میناب

از ویکی‌پدیا، دانشنامهٔ آزاد
پرش به: ناوبری، جستجو
میناب
مینُو(minow)
Minab-1.jpg
کشور  ایران
استان هرمزگان
شهرستان میناب
بخش مرکزی
نام(های) قدیمی آنامیس، مُغستان، هرمز
مردم
جمعیت ۷۳٬۱۷۰ نفر(۱۳۹۵)
رشد جمعیت ۱۶٪+ (۵سال)
جغرافیای طبیعی
ارتفاع از سطح دریا ۱۶ متر
آب‌وهوا
میانگین دمای سالانه ۱۲–۵۵
روزهای یخبندان سالانه ۰
اطلاعات شهری
شهردار عباس رئیسی[۱]
پیش‌شماره تلفنی ۰۷۶
وبگاه http://minabcity.ir
شناسهٔ ملی خودرو  ایران
کد آماری ۱۵۷۵
تابلوی خوش‌آمد به شهر

میناب یکی از شهرهای استان هرمزگان در جنوب ایران است. این شهر در بخش مرکزی شهرستان میناب قرار دارد.

جمعیت[ویرایش]

بر پایه سرشماری عمومی نفوس و مسکن در سال ۱۳۹۵ جمعیت این مکان ۷۳٬۱۷۰ نفر (۱۹٬۰۲۳ خانوار) بوده‌است.[۲] از این نظر دومین شهر بزرگ و پرجمعیت در بین شهرهای استان هرمزگان است.

جمعیت تاریخی
سال جمعیت  %±
۱۳۴۵ ۵٬۳۱۰
۱۳۵۵ ۹٬۹۶۹ ۸۷٫۷ ٪
۱۳۶۵ ۲۶٬۷۰۵ ۱۶۷٫۹ ٪
۱۳۷۰ ۳۲٬۹۴۳ ۲۳٫۴ ٪
۱۳۷۵ ۴۴٬۸۱۷ ۳۶٫۰ ٪
۱۳۸۵ ۵۴٬۶۲۳ ۲۱٫۹ ٪
۱۳۹۰ ۶۳٬۲۲۹ ۱۵٫۸ ٪
۱۳۹۵ ۷۳٬۱۷۰ ۱۵٫۷ ٪

مردم میناب[ویرایش]

ترکیب قومی میناب از فارسی‌زبانان هرمزی (مینابی)، عرب‌های حاشیه خلیج فارس، ایرانیان آفریقایی‌تبار، بلوچ‌ها و بشاگردی‌ها است.[نیازمند منبع]

زبان[ویرایش]

در شهر يكى از دو گويش استان ، كه مينابى است به كار ميرود.يكى از زير شاخه هاى اين گويش ، گويش بندرى است. در اطراف میناب، مردم به گویش‌های مختلفی از جمله بلوچی صحبت می‌کنند.

پیشینه تاریخی[ویرایش]

جلگه میناب بیش از ۱۰۰ هزار سال قدمت دارد بنیان شهر میناب را به زمان ساسانیان نسبت می‌دهند؛ اما بعضی از اسناد تاریخی موجود نشان می‌دهد این شهرستان از قدمتی بیش از ۲۵۰۰ سال برخوردار می‌باشد که بدین منظور می‌توان به سفرنامه نئارخوس (نئارکوس) سردار اسکندر مقدونی مراجعه کرد این احتمال نیز هست که این شهر در زمان ساسانیان به آبادانی و رونق رسیده‌است.

از میناب با نام‌های مینو، مینا، هرمز، هارموز، آنامیس و توسط نئارخوس دریانورد مقدونی در سفرنامه‌اش با عنوان هارموز یا آرموز نام برده شده‌است.

به نظر برخی تاریخ‌دانان وجه تسمیه میناب، آب فراوان و رودخانه پرآب با آب شیرین آن بوده‌است قدیمی‌ترین نامی که در کتب تاریخی و در زمان هخامنشی از میناب برده شده شهر اورگانا بوده‌است. میناب در سال ۱۳۱۰ خورشیدی در تقسیمات کشوری به شهر تبدیل شد ودر سال ۱۳۳۴ به شهرستان ارتقاء یافت.

دیدنی‌ها[ویرایش]

از مکان‌های دیدنی شهر میناب می‌توان به قلعه بی بی مینو، سد استقلال، پل میناب، بندر کوهستک، هزار و یک شب، سفره خانه سنتی دنج، خور تیاب، مکان تفریحی بابا حاجی واقع در محلهٔ شیخ‌آباد، خور آذینی (حفاظت شده)، بارگاه میر عمر و باغ‌های راونگ، بام میناب، امامزاده شاه مرعش برادر امام رضا (ع) واقع در روستای چلوگاومیشی، قلعه‌های بجای مانده از دوره‌های تاریخی و افسانه‌ای پیش از میلاد و پنجشنبه بازار تاریخی و معروف میناب اشاره کرد.

راه‌های ارتباطی[ویرایش]

شهر میناب به عنوان دومین شهر بزرگ استان هرمزگان، از طریق بزرگراه به بندرعباس و سپس به بندر خمیر متصل می‌باشد. هم چنین، میناب به وسیله جاده‌های اصلی آسفالته به شهرهای دیگری هم چون بندر جاسک، دهبارز (رودان) و کهنوج وصل شده‌است.

جستارهای وابسته[ویرایش]

نگارخانه[ویرایش]

پانویس[ویرایش]