غلامعلی اویسی

از ویکی‌پدیا، دانشنامهٔ آزاد
پرش به: ناوبری، جستجو
غلامعلی اویسی
Gen Oveissi main pic.jpg
ارتشبد اویسی
وزیر کار و اموراجتماعی
در زمانِ محمدرضا شاه پهلوی
نخست وزیر غلامرضا ازهاری
اطلاعات شخص
زاده ۱۲۹۷ خورشیدی
روستای فردوی قم
درگذشت ۱۸ بهمن ۱۳۶۲
پاریس
ملیت  ایران
شغل نظامی _سیاستمدار
مذهب اسلام
خدمات نظامی
درجه IIArmy-Arteshbod.png ارتشبد
فرمانده فرماندهی ژاندارمری کل کشور (۱۳۴۸)
فرماندهی نیروی زمینی ارتش (۱۳۵۱)
فرماندار نظامی تهران

ارتشبد غلامعلی اویسی فرزند غلامرضا (زاده ۱۲۹۷ - درگذشته ۱۸ بهمن ۱۳۶۲) فرمانده نیروی زمینی ارتش شاهنشاهی و پس از آن فرماندار نظامی تهران در زمان شاهنشاهی ایران بود. وی در سال ۱۳۴۸ فرماندهی ژاندارمری کشور را نیز بر عهده داشت. از او به عنوان یکی از قدرتمندترین و ماهرترین فرماندهان ارتش در تاریخ معاصر ایران یاد میشود.[۱][۲]

زندگی[ویرایش]

ارتشبد اویسی در روستای فردوی قم به دنیا آمد. او در سال ۱۳۱۵ دوره شش ساله دبیرستان نظام مرکز و در سال ۱۳۱۷ دوره دانشکده افسری را به پایان رساند. اویسی درسالهای ۱۳۱۷ تا ۱۳۳۱ در مشاغل گوناگون نظامی (فرماندهی گروهان و گردان و آموزشگاه گروهبانی لشکر ۲، ریاست شعبه بازرسی دژبان مرکزو فرماندهی هنگ ۵۲ دژبان) قرار داشت و در سال ۱۳۳۲ فرمانده هنگ ۱۶ تیپ کازرون بود. پس از کودتای ۲۸ مرداد ۱۳۳۲ اویسی به در یافت نشان درجه ۲ رستاخیز نایل شد و به تدریج ترقی وی نیز در هرم دیوانسالاری نظامی آغاز شد. او پس از طی دوره دانشگاه جنگ درتهران و دوره ستاد و فرماندهی در آمریکا در سال ۱۳۳۹ به ریاست ستاد گارد و در سال ۱۳۴۱ به فرماندهی لشکر یک گارد رسید.

او در سال ۱۳۴۸ فرماندهی ژاندارمری کل کشور و در سال ۱۳۵۱ فرماندهی نیروی زمینی ارتش را به عهده داشت. اویسی در جریان انقلاب اسلامی از جمله هنگام کشتار ۱۷ شهریور ۱۳۵۷ بار دیگر در سمت فرماندار نظامی تهران قرار گرفت و به علت موقعیتش در راس نیروی زمینی فرمانداری نظامی سایر شهرها را نیز تحت کنترل داشت.

وی در ۱۸ بهمن ۱۳۶۲ در پاریس به همراه برادرش غلامحسین اویسی با شلیک گلوله به سر ترور شد. گروه لبنانی جهاد اسلامی، به رهبری عماد مغنیه مسئولیت این عملیات را برعهده گرفت.[۳]

مدال ها[ویرایش]

نشان لیاقت - درجه ۱ و ۲ و ۳

نشان افتخار - درجه ۱ و ۲ و ۳

نشان همایون - درجه ۳

نشان تاج - درجه ۳

نشان تقدیر - درجه ۱ و ۲

نشان خدمت - درجه ۳

نشان تمجید - درجه ۱ و ۲ و ۳

منابع[ویرایش]

  1. National Defense University. Jan 1996. 
  2. منصور، رفیعی زاده. شاهد. 
  3. http://news.google.com/newspapers?nid=2245&dat=19840208&id=8pUzAAAAIBAJ&sjid=bjIHAAAAIBAJ&pg=5419,3921052
  • اللهیاری، احمد (۱۳۸۷) بهائیان در عصر پهلوی، نیمه پنهان ج ۳۱، شرکت انتشارات کیهان، شابک ۹۷۸-۹۶۴-۴۵۸-۲۲۲-۶
  • [۱]