شهرستان پارسیان

از ویکی‌پدیا، دانشنامهٔ آزاد

مختصات: ۲۷°۱۱′۵۳″ شمالی ۵۴°۲۲′۷″ شرقی / ۲۷٫۱۹۸۰۶°شمالی ۵۴٫۳۶۸۶۱°شرقی / 27.19806; 54.36861 {{جعبه شهرستان ایران |نام‌رسمی= شهرستان پارسیان |استان= هرمزگان |عرض‌جغرافیایی= |طول‌جغرافیایی= |تصویر= |مرکز= پارسیان |نام‌محلی= پارسیان |سال‌شهرستان‌شدن= ۱۳۸۳ خورشیدی[۱] |جمعیت = ۷۰٬۵۹۶ نفر[۲] |زبان= فارسی و عربی |ارتفاع=۵۰ فوت |پیش‌شماره=۰۷۶ |وب‌گاه= |شهرها=پارسیان،کوشکنار،دشتی |بخش‌ها=مرکزی،کوشکنار} شهرستان پارسیان یکی از شهرستان‌های استان هرمزگان در جنوب ایران است.[۳] مرکز آن شهر پارسیان است که فاصلهٔ آن تا بندر لنگه ۲۲۰ کیلومتر است. با توجه به اینکه این ناحیه گرم و مرطوب است، اما آب و هوای پارسیان از سایر نقاط استان معتدل‌تر است.

شهرستان پارسیان یکی از بخش‌های تابع شهرستان بندر لنگه در استان هرمزگان بوده‌است که در سال ۱۳۸۳ به شهرستان ارتقاء یافت.طی سال‌های اخیر پیشرفت‌های قابل توجهی در منطقه به وجود آمده‌است که به‌وسیله نهادهای دولتی و همچنین نیکوکاران بوده‌است.

محدوده پارسیان[ویرایش]

شهرستان پارسیان از سمت شمال به شهرستان لامرد (استان فارس)، از سمت جنوب به خلیج فارس، از مغرب به شهرستان عسلویه (استان بوشهر) و از سمت مشرق به بخش شیبکوه از توابع شهرستان بندر لنگه در استان هرمزگان محدود می‌شود.

جمعیت[ویرایش]

جمعیت شهرستان پارسیان طبق سرشماری عمومی نفوس و مسکن در سال ۱۳۹۵، برابر با ۵۰٬۵۹۶ نفر بوده‌است.[۴][۵]

تعدادی از مردم این شهرستان در کشورهای حوزه خلیج‌فارس مشغول به کار هستند. درصد سواد در این منطقه نسبت به دیگر نقاط استان در سطح بالاتری است.

گویش مردم این منطقه یکی از گویش های زیرسویی اچمی است که به صورت لهجه‌های مختلف به کار می‌رود.

مردم این منطقه، از نظر کشاورزی بسیار فعال بوده و محصولات خود را به سایر شهرستان‌ها ارسال می‌کنند و عمده محصولات کشاورزی این منطقه گوجه‌فرنگی، تنباکو، سبزیجات و خرما است.

پیشهٔ مردم شهرستان پارسیان[ویرایش]

شغل اهالی صید، ماهی‌گیری و کشاورزی است، تجارت و سفر و کار در منطقه پارس جنوبی است. صادرات پارسیان در گذشته خرما و غله بوده‌است.

غذاها[ویرایش]

این منطقه دارای غذاهای ویژه‌ای است که از میان آن‌ها می‌توان مجبوس، رنگینک، لگیمات، خمفروش، گیویده، حل، حلیم، بدوه، برنج سرخ، ته‌چین ماهی را نام برد.[نیازمند منبع]

مناطق مختلف پارسیان[ویرایش]

این منطقه دارای قسمت‌های زیادی است که از این میان می‌توان به باغستان، دشتی، بستانو، بهده، احمدی ،بوچیر، جهواز، شیوو، مغدان، ستلو، کوشکنار، فومستان، میلکی، خوزوو برکه دکا، سروباش، یرد خردو، یردخلف، یُرد قاسمعالی، یُرد کوخردی، کناردان، روستای عمانی، روستای هشنیز اشاره کرد.

