میناب

از ویکی‌پدیا، دانشنامهٔ آزاد
پرش به ناوبری پرش به جستجو
میناب
مینُو (minow)
Minab-1.jpg
کشور ایران
استانهرمزگان
شهرستانمیناب
بخشمرکزی
نام(های) پیشینآنامیس، مُغستان، هرمز
مردم
جمعیت۷۳٬۱۷۰ نفر(۱۳۹۵)
رشد جمعیت۱۶٪+ (۵سال)
جغرافیای طبیعی
ارتفاع۱۶ متر
آب‌وهوا
میانگین دمای سالانه۱۲–۵۵
روزهای یخبندان سالانه۰
اطلاعات شهری
شهردارسجاد سلطانی [۱]
پیش‌شمارهٔ تلفن۰۷۶
وبگاهhttp://MinabCity.ir
شناسهٔ ملی خودروIrn94ب
کد آماری۱۵۷۵
تابلوی خوش‌آمد به شهر

میناب یکی از شهرهای استان هرمزگان در جنوب ایران و مرکز شهرستان میناب است. میناب دومین شهر بزرگ هرمزگان و سرزمینی جلگه‌ای است که به‌علت داشتن منابع آب شرب به‌ویژه رودخانه میناب، یکی از قطب‌های کشاورزی هرمزگان است و از قدیم «گلستان جنوب» هم خوانده می‌شد.[۲]

تاریخ میناب با تاریخ سرزمین «هرموز کهنه» درآمیخته، بر اساس باور مردم بومی، این شهر توسط دو خواهر به نام‌های «بی‌بی مینو» و «بی‌بی نازنین» در روزگارانی کهن ساخته شده؛ طبق کتاب‌های تاریخی میناب شهری آباد بوده که با حمله مغولان ویران شده و تنها اثر به جای مانده از آن دوران دژ میناب است.[۲]

نخلستان و باغ‌های میناب
صنایع‌دستی حصیری در پنج‌شنبه بازار میناب


پیشینه تاریخی[ویرایش]

جلگه میناب بیش از ۱۰۰ هزار سال قدمت دارد. بنیان شهر میناب را به زمان ساسانیان نسبت می‌دهند؛ اما بعضی از اسناد تاریخی موجود نشان می‌دهد این شهرستان از قدمتی بیش از ۲۵۰۰ سال برخوردار است.

میناب در سال ۱۳۱۰ خورشیدی در تقسیمات کشوری به شهر تبدیل شد و در سال ۱۳۳۴ به شهرستان ارتقاء یافت.

وجه تسمیه نام[ویرایش]

درباره‌ی علت‌ نام‌گذاری میناب گفته می‌شود که به دلیل نزدیکی به آب و وجود رودهای اطراف آن را «میان‌آب» نامیدند که بعدها به میناب تبدیل شد.[۲]

به نظر برخی تاریخ‌دانان وجه تسمیه میناب، آب فراوان و رودخانه پرآب با آب شیرین آن بوده‌است قدیمی‌ترین نامی که در کتب تاریخی و در زمان هخامنشی از میناب برده شده شهر اورگانا بوده‌است.[۳]

از میناب با نام‌های مینو، مینا، هرمز، هارموز، آنامیس و توسط نئارخوس دریانورد مقدونی در سفرنامه‌اش با عنوان هارموز یا آرموز نام برده شده‌است.

جمعیت و مردم‌شناسی[ویرایش]

جمعیت[ویرایش]

بر پایه سرشماری عمومی نفوس و مسکن در سال ۱۳۹۵ جمعیت این شهر ۷۳٬۱۷۰ نفر (۱۹٬۰۲۳ خانوار) بوده‌ [۴] و از این نظر دومین شهر بزرگ و پرجمعیت در بین شهرهای استان هرمزگان است.[۵]

جمعیت تاریخی
سالجمعیت±%
۱۳۴۵۵٬۳۱۰—    
۱۳۵۵۹٬۹۶۹+۸۷٫۷٪
۱۳۶۵۲۶٬۷۰۵+۱۶۷٫۹٪
۱۳۷۰۳۲٬۹۴۳+۲۳٫۴٪
۱۳۷۵۴۴٬۸۱۷+۳۶٪
۱۳۸۵۵۴٬۶۲۳+۲۱٫۹٪
۱۳۹۰۶۳٬۲۲۹+۱۵٫۸٪
۱۳۹۵۷۳٬۱۷۰+۱۵٫۷٪

مردم[ویرایش]

ترکیب قومی میناب از فارسی‌زبانان هرمزی (مینابی)، عرب‌های حاشیه خلیج فارس، بلوچ‌ها و بشاگردی‌ها است.[۶]

زبان[ویرایش]

در شهر میناب و سایر مناطق شهرستان میناب، مردم به گویش مینابی حرف می‌زنند. گویش مینابی كه در جنوب ایران و حاشیه‌ی دریای عمان رایج است، زیرشاخه‌ی گویش بَشکَردی است و حدفاصلی است میان گویش‌های لارستانی و بلوچی و بشكردی در جنوب شرقی ایران.[۷][۸][۹]

جاذبه‌های گردشگری[ویرایش]

  • بام میناب (کوهستان پارک)
  • سواحل میناب
  • قلعه کردر
  • باغات کردر
  • باغات انبه بلیلی
  • امامزاده شاه مرعش

راه‌های ارتباطی[ویرایش]

شهر میناب به عنوان دومین شهر بزرگ استان هرمزگان، از طریق بزرگراه به بندرعباس و سپس به بندر خمیر متصل است. همچنین، میناب با جاده‌های اصلی آسفالته به شهرهای دیگری همچون بندر جاسک، سیریک، سندرک، رودان و کهنوج وصل شده‌است.

جستارهای وابسته[ویرایش]

پانویس[ویرایش]

  1. «پورتال شهرداری میناب».
  2. ۲٫۰ ۲٫۱ ۲٫۲ "راهنمای سفر به استان هرمزگان". اداره کل میراث فرهنگی صنایع دستی و گردشگری. 2019-03-14. Retrieved 2019-04-03.
  3. «میناب قدیمی ترین شهر هرمزگان / اورگانا قدیمی ترین نام میناب». شبکه اطلاع رسانی راه دانا. دریافت‌شده در ۲۰۱۹-۰۴-۰۳.
  4. «نتایج سرشماری سال ۱۳۹۵». درگاه ملی آمار. بایگانی‌شده از اصلی (اکسل) در خرداد ۱۳۹۶.
  5. «خبرگزاری فارس - میناب، گلستان خلیج فارس». خبرگزاری فارس. ۲۰۱۹-۰۳-۰۶. دریافت‌شده در ۲۰۱۹-۰۴-۰۳.
  6. «میناب، گلستان خلیج فارس». ایسنا | هرمزگان. دریافت‌شده در ۲۰۱۹-۰۴-۰۳.
  7. «كتابي در بررسي و توصيف زبان‌شناختي "گويش مينابي" منتشر شد». ایسنا. ۲۰۰۶-۰۲-۲۲. دریافت‌شده در ۲۰۱۹-۰۴-۰۳.
  8. «بررسی آواهای گویش مینابی-مقاله علمی - پژوهشی». زبان‌شناسی تطبیقی.
  9. «بررسی و توصیف زبان‌شناختي گویش مینابی-حسن محبی بهمنی». آی‌کتاب. دریافت‌شده در ۲۰۱۹-۰۴-۰۳.