لیندا لاولیس

لیندا لاولیس
لیندا لاولیس در سال ۱۹۸۶
نام هنگام تولد	لیندا سوزان بورمن
زادهٔ	۱۰ ژانویهٔ ۱۹۴۹ برانکس، نیویورک، ایالات متحده آمریکا
درگذشت	۲۲ آوریل ۲۰۰۲ (۵۳ سال) دنور، ایالات متحده آمریکا
پیشه(ها)	بازیگر پورنوگرافی، خاطره‌نویس
همسران	چاک ترینور (ا. ۱۹۷۱–۱۹۷۵) لری مارکیانو (ا. ۱۹۷۶–۱۹۹۶)
فرزندان	۳
امضاء

لیندا سوزان بورمن (انگلیسی: Linda Susan Boreman؛ ‏ زادهٔ ۱۰ ژانویه ۱۹۴۹ – درگذشتهٔ ۲۲ آوریل ۲۰۰۲)، که بیشتر با نام لیندا لاولیس (به انگلیسی: Linda Lovelace) شناخته می‌شود، بازیگر پورنوگرافی آمریکایی بود که با ایفای نقش در فیلم پورنوگرافی هاردکور دیپ تروت محصول سال ۱۹۷۲ به شهرت رسید؛ فیلمی که موفقیتی عظیم به‌دست‌آورد. او بعدها ادعا کرد که همسر بدرفتارش، چاک ترینور، با تهدید و اجبار او را وادار به مشارکت در این فیلم کرده بود. وی در کتاب زندگی‌نامه‌اش با عنوان رنجِ جانکاه آنچه را که در پشت صحنه رخ داده بود شرح داد. لاولیس بعدها به یک مسیحی دوباره متولدشده تبدیل شد و به عنوان سخنگوی جنبش ضد پورنوگرافی فعالیت کرد و چندین کتاب خودزندگی‌نامه منتشر کرد. بورمن در ۵۳ سالگی در یک حادثه رانندگی جان باخت.

آغاز زندگی

بورمن در ۱۰ ژانویهٔ ۱۹۴۹ در یک خانواده کارگری در برانکس در ایالت نیویورک زاده شد. او دوران کودکی خود را در خانواده‌ای نامطلوب توصیف کرد، پدرش جان بورمن، یک افسر پلیس بود که به ندرت در خانه بود، و مادرش دوروتی بورمن (با نام‌خانوادگی دوشیزگی تراگنی)، پیشخدمتی سخت‌گیر، بی‌محبت و سلطه‌جو بود. او در مدارس خصوصی کلیسای کاتولیک از جمله سنت جان باتیست (یانکرز، نیویورک) و دبیرستان ماریا رجینا تحصیل کرد. در دوران دبیرستان به او لقب «خانمِ مقدسِ مقدس» داده بودند زیرا فاصله و حدو حدود را با دوستان پسرش رعای می‌کرد تا از فعالیت جنسی اجتناب کند. وقتی بورمن ۱۶ ساله بود، خانواده‌اش پس از بازنشستگی پدرش از اداره پلیس نیویورک به دیوی نقل مکان کردند.

وی در سن ۲۰ سالگی، اولین فرزند خارج از ازدواج خود را به دنیا آورد که مادرش او را فریب داد تا برای سرپرستی به فرزندخواندگی بدهد. اندکی بعد، به نیویورک را برای سکونت برگزید تا در آنجا در آموزشگاه کامپیوتر تحصیل کند. در نیویورک در یک تصادف رانندگی آسیب دید که به اندازه‌ای شدید بود که نیاز به انتقال خون داشت. خون منتقل شده به‌درستی از نظر آلودگی به هپاتیت بررسی نشده بود و این موضوع باعث شد که ۱۸ سال بعد نیاز به پیوند کبد پیدا کند.

حرفه

پورنوگرافی

در حالی که در خانه والدینش در حال بهبودی بود، بورمن با چاک ترینور آشنا شد. به گفته بورمن، ترینور در ابتدا جذاب و مراقب بود، اما بعدها خشونت‌طلب و آزارگر شد. او گفت که ترینور او را مجبور کرد به نیویورک نقل مکان کند، جایی که ترینور به مدیر و روسپی‌گردان همسرش تبدیل شد.

گفته می‌شود بورمن تحت فشار ترینور به زودی با نام لیندا لاولیس در «لوپ‌های» هاردکور، فیلم‌های کوتاه بی‌صدا ۸ میلی‌متری که برای نمایش‌های خصوصی ساخته می‌شدند، بازی می‌کرد.

بورمن در فیلمی به نام داگاراما محصول ۱۹۶۹ بازی کرد که موضوع آن حیوان‌خواهی بود (همچنین با عناوینی مانند داگ ۱، داگ فاکر و داگ-ا-راما شناخته می‌شود). او بعدها انکار کرد که در این فیلم حضور داشته، تا اینکه چند لوپ اصلی، خلاف این را ثابت کردند. در سال ۲۰۱۳، لری روونه، فیلمبرداری که این فیلم را ساخته بود، برای اولین بار دربارهٔ آن صحبت کرد و اظهار داشت بورمن داوطلبانه شرکت کرده و هیچ اجباری در کار نبوده است. اریک ادواردز، ستاره پورنو که هنگام فیلمبرداری حضور داشت، نیز ادعا کرد که هیچ اجباری آشکاری وجود نداشته و بورمن به نظر می‌رسید که همکاری می‌کرده است.

در سال ۱۹۷۱، بورمن در فیلمی با موضوع اورولاگنیا به نام پیس اورجی نیز بازی کرد.

در سال ۱۹۷۲، بورمن در فیلم دیپ تروت بازی کرد که در آن اجرای «دیپ‌تروتینگ» داشت. این فیلم بین مخاطبان عمومی محبوبیتی شگفت‌انگیز و بی‌سابقه کسب کرد و حتی مورد نقد در روزنامه نیویورک تایمز قرار گرفت. این فیلم بیش از ده سال، چندین بار در روز در سالن‌های زنجیره‌ای تئاتر «پاسی‌کت» نمایش داده شد، جایی که بورمن تبلیغات انجام می‌داد، از جمله گذاشتن دست و پای خود روی پیاده‌روی بتنی خارج از تئاتر هالیوود پوسی‌کت. این فیلم بعدها به یکی از اولین و پرفروش‌ترین ویدئوهای درجه X تبدیل شد. در حالی که دیپ تروت بیش از ۶۰۰ میلیون دلار فروش داشت، بورمن تنها ۱۲۵۰ دلار دریافت کرد که آن را هم بعداً شوهرش ترینور گرفت.

حرفه رسانه‌ای و فیلم دیپ تروت

در دسامبر ۱۹۷۳، بورمن نخستین حضور خود در تئاتر را با نمایش پجاما تاپز در تئاتر لاکاست در فیلادلفیا، پنسیلوانیا تجربه کرد. این نمایش با عملکرد ضعیف در گیشه مواجه شد که منجر به بسته شدن زودهنگام آن گردید، و اجرای بورمن نیز با انتقاد مواجه شد.

در سال ۱۹۷۴، بورمن در دنباله‌ای با درجه‌بندی R با عنوان دیپ تروت ۲ نقش‌آفرینی کرد، که به اندازه نسخه اصلی مورد استقبال قرار نگرفت؛ یک منتقد در مجله ورایتی آن را چنین توصیف کرد: «از بی‌کیفیت‌ترین سنت‌های فیلم‌های بهره‌کشی، تلاشی افسرده‌کننده و سریع برای پول درآوردن از جماعتی ساده‌لوح.»

در سال ۱۹۷۵، بورمن از ترینور جدا شد و با دیوید وینترز، تهیه‌کننده فیلم لیندا لاولیس برای ریاست‌جمهوری که در آن با میکی دولنز هم‌بازی بود، رابطه برقرار کرد. این فیلم او را در مسیر کمپینی نشان می‌داد که با اتوبوسی در سراسر کشور طی می‌شد و مسیر آن به شکل یک آلت تناسلی مردانه ترسیم شده بود. با این حال، حرفه بازیگری او پیشرفتی نداشت و مجموع زمان حضور او روی پرده فقط پنج ساعت بود. در زندگی‌نامه‌اش با عنوان رنجِ جانکاه که در سال ۱۹۸۰ منتشر شد، لاولِیس ادعا کرد که آن فیلم‌ها از فوتیج‌های باقی‌مانده دیپ تروت استفاده کرده‌اند؛ با این حال، او اغلب این حرف‌هایی می‌زد که این ادعایش را نقض می‌کرد. او همچنین بین سال‌های ۱۹۷۳ تا ۱۹۷۴ برای مجلات پلی‌بوی، بَچلر و اسکوایر نیز ژست گرفت.

