شهرستان پارسیان

از ویکی‌پدیا، دانشنامهٔ آزاد
پرش به: ناوبری، جستجو

مختصات: ۲۷°۱۱′۵۳″ شمالی ۵۴°۲۲′۷″ شرقی / ۲۷.۱۹۸۰۶° شمالی ۵۴.۳۶۸۶۱° شرقی / 27.19806; 54.36861

شهرستان پارسیان
اطلاعات کلی
کشور ایران Flag of Iran.svg
استان هرمزگان
مرکز پارسیان
سال شهرستان شدن ۱۳۸۳[۱]
مردم
جمعیت ۳۷٬۳۶۹ نفر[۲]
جغرافیای طبیعی
ارتفاع از سطح دریا ۵۰ فوت
داده‌های دیگر
پیش‌شماره تلفنی ۰۷۶
تعداد بخش‌ها
مرکزی - کوشکنار

شهرستان پارسیان یکی از شهرستان‌های استان هرمزگان در جنوب ایران است.[۳] مرکز آن شهر پارسیان است که فاصلهٔ آن تا بندر لنگه ۲۲۰ کیلومتر است. با توجه به اینکه این ناحیه گرم و مرطوب است، اما آب و هوای پارسیان از سایر نقاط استان معتدل تر است. شهرستان پارسیان یکی از بخش‌های تابع شهرستان بندر لنگه در استان هرمزگان در جنوب ایران بوده است که در سال ۱۳۸۳ به شهرستان ارتقاء یافته است. طی سال‌های اخیر پیشرفت‌های قابل توجهی در منطقه بوجود آمده‌است که به‌وسیله نهادهای دولتی و همچنین نیکوکاران بوده‌است که از مهم‌ترین اقدامات انجام شده می‌توان به موارد زیر اشاره کرد:

  • احداث بیمارستان خیریه تخصصی رستمانی با تجهیزات بسیار پیشرفته
  • آسفالت کشی و بزرگراه سازی به‌وسیله شهرداری
  • احداث مساجد و مدارس
  • احداث دانشگاه‌های پیام نور و آزاد و علمی کاربردی
  • احداث حوزه علمیه خواهران

جمعیت[ویرایش]

جمعیت شهرستان پارسیان طبق سرشماری عمومی نفوس و مسکن در سال ۱۳۸۵، برابر با ۳۸۰۹۶ نفر بوده‌است.[۴] عده کمی در کشورهای حوزه خلیج فارس مشغول به کارند. درصد سواد در این منطقه نسبت به دیگر نقاط استان در سطح بالاتری است. زبان مردم این منطقه، شاخه‌ای از زبان فارسی است که به صورت گویش‌های مختلف به کار می‌رود. برخی از روستاها به زبان عربی سخن می‌گویند. مردم این منطقه، از نظر کشاورزی بسیار فعال بوده و محصولات خود را به سایر شهرستان‌ها ارسال می‌کنند و عمده محصولات کشاورزی این منطقه گوجه فرنگی، تنباکو، سبزیجات و خرما است.

پیشهٔ مردم شهرستان پارسیان[ویرایش]

شغل اهالی صید، ماهی گیری و کشاورزی است، تجارت و سفر و کار در منطقه پارس جنوبی است. صادرات پارسیان در گذشته خرما و غله بوده‌است.

غذاهای مخصوص شهرستان[ویرایش]

این منطقه دارای غذاهای بخصوصی است که از میان آنها می‌توان نام برد:

محدوده پارسیان[ویرایش]

شهرستان پارسیان از سمت شمال به شهرستان لامرد (استان فارس)، از سمت جنوب به خلیج فارس، از مغرب به شهرستان عسلویه (استان بوشهر) و از سمت مشرق به بخش شیبکوه از توابع شهرستان بندر لنگه در استان هرمزگان محدود می‌شود.

مناطق مختلف پارسیان[ویرایش]

این منطقه دارای قسمت‌های زیادی است که از این میان می‌توان به احشام، باغستان، دشتی، بستانو، بهده، بوچیر، جهواز، شیوو، ستلو، کوشکنار، فومستان، میلکی، خوزوو برکه دکا، سروباش، یرد خردو، یردخلف، یُرد قاسمعالی، یُرد کوخردی، کناردان، روستای عمانی اشاره کرد.

بخش‌ها[ویرایش]

  • شهرستان پارسیان شامل ۲ بخش به نام‌های زیر است:

بخش مرکزی[ویرایش]

بخش کوشکنار[ویرایش]

دهستان‌ها:

دره‌های پارسیان[ویرایش]

در منطقه پارسیان دره‌های متعدی وجود دارد که به صورت مسیل و یا رودخانه فصلی در جریان است، مشهورترین دره‌های منطقه عبارت‌ند از: درواه گبری، رودخانه، درواه حلوای، درواه گز آبدین، درواه چا درواه، دروای پیاله‌ای، درواه پندنی، دروای بوگال، درواه تنگ بردول، و درواه آبیار. در گوشه و کنار بعضی از این درواه‌ها زمین‌های (جوکار) وجود دارد که بعضی اوقات کشاورزان در آن جو و گندم می‌کارند و در سال‌هایی که شهرستان با خشکسالی روبه رو شده‌است دی‌گر این دره‌ها اب گیری نمی‌شود.

نخلستان‌های گاوبندی[ویرایش]

در منطقه گاوبندی نخلستان وسیعی وجود دارد و در زمان پیشین محصولات خرما و غله از این منطقه به هند ومومباسا برده می‌شده‌است ومردم منطقه از راه تجارت و سفر به هند و آفریقا امرا معاش می‌نموده‌اند، نخلستان گاوبندی به شرح زیر است:

نخل فولاد، نخل جنگل غربی، نخل خلفانی، نخل ملا خنجیها، نخل خجه کش (هیزم کش)، نخل درواه، نخل خواجه، نخل علی قاسم، نخل ملا اسحاق، نخل باقر حافظی، زریبه میر، زریبه ملا احمد وهزارها باغها و نخلستانهایی که در دوران گذشته در منطقه وجوده داشته‌است که متأسفانه بعلت ایجاد سدهای کوچک در مسیر آبخور این زمین هاو کمبود آب شیرین، بیشتر نخل‌ها مرده و نابود شده‌اند. از زمان ایجاد این سدهااکثر نخلستان‌های منطقه خشک شده‌اند.

منابع[ویرایش]

  1. «بانک اطلاعات تقسیمات کشوری». وب‌گاه رسمی وزارت کشور ایران. بازبینی‌شده در آبان ۱۳۸۹. 
  2. «نتایج سرشماری عمومی نفوس و مسکن ۱۳۸۵، جمعیت تا سطح آبادی بر حسب سواد»(فارسی)‎. وب‌گاه رسمی مرکز آمار ایران. بازبینی‌شده در آبان ۱۳۸۹. 
  3. BBCPersian.com
  4. پایگاه اینترنتی مرکز آمار ایران
  • الوحیدی الخنجی، حسین بن علی بن احمد، «تاریخ لنجه»، چاپ دوم، دبی: دارالأمة للنشر والتوزیع، ۱۹۸۸ میلادی.
  • محمد صدیق، عبدالرزاق، «صهوة الفارس فی تاریخ عرب فارس»، چاپ اول، شارجه: چاپ خانه المعارف، ۱۹۹۳ میلادی.
  • العصیمی، محمد بن دخیل، عرب فارس، چاپ اول، دمام (عربستان سعودی): انتشاراتی الشاطیء الحدیثة، ۱۴۱۸ هجری قمری.
  • الکوخردی، محمد، بن یوسف، (کُوخِرد حَاضِرَة اِسلامِیةَ عَلی ضِفافِ نَهر مِهران Kookherd, an Islamic District on the bank of Mehran River) چاپ سوم، دبی: سال انتشار ۱۹۹۷ میلادی به (عربی).
  • حاتم، محمد بن غریب، تاریخ عرب الهولة، چاپ اول، قاهره: دارالعرب للطباعة والنشر والتوزیع، ۱۹۹۷ میلادی.
  • بختیاری، سعید، «اتواطلس ایران» ، “ مؤسسه جغرافیایی وکارتگرافی گیتاشناسی، بهار ۱۳۸۴ خورشیدی.
  • طاهری، رضا، از مروارید تا نفت ، انتشارات داستانسرا

پیوند به بیرون[ویرایش]