عمارت کلاه‌فرنگی بندرعباس

از ویکی‌پدیا، دانشنامهٔ آزاد
پرش به: ناوبری، جستجو
عمارت کلاه‌فرنگی بندرعباس
Bundar-Abbas-Englishman's-Hat-(Kolah-Farangi).jpg
نام عمارت کلاه‌فرنگی بندرعباس
کشور  ایران
استان هرمزگان
شهرستان بندرعباس
اطلاعات اثر
کاربری اداری
کاربری کنونی متروکه
دیرینگی صفویه
دورهٔ ساخت اثر ۱۰۸۴ خورشیدی
بانی اثر کمپانی هند شرقی هلند
مالک اثر حوزه علمیه بندرعباس
اطلاعات ثبتی
شمارهٔ ثبت ۱۳۸۳۵
تاریخ ثبت ملی ۱۳۸۴
اتاق‌های داخلی و متروکه عمارت کلاه‌فرنگی بندرعباس
عمارت کلاه فرنگی بندرعباس
سقف ویران‌شده عمارت کلاه‌فرنگی بندرعباس

عمارت کلاه‌فرنگی یکی از آثار تاریخی شهر بندرعباس و از نقاط دیدنی استان هرمزگان در جنوب ایران است.

این عمارت در مجاورت اسکله قدیم بندرعباس رو به دریا و در بلوار طالقانی قرار دارد.[۱]

کلاه‌فرنگی در سال ۱۳۸۴با شماره ۱۳۸۳۵در فهرست آثار ملی ایران ثبت شده است.[۲]

تاریخچه[ویرایش]

تجارت‌خانه هلندی‌ها[ویرایش]

پس از فتح هرمز در سال ۱۶۲۲ و اخراج پرتغالی‌ها از جزیره هرمز، کمپانی هندشرقی بریتانیا در سال ۱۶۲۳.م از دربار شاه عباس اجازه یافت تا شعبه‌ای از تجارتخانه‌‌اش را در بندرعباس دایر نماید و به فاصله کوتاهی از تاسیس این تجارتخانه، کمپانی هند شرقی هلند نیز با نام اختصاری V.O.C تجارتخانه خود را به مرکزیت اصفهان تاسیس شد و شعبه‌ای نیز در بندرعباس - که بندرگاه اصلی دولت ایران بود ـ گشایش یافت.[۳][۱][۴]

نخستین محل تجارتخانه هلندی‌ها، خانه‌ای متعلق به "برخوردار سلطان ذوالقدر" حاکم وقت بندرعباس بود که نزدیک ساحل قرار داشت و با اجاره ماهیانه ۲۰تومان در اختیار هلندی‌ها قرار گرفت.

این خانه در مجاور تجارتخانه انگلیس و در ناحیه غربی آن روزگاران شهر بندرعباس که امروزه تقریبا منطبق است با بلوار ساحلی، حدفاصل خیابان دانش و میدان لارک (پشت‌شهر) قرار داشته است.

بعدها به‌دلیل گسترش تجارت هلندی‌ها و کمبود جا،در سال ۱۶۹۸.م/۱۰۸۰.ش ریاست این کمپانی بر آن شد تا کار احداث یک عمارت باشکوه و بزرگ را در حدفاصل نیم مایلی تجارتخانه سابق و در منتهی‌الیه شرقی آن زمان شهر بندرعباس و در کنار ساحل آغاز کند که این عملیات تا چهارسال بعد حدود سال ۱۰۸۴.ش به‌طول انجامید.[۳]

دارالحکومه[ویرایش]

پس از حدود ۱۳۶سال یعنی در سال ۱۱۳۷.ش، هلندی‌ها بندرعباس ترک کردند و عمارت مبدل به دارالحکومه و محلی برای رتق و فتق امورات گمرکی بندرعباس شد. گزارش‌های دوره ناصری حاکی از آن است که این عمارت در این دوران دارای اماکنی همچون دیوانخانه، حرمخانه،صدوق‌خانه، غلام‌خانه، حمام، محبس‌خانه، اصطبل، فراشخانه، کارخانه و شربت‌‌خانه مختص به خود بوده و بوسیله برج‌های دیده بانی محصور و نگهبانی می‌شده است و از آنجایی که این ساختمان بعدها بعنوان قلعه شهر و مرکز امور سیاسی و اداری و محل استقرار و نشیمن حاکمان مختلف شهر شناخته می‌شده،شاهد وقایع بسیار مهم و تاریخی و همچنین جنگ و زد و خورد مابین مهاجمین به شهر و محافظین آن بوده است.[۳]

گمرک عباسی[ویرایش]

در سال ۱۲۸۴خورشیدی اداره گمرک عباسی تاسیس و در طبقه همکف استقرار یافت و مابقی اتاق‌ها همچنان بعنوان دارالحکومه شهر مورد بهره‌برداری قرار میگرفت. اما در ابتدای دهه ۱۳۰۰ش مقر حکومت به ساختمان دیگری منتقل و اداره گمرک تا سال ۱۳۵۲ش در همین ساختمان مستقر بود به همین دلیل این عمارت بعدها به ساختمان گمرک شهرت یافت.

پس از انقلاب[ویرایش]

در ابتدای انقلاب مدتی از عمارت و محیط پیرامون آن به‌عنوان میدان تره بار استفاده شد و از ابتدای دهه ۱۳۶۰ خورشیدی نیز حوزه علمیه بندرعباس در آن شروع به فعالیت کرد. بعدها ساختمان جدیدی در ضلع شمالی عمارت برای حوزه علمیه ساخته شد و عمارت قدیمی که در پناه دیوارهای آجری، درون محوطه پارکینگ حوزه علمیه،واقع در روبروی اسکله حقانی پنهان شده استو

معماری[ویرایش]

این عمارت در زمینی به وسعت ۴۲۹مترمربع و در سه طبقه به طول حدود ۳۰متر و عرض ۱۴متر و ارتفاع حدود ۹متر بنا شده است.

مصالح به‌کار رفته در آن عبارت‌اند از: سنگ سیاه متعلق به قلعه هرمز،ساروج و گچ.

سقف عمارت از چوب قطور ساج ساخته شده و درب و پنجره‌ها دارای تزیینات منبت است. اتاق‌ها نیز دارای تزیینات گچ‌بری است.

عمارت کلاه‌فرنگی مجموعا دارای حدود ۳۳ اتاق و سالن بزرگ و کوچک است که در سه ضلع شمال و جنوب و غرب طبقه فوقانی، مهتابی وسیعی در امتداد عمارت ساخته شده و مشرف به محیط اطراف است.

وضعیت امروز[ویرایش]

عمارت کلاه‌فرنگی امروز در محوطه حوزه علمیه بندرعباس قرار دارد و کمتر کسی از وجود آن خبر دارد.

علی‌رغم اینکه این بنا تنها سازه به‌جای مانده از دوران صفوی در بندرعباس است و در فهرست آثار ملی کشور نیز ثبت شده، اما متاسفانه به‌صورت متروکه رها شده و رو به ویرانی است.[۳]

نام‌گذاری[ویرایش]

عمارت کلاه فرنگی شامل طبقه همکف برای نگهداری کالا و طبقه دوم برای تشکیلات اداری و سکونت و دو حیاط وسیع هم در شمال مغرب با آب انبارهای متعدد بود. بر فراز طبقه دوم ساختمان هشت گوشی از چوب ساخته بودند که در وسط آن گنبدی مخروطی شکل قرار داشت. گنبد مذکور شبیه به کلاهی بود که در آن روزگاران، مردم اروپایی "فرنگی‌ها" بر سر می‌گذاشتند.[۵]

به همین سبب آن بخش از ساختمان به کلاه‌فرنگی شهرت یافت و به تدریج نام کلاه‌فرنگی به کل عمارت اطلاق شد.[۵]

منابع[ویرایش]

  • زنده‌دل، دستیاران، حسن. (مجموعه کتاب‌های راهنمای جامع ایرانگردی استان هرمزگان) ج۱. چاپ وانتشار سال ۱۹۹۸ میلادی.
  • درگاه فهرست آثار ملی ایران