در اواسط دهه ۱۹۷۰، او به مصرف مقادیر زیادی ماری‌جوآنا همراه با مسکن‌ها روی آورد، و پس از ازدواج دوم و تولد دو فرزندش، صنعت فیلم‌های پورنوگرافی را ترک کرد.

در سال ۱۹۷۴، او دو زندگی‌نامه «حامی پورنو» با عناوین محرمانه‌های لیندا لاولیس و خاطرات خصوصی لیندا لاولیس منتشر کرد.

در سال ۱۹۷۶، او برای ایفای نقش اصلی در فیلم اروتیک تا ابد امانوئل (که با عنوان لُری نیز شناخته می‌شود) انتخاب شد. با این حال، طبق گفته تهیه‌کننده اوویدیو جی. آسونیتیس، لاولیس در آن زمان «به‌شدت تحت تأثیر مواد مخدر» بود. او پیش‌تر قرارداد را امضا کرده بود اما پس از آن ادعا کرد که «خدا زندگی‌اش را تغییر داده»، از انجام هرگونه برهنگی امتناع کرد و حتی به مجسمه ونوس میلو موجود در صحنه به دلیل سینه‌های برهنه‌اش اعتراض داشت. در نهایت او با بازیگر فرانسوی، آنی بل جایگزین شد.

در ژانویه ۱۹۷۷، او برای مدت کوتاهی به بازی در تئاتر بازگشت و در نمایشی در لاس وگاس با عنوان دخترم رده‌بندی ایکس گرفته است ایفای نقش کرد، اما نمایش به‌زودی بسته شد و اجرای او مورد انتقاد قرار گرفت.

اتهامات علیه چاک ترینور

در دادخواست طلاق از ترینور، او ادعا کرد که وی او را با تهدید اسلحه وادار به بازی در فیلم‌های پورنوگرافی کرده و اینکه در فیلم دیپ تروت، آثار کبودی ناشی از ضرب‌وشتم‌های او روی پاهایش قابل مشاهده است. او ادعا کرد که شوهرش «با نشانه رفتن تفنگ به سرش او را مجبور به انجام این کارها می‌کرد.» بورمن در زندگی‌نامه‌اش نوشت که ازدواج او با خشونت، تجاوز، فحشای اجباری و پورنوگرافی خصوصی همراه بوده است. او در کتاب رنجِ جانکاه نوشت:

وقتی در پاسخ به پیشنهادهای او به وی گفتم که به هیچ شکلی وارد فحشا نخواهم شد و قصد دارم ترکش کنم، [ترینور] مرا کتک زد و آزار روانی مداوم آغاز شد. من به معنای واقعی کلمه یک زندانی شدم، اجازه نداشتم از جلوی چشمش دور شوم، حتی برای رفتن به دستشویی، جایی که از سوراخی در مرا تماشا می‌کرد. شب‌ها روی من می‌خوابید، مکالمات تلفنی‌ام را با یک تپانچه خودکار ۴۵ میلی‌متری هشت‌تیر که به سمتم نشانه رفته بود گوش می‌داد. از آن پس هر روز آزار روانی می‌دیدم. او ارتباط من با دیگران را از بین برد و با توصیه وکیلش، مجبورم کرد با او ازدواج کنم. کشیده‌شدن پای من به فحشا با تجاوز گروهی توسط پنج مرد آغاز شد که آقای ترینور آن را ترتیب داده بود. این نقطه عطف زندگی من بود. او تهدیدم کرد که اگر این کار را انجام ندهم، با آن تپانچه به من شلیک می‌کند. من هرگز پیش از آن آمیزش جنسی مقعدی نداشتم و آن تجربه، مرا از هم پاشید. آنها با من مثل یک عروسک پلاستیکی بادی رفتار کردند، مرا بلند کرده و این‌طرف و آن‌طرف می‌بردند. پاهایم را به این طرف و آن طرف باز می‌کردند، آلت‌هایشان را به سمتم و درونم فشار می‌دادند، انگار داشتند صندلی‌بازی می‌کردند با اعضای بدن من. هرگز در زندگی‌ام این‌قدر نترسیده بودم و این‌قدر تحقیر و شرمنده نشده بودم. احساس می‌کردم زباله‌ام. برای اینکه کشته نشوم، برخلاف میلم در اعمال جنسی پورنوگرافی شرکت کردم … جان خانواده‌ام در خطر بود.

اتهامات بورمن واکنش‌های متفاوتی به همراه داشت. ترینور اعتراف کرد که لاولیس را کتک زده، اما گفت این بخشی از یک بازی جنسی توافقی بوده است. در کتاب هالیوودی دیگر (۲۰۰۵) نوشته لگز مک‌نیل و جنیفر آزبورن، چندین شاهد از جمله جرارد دامیانو، کارگردان دیپ تروت اذعان کردند که ترینور در پشت درهای بسته بورمن را کتک می‌زده است، اما در عین حال اعتبار گفته‌های او را زیر سؤال بردند. اریک ادواردز، هم‌بازی بورمن در فیلم‌های حیوان‌خواهی و سایر کلیپ‌هایی که در آن او روی شرکای جنسی‌اش ادرار می‌کرد، نیز اعتبار ادعاهای او را رد کرد. به گفته ادواردز، بورمن یک «اَبَرموجود غیرعادی جنسی» بود که هیچ حد و مرزی نداشت و یک دروغ‌گوی بیمار بود. گلوریا لئونارد، بازیگر فیلم‌های پورنو، گفته بود: «این زنی بود که هرگز مسئولیت تصمیماتی که خودش گرفته بود را نپذیرفت؛ بلکه همه چیزهایی که در زندگی‌اش اتفاق افتاده بود را گردن صنعت پورن انداخت.»

تأییداتی برای ادعاهای لاولیس از سوی آندریا ترو، هم‌بازی‌اش در دیپ تروت ۲، نیز ارائه شد. او در ترک تفسیری دی‌وی‌دی مستند پشت پرده دیپ تروت اظهار داشت که ترینور یک سادیست بوده و عوامل سازندهٔ دیپ تروت ۲ از او متنفر بودند. آندریا دورکین بیان کرد که نتایج تست‌های دروغ‌سنجی انجام‌شده روی بورمن، ادعاهای او را تأیید می‌کنند. همچنین، روان‌پزشک جودیت لوئیس هرمن خاطرنشان کرد که بسیاری از جزئیات موجود در زندگی‌نامه لاولیس، رنجِ جانکاه، با تشخیص اختلال اضطراب پس از سانحه پیچیده (Complex PTSD) همخوانی دارد؛ از جمله توصیف او از یک شخصیت گسیخته در پی سوءاستفاده‌های ادعایی.

اریک دَنویل، روزنامه‌نگاری که نزدیک به ۲۰ سال اخبار صنعت پورنو را پوشش داده و در سال ۲۰۰۱ کتاب همه چیز دربارهٔ لیندا لاولیس را نوشته بود، گفت بورمن هرگز روایت خود از رویدادهایی که ۳۰ سال پیش با ترینور تجربه کرده بود را تغییر نداد. دنویل گفت زمانی که دربارهٔ پیشنهاد نوشتن کتاب با بورمن صحبت کرد، او غرق در احساسات شد و ناراحت بود از اینکه او فیلم حیوان‌خواهی لاولیس را کشف کرده بود؛ فیلمی که ابتدا منکر ساختنش شده بود و بعدها مدعی شد که با تهدید اسلحه مجبور به بازی در آن شده است.

بورمن ادعا کرد که هیچ پولی بابت بازی در دیپ تروت دریافت نکرده و مبلغ ۱٬۲۵۰ دلاری که برای حضورش پرداخت شده بود، توسط همسر اولش ترینور دریافت شده است.

ازدواج با مارکیانو

لیندا لاولیس لَری مارکیانو در سال ۱۹۸۶

در سال ۱۹۷۶، بورمن با لَری مارکیانو ازدواج کرد، یک نصاب تلویزیون کابلی که بعدها صاحب کسب‌وکار گچ‌کاری شد. آنها دو فرزند داشتند، دومینیک (متولد ۱۹۷۷) و لیندسی (متولد ۱۹۸۰). آنها در سنتر موریچز، یک شهر کوچک در لانگ آیلند زندگی می‌کردند. بورمن در آن زمان تحت عمل پیوند کبد بود که به دلیل جراحات ناشی از تصادف رانندگی و انتقال خون‌های ناسالم ضرورت یافته بود. برای مدتی، ازدواج و به‌ویژه مادر شدن برایش ثبات و خوشبختی به همراه داشت. با این حال، کسب‌وکار مارکیانو در سال ۱۹۹۰ دچار ورشکستگی شد و خانواده به کلرادو نقل مکان کردند.

در کتاب هالیوودی دیگر، بورمن تصویری عمدتاً ناخوشایند از مارکیانو ارائه داد و ادعا کرد که او به نوشیدن بیش از حد مشروب می‌پرداخت، فرزندانشان را مورد آزار و اذیت کلامی قرار می‌داد و گاهی نیز نسبت به آنها خشونت به خرج می‌داد. آنها در سال ۱۹۹۶ طلاق گرفتند اما رابطه دوستانه خود را حفظ کردند و تا پایان عمر بورمن در تماس بودند.

