۱ با شمارهٔ ثبت ۷۶۴۵ به‌عنوان یکی از آثار ملی ایران به ثبت رسیده‌است.[۱]

تاریخ کلیسا[ویرایش]

در ابتدا نام آن «آمِناپرکیچ مقدس» بود اما در ۱۸۵۰ میلادی به دنبال ویرانی کلیسای سرکیس مقدس و انتقال وسایل آن به این کلیسا به کلیسای سرکیس مقدس تغییر نام داد.

معماری کلیسا[ویرایش]

پلان کلیسا به شیوهی بازیلیک ستوندار در جهت شرقی-غربی قرار گرفته. کلیسا دارای دو گنبد است که هریک دارای هشت نورگیرند. گنبد کوچکتر در بالای محراب قرار دارد و گنبد بزرگتر با قوس‌هایی بر روی چهار ستون قرار گرفته. مصالح به کار رفته در ساختمان عبارت اند از خشت و آجر. دیوارهای خارجی دارای قاببندی‌هایی با نمای آجری اند و دیوارهای داخلی با گچ پوشانده شد هاند. این دیوارها در گذشته نقاشی‌های بسیاری داشتند که به علت مرمت بسیاری از آن‌ها از بین رفته و در حال حاضر تنها نقاشی‌های قسمت گنبد باقی مانده‌اند. برج ناقوس خانه در قسمت جنوب غربی ساختمان و بر روی سقف کلیسا بنا شده. در قسمت جنوبی کلیسا هم نمازخانه کوچکی با گنبدی قوسی شکل به نام استپانوس مقدس قرار دارد که در سال ۱۷۰۴م ساخته شده‌است.

عکس[ویرایش]

جستارهای وابسته[ویرایش]

منابع[ویرایش]

  1. «دانشنامهٔ تاریخ معماری و شهرسازی ایران‌شهر». وزارت راه و شهرسازی. بایگانی‌شده از روی نسخه اصلی در ۶ اکتبر ۲۰۱۹. دریافت‌شده در ۱۰ اکتبر ۲۰۱۹.
  • ملکمیان، لینا (۱۳۸۰). کلیساهای ارامنه ایران. دفتر پژوهش‌های فرهنگی.
میناسیان، لوون (۱۹۹۲). کلیساهای ارامنهٔ جلفا. اصفهان، جلفا: چاپخانهٔ کلیسای وانک.