مهارکننده‌های پروتون پمپ

از ویکی‌پدیا، دانشنامهٔ آزاد
پرش به ناوبری پرش به جستجو
فرایند فعال شدن پی پی آی‌ها

مهارکننده‌های پروتون پمپ (به انگلیسی: Proton-pump inhibitors) گروهی از داروها هستند که وظیفهٔ اصلی شان در بدن کاهش پایدار اسید معده است. آن‌ها قوی‌ترین گروه در میان داروهای متشابه هستند. اختراع این گونه از داروها در اوایل سال ۱۹۷۰ میلادی و با کشف وجود پروتئین‌های غشائی حامل پروتون در دیوارهٔ معده و تأثیر آن‌ها بر ترشح اسید در معده حاصل شد. پی پی آی‌ها گروه قدیمی از داروهای مشابه اما با عملکرد گوناگون به نام ضد اچ ۲ها با تأثیر کمتر را جایگزین کردند. این دسته از داروها یکی از پرفروش‌ترین داروها در جهان اند و در کل مؤثر دانسته می‌شوند.

عملکرد پی‌پی‌اچ‌ها شامل جلوگیری از ترشح اسید معده (تا ۹۹ درصد) و برخی آنزیم‌های گوارشی من‌جمله (به انگلیسی: the H+/K+ ATPase, or, more commonly, the gastric proton pump) است.

البته استفادهٔ متداوم و زیاد از این دسته از داروها می‌تواند منجر به شکنندگی و پوکی استخوان‌ها و کاهش ویتامین بی و منیزیم در بدن شود، همچنین می‌تواند منجر به بروز حساسیت نسبت به برخی غذاها به ویژه غذاهای حاوی پروتئین شود زیرا از ترشح آنزیم‌هایی که پروتئین را تجزیه می کرده‌اند جلوگیری می‌کند. برخی عوارض استفادهٔ کوتاه مدت از این داروها شامل سردرد، تهوع، شکم درد، سرگیجه و بی حالی هستند.

دارو هاى مهار كننده پمپ پروتون

1)omprazile 2)esomeprazole-Nexium

منابع[ویرایش]