فعالیت‌های ضد پورنوگرافی

با انتشار کتاب رنجِ جانکاه در سال ۱۹۸۰، بورمن به جنبش ضد پورنوگرافی پیوست. در یک کنفرانس مطبوعاتی برای معرفی کتاب، برای نخستین بار بسیاری از اتهامات یادشده علیه ترینور را به‌طور علنی مطرح کرد. در این کنفرانس، همراه با حامیانی چون آندریا دورکین، کاترین مک‌کینون، گلوریا استاینم و اعضای گروه زنان علیه پورنوگرافی حضور داشت. بورمن علیه پورنوگرافی سخن گفت و اعلام کرد که مورد سوءاستفاده و اجبار قرار گرفته است. او در جمع گروه‌های فمینیستی، دانشگاه‌ها و جلسات دولتی مرتبط با پورنوگرافی به سخنرانی پرداخت.

در سال ۱۹۸۶، بورمن کتاب خاطرات خود به نام رهاشده از اسارت را منتشر کرد که بر زندگی او پس از سال ۱۹۷۴ تمرکز داشت. او در برابر کمیسیون دادستان کل آمریکا در امور پورنوگرافی سال ۱۹۸۶، که به «کمیسیون میس» نیز معروف است، در شهر نیویورک شهادت داد و گفت: «وقتی فیلم دیپ تروت را می‌بینید، دارید شاهد تجاوز به من هستید. این فیلم هنوز پخش می‌شود در حالی که در تمام مدت اسلحه‌ای به سمت سرم بود.» پس از شهادت بورمن در کمیسیون میس، او در دانشگاه‌ها سخنرانی کرد و از آنچه رفتارهای بی‌رحمانه و استثمارگرانه در صنعت پورنوگرافی خواند، انتقاد کرد.

سال‌های پایانی زندگی و مرگ

بورمن پس از تصادف رانندگی در سال ۱۹۷۰، به‌دلیل انتقال خون آلوده، به هپاتیت مبتلا شده بود و در سال ۱۹۸۷ تحت عمل پیوند کبد قرار گرفت. در سال ۲۰۰۱، در برنامه «ئی! داستان‌های واقعی هالیوود!» حضور یافت و برای مجله «لِگ شو» به‌عنوان لیندا لاولیس یک مجموعه عکس لباس زیر گرفت.

در سوم آوریل ۲۰۰۲، بورمن در یک حادثه رانندگی دیگر دچار آسیب‌های شدید و جراحات داخلی شد. در بیست و دوم آوریل، دستگاه‌های کمک تنفسی از او قطع شد و در سن ۵۳ سالگی درگذشت. مارکیانو و دو فرزندشان هنگام مرگ در کنارش حضور داشتند. بورمن در قبرستانی در پارکر به خاک سپرده شد.

کتاب‌شناسی

• لیندا لاولیس (۱۹۷۳). محرمانه‌های لیندا لاولیس. انتشارات پیناکل بوکز. شابک: ۹۷۸-۰-۹۰۲۸۲۶-۱۱-۳.
• لیندا لاولیس؛ کارل والین (۱۹۷۴). خاطرات خصوصی لیندا لاولیس. انتشارات پیناکل بوکز. شابک: ۹۷۸-۰-۵۲۳-۰۰۳۹۴-۸.
• لیندا لاولیس؛ مایک مک‌گریدی (۱۹۸۰). رنجِ جانکاه. انتشارات بل پابلیشینگ کمپانی. شابک: ۰-۵۱۷-۴۲۷۹۱-۵.
• لیندا لاولیس؛ مایک مک‌گریدی (۱۹۸۶). رهاشده از اسارت. انتشارات لایل استوارت. شابک: ۰-۴۲۵-۱۰۶۵۰-۰.

کتاب‌های دیگر:

• جک استیونسون (ویراستار): گوشت‌فروشی: سازندگان افسانه‌های جنسی سینما و شکستن تابوها (هدپرس، انگلستان ۲۰۰۰)، شامل مصاحبه‌ای با لاولیس است.

جستارهای وابسته

• آندریا دورکین

پیوند به بیرون

• لیندا لاولیس در باکس آفیس موجو
• لیندا لاولیس در راتن تومیتوز
• لیندا لاولیس در متاکریتیک