تقسیمات کشوری[ویرایش]

شهرستان پارسیان شامل ۲ بخش، ۴ دهستان و ۳ شهر به نام‌های زیر است:

شهرستان پارسیان[ویرایش]

بخش مرکز بخش شهر جمعیت شهرستان ۹۵ نام دهستان مرکز دهستان جمعیت دهستان ۱۳۹۵
مرکزی پارسیان پارسیان

دشتی

۱۸،۰۴۵ نفر


۴،۶۹۵ نفر

مهرگان بهده ۹،۷۰۸ نفر
بوچیر بوچیر ۵،۵۸۲ نفر
کوشکنار کوشکنار کوشکنار ۳،۲۶۰ نفر کوشکنار کوشکنار ۴،۸۴۱ نفر
بهدشت زیارت ۴،۴۶۵ نفر

ویژگی های جغرافیایی[ویرایش]

دره‌های پارسیان[ویرایش]

در منطقه پارسیان دره‌های متعدی وجود دارد که به صورت مسیل یا رودخانه فصلی در جریان است، مشهورترین دره‌های منطقه عبارت‌ند از:دروای سگی، دروای لییو، درواه گبری، رودخانه، درواه حلوای، درواه گز آبدین، درواه چا درواه، دروای پیاله‌ای، درواه پندنی، دروای بوگال، درواه تنگ بردول، و درواه آبیار.

در گوشه و کنار بعضی از این درواه‌ها زمین‌های (جوکار) وجود دارد که بعضی اوقات کشاورزان در آن جو و گندم می‌کارند و در سال‌هایی که شهرستان با خشکسالی روبه رو شده‌است دیگر این دره‌ها آبگیری نمی‌شود.

نخلستان‌های پارسیان[ویرایش]

در منطقه پارسیان نخلستان وسیعی وجود دارد و در زمان پیشین محصولات خرما و غله از این منطقه به هند ومومباسا برده می‌شده‌است و مردم منطقه از راه تجارت و سفر به هند و آفریقا امرا معاش می‌نموده‌اند، نخلستان پارسیان به شرح زیر است:

نخل فولاد، نخل جنگل غربی، جنگل بوخی، جنگل قاسمی‌ها، جنگل شیبانی‌ها، نخل خلفانی، نخل ملا خنجیها، نخل خجه کش (هیزم کش)، نخل درواه، نخل خواجه، نخل علی قاسم، نخل ملا اسحاق، نخل باقر حافظی، زریبه میر، زریبه ملا احمد وهزارها باغ‌ها و نخلستان‌هایی که در دوران گذشته در منطقه وجوده داشته‌است که متأسفانه به‌علت ایجاد سدهای کوچک در مسیر آبخور این زمین‌ها و کمبود آب شیرین، بیشتر نخل‌ها مرده و نابود شده‌اند. از زمان ایجاد این سدها اکثر نخلستان‌های منطقه خشک شده‌اند.

منابع[ویرایش]

  1. «بانک اطلاعات تقسیمات کشوری». وب‌گاه رسمی وزارت کشور ایران. بایگانی‌شده از اصلی در ۹ مه ۲۰۱۳. دریافت‌شده در ۱۰ آبان ۱۳۸۹.
  2. «نتایج سرشماری عمومی نفوس و مسکن ۱۳۹۵ بر حسب استان به تفکیک گروه‌های سنی و جنس». وب‌گاه رسمی مرکز آمار ایران. دریافت‌شده در مرداد۱۳۹۵. تاریخ وارد شده در |تاریخ بازدید= را بررسی کنید (کمک)
  3. BBCPersian.com
  4. «پایگاه اینترنتی مرکز آمار ایران». