اپیگلوت

از ویکی‌پدیا، دانشنامهٔ آزاد
اپیگلوت
Gray958.png
نمای پشت حنجره، ساختار اپیگلوت مشخص شده است..
جزئیات
ساخته ازبرجستگی هیپوفارنکس[۱][منبع نامعتبر؟]
شناسه‌ها
لاتین‎Pronounced (epig-lottis)‏
MeSHD004825
TA98A06.2.07.001
TA23190
FMA55130

اپیگلوت (به انگلیسی: Epiglottis) یا بَرچاکنای[۲] زبانه‌ای است که بالای حنجره قرار دارد و مانع ورود غذا به نای می‌شود.

برچاکنای پرده‌ای است که از بافت غضروفی انعطاف‌پذیر و پوشیده‌شده با غشای لعاب‌مانند تشکیل می‌شود و به ورودی حنجره متصل است. این پرده در تولید برخی آواهای زبانی در برخی زبان‌ها مانند عربی نقش دارد.

برچا‌کنای به صورت مایل به پشت در انتهای خلفی زبان و پشت استخوان لامی قرار دارد و در معاینه داخل حلق اغلب به سختی قابل مشاهده است. اپیگلوت هنگام بلع غذا مانع ورود آن به نای می‌شود.

نگارخانه[ویرایش]

منابع[ویرایش]

  1. Stevenson, Roger E. (2006). Human malformations and related anomalies. Oxford [Oxfordshire]: Oxford University Press. ISBN 0-19-516568-3.
  2. واژه‌های مصوّب فرهنگستان تا پایان دفتر دوازدهم فرهنگ واژه‌های مصوّب

محمد رحیمی