لارنژیت

از ویکی‌پدیا، دانشنامهٔ آزاد
پرش به: ناوبری، جستجو
لارنژیت
تصویر آندوسکپی از حنجره‌ای که به دلیل برگشت اسید معده ملتهب شده است.
آی‌سی‌دی-۱۰ J04.0, J37.0
دادگان بیماری‌ها ۲۹۳۴۷
مدلاین پلاس 001385
ای‌مدیسین ent/۳۵۳ ent/۳۵۴
پیشنت پلاس لارنژیت

لارنژیت (انگلیسی: Laryngitis)، به التهاب حنجره گفته می‌شود. لارنژیت می‌تواند موجب بدصدایی یا از دست دادن موقتی صدا به دلیل تحریک تارهای صوتی شود. اگر لانژیت کمتر از ۳ هفته طول بکشد، لارنژیت حاد نامیده می‌شود و اگر بیشتر از ۳ هفته طول یکشد به آن لارنژیت مزمن می‌گویند. لارنژیت مزمن معمولاً در میان‌سالی رخ می‌دهد و در مردان شایع‌تر از زنان است.

عوامل[ویرایش]

لارنژیت می‌تواند به دلایل عفونی یا غیر عفونی رخ داده باشد:

عوامل غیر عفونی[ویرایش]

عوامل عفونی[ویرایش]

لارنژیت گاهی ممکن است به سینه‌پهلو منجر شود.

تأثیر دود سیگار[ویرایش]

دود سیگار و سایر دخانیات باعث تحریک لارنژیت می‌شود و روند بهبودی و ترمیم این بیماری را نیز مختل می‌کند. دود سیگار موجب متورم و پرخون شدن مخاط حنجره می‌شود و در نتیجه کیفیت صدا نیز تغییر می‌کند.[۱]

نشانه‌های بیماری[ویرایش]

ساختار اندام حنجره
  • بد صدایی یا بی صدایی
  • خشکی، سوزش و درد گلو
  • سرفه که هم عامل لارنژیت و هم از نشانه‌های آن است.
  • دشواری در بلع
  • احساس تورم در حنجره
  • نشانه‌های سرماخوردگی و آنفلوآنزا، مانند سرفه
  • تورم غدد لنفاوی در گلو، قفسهٔ سینه، یا صورت
  • تب
  • خلط خونی
  • تنگی نفس، به‌ویژه در کودکان
  • افزایش بزاق دهان

علائم بیماری[ویرایش]

در مراحل اولیه اریتما (سرخ‌شدگی پوست) و تورم در دریچهٔ نای، چین آری اپیگلوتیک، غضروف آریتنوئید و چین‌های وستیبولار مشاهده می‌شود. در مراحل بعدی تارهای صوتی و بخش‌های سابگلوتیک پایین گلو نیز درگیر می‌شوند. ترشحات چسبنده‌ای بین تارها و منطقهٔ آریتنوئیدی وجود دارند. گاهی و به‌ویژه در زمانی که از تارهای صوتی، بیش از حد کار کشیده شده باشد، خونریزی‌های زیرمخاطی دیده می‌شوند.

درمان[ویرایش]

  • استراحت دادن به صدا و تارهای صوتی در درمان لارنژیت مهم است.
  • استنشاق بخور روغن کاج یا اوکالیپتوس به نرم شدن ترشحات کمک می‌کند.
  • برای کاهش سرفه‌ها، شربت‌های سینه و مسکن‌های سرفه تجویز می‌شود.
  • برای حنجره‌ای که به‌شدت ملتهب شده است، یک مرطوب‌کنندهٔ هوا یا دستگاه بخور برای مرطوب کردن هوایی که توسط بیمار تنفس می‌شود، توصیه می‌شود.
  • چنانچه عامل لارنژیت، بازگشت اسید معده به مری باشد، یک مهار کنندهٔ H2 (مانند رانیتیدین یا مهارکننده‌های پروتون پمپ مانند امپرازول به‌منظور کاهش ترشحات اسید معده تجویز می‌شود.
  • اگر لارنژیت بر اثر سوختگی حرارتی یا شیمیایی به وجود آمده باشد، برای درمان آن از داروهای استروئیدی استفاده می‌شود.
  • در التهاب حنجرهٔ ویروسی، نوشیدن مایعات کافی، مفید و مؤثر است.
  • اگر عامل لارنژیت، عفونت باکتریایی یا قارچی باشد، برای درمان آن از آنتی‌بیوتیک یا داروهای ضد قارچ استفاده می‌شود. در باقی موارد، استفاده از آنتی‌بیوتیک‌ها تأثیری ندارد.
  • چنانچه بدصدایی یا از دست دادن صدای بیمار، به‌دلیل وجود گره در تارهای صوتی باشد، پزشکان معمولاً عمل جراحی یا گفتاردرمانی را پیشنهاد می‌کنند.

جستارهای وابسته[ویرایش]

پانویس[ویرایش]

  1. «علل و درمان بیماری لارنژیت». روزنامهٔ آفرینش، ۱۸ مهر ۱۳۸۸. بازبینی‌شده در ۳۰ اوت ۲۰۱۵. 

منابع[ویرایش]

  • مشارکت‌کنندگان ویکی‌پدیا، «Laryngitis»، ویکی‌پدیای انگلیسی، دانشنامهٔ آزاد (بازیابی در ۱۲ مه ۲۰۱۵).
  • «لارنژیت حاد». تارنمای پزشکان بدون مرز، ۲۹ شهریور ۱۳۹۲. بازبینی‌شده در ۱۳ مه ۲۰۱۵.