صومعه گغارد

از ویکی‌پدیا، دانشنامهٔ آزاد
پرش به: ناوبری، جستجو
صومعه گغارد
Geghard01.jpg
صومعه گغارد در ارمنستان واقع شده‌است
صومعه گغارد
موقعیت در ارمنستان
اطلاعات اولیه
موقعیت نزدیک گوغت، استان کوتایک، ارمنستانارمنستان
مختصات ۴۰°۰۸′۲۶″ شمالی ۴۴°۴۹′۰۷″ شرقی / ۴۰.۱۴۰۴۲۵° شمالی ۴۴.۸۱۸۵۱۱° شرقی / 40.140425; 44.818511مختصات: ۴۰°۰۸′۲۶″ شمالی ۴۴°۴۹′۰۷″ شرقی / ۴۰.۱۴۰۴۲۵° شمالی ۴۴.۸۱۸۵۱۱° شرقی / 40.140425; 44.818511
دین کلیسای حواری ارمنی
توضیح معماری
سبک‌ معماری ارمنی
مراسم سده ۴ام میلادی
Official name: صومعه گغارد و دره آزاد علیا
نوع فرهنگی
محدوده ii
برگزیده ۲۰۰۰ (۲۴ام جلسه)
شماره منبع ۹۶۰
Region غرب آسیا

صومعه گغارد (به ارمنی Գեղարդի վանք - به انگلیسی Geghard)، در استان کوتایک ارمنستان قرار دارد. این صومعه بخشی از کوه مجاور آن است که از سنگ تراشیده شده و در فهرست میراث جهانی یونسکو به ثبت رسیده است. نمازخانه اصلی این صومعه در سال ۱۲۱۵ میلادی ساخته شد.[۱]

تاریخ[ویرایش]

کلیسای گغارد در ۳۵ کیلومتری ایروان واقع شده است. کلیسای گغارد (به معنی سرنیزه) با معماری منحصر به فرد خود در استان کوتایک، واقع شده است. این کلیسا در واقع بخشی از کوه مجاور است که تراشیده شده و در میان صخره‌ها و دره‌ای زیبا احاطه شده است (دو بخش درونی و بیرونی کوه). گغارد درون دره‌ای خوش منظره در فاصله ۹ کیلومتری از معبد گارنی نهفته است، این کلیسا نام خود را از نیزه مقدسی که مسیح در زمان مصلوب شدن به وسیله آن مجروح شده گرفته است. نیزه در کلیسای گغارد نگهداری می‌شده اما هم اکنون در خزانه مقدس در کلیسای جامع اچمیادزین قرار دارد.

ساختمان این کلیسای جذاب، از گرانیت سخت کنده کاری شده و جزو چهارکلیسای نایابی می‌باشد که در صخره و دره‌ها بنا شده‌اند. صومعه گغارد در سده ۴ میلادی توسط گریگور روشنگر در محل چشمه مقدس داخل یک غار بنا گذاشته شد. قدمت این کهن‌ترین کلیسای غاری شکل، به سده ۷ میلادی بازمی‌گردد. در آن زمان به [Ayrivank-آیری وانک] (غار و صومعه) نام داشته که بخشی از آن توسط حمله اعراب در سال ۹۲۳ میلادی سوزانده شد. در جوار کلیسا در سمت چپ بر روی تپه، سلول‌های رهبانی غار مانندی که توسط راهبان ساخته شده‌اند قابل رویت است. درخت‌ها با پراکندگی نقطه وار تا طرف دیگر کلیسا در نزدیکی رودخانه امتداد دارند.

کلیسا در دو بعد زمانی مختلف ساخته و از دو بخش اصلی تشکیل شده است. در ابتدای سده سیزده میلادی این ناحیه از املاک خصوصی خاندان زاکاریان به حساب می‌آمد. این خاندان، از ثروتمندترین خاندان ارمنستان بودند و دستور ساخت کلیسای بیرونی را در سال ۱۲۱۵ میلادی می‌دهند. سال‌ها بعد خاندانی به نام «پروشیان» این ملک را از زاکاریان‌ها می‌خرند و دستور ساخت کلیسای درونی را می‌دهند.

بیرون کلیسا بالاتر از درب جنوب، نشان خانواده شاهزاده زاکاریان وجود دارد. این نماد شیر سلطنتی همانند نمادهای سلطنتی اقوام شرقی است. در سمت راست راهرو، دو ورودی سنگی وجود دارد. ورودی سمت چپ (ساخته شده در سال ۱۲۴۰ میلادی) شامل حوضچه‌ای می‌باشد که از آب چشمه پُر می‌شود. در سمت راست کلیسای کوچکی وجود دارد که در سال ۱۲۶۳ میلادی ساخته شده و شامل چهار ستون و مقبره شاهزاده «پاپاک پروشیان» و همسرش «هروزاکان» است بر روی این مقبره نشانی یک شکل دو شیر زنجیر شده و یک عقاب به عنوان یادبود این خانواده حک شده است. در سمت چپ پله‌هایی سنگی بر روی تپه ۱۰ متری، کلیسا کوچک تراشیده شده از سنگ خام بنا شده است. با توجه به اینکه این کلیسای کوچک از سنگ اطراف حک شده است، ابعاد آن خارق‌العاده است. آکوستیک آنجا نیز بسیار شگفت‌انگیز است. در گوشه دریچه‌ای وجود دارد که رو به کلیسای پایین است. در سمت راست کلیسا پله‌هایی وجود دارند که به سلول‌های راهبان منتهی می‌شوند. در این مسیر همچنین چلیپاسنگ‌های متعددی وجود دارند. در خارج از صومعه مکانی مخصوصی برای مراسم قربانی نیز وجود دارد.

نگارخانه[ویرایش]

منابع[ویرایش]

  1. «میراث جهانی یونسکو، صومعه گغارد». بازبینی‌شده در ۱۲–۰۹–۲۰۱۱. 

مشارکت‌کنندگان ویکی‌پدیا، «Geghard»، ویکی‌پدیای انگلیسی، دانشنامهٔ آزاد (بازیابی در ۳ سپتامبر ۲۰۱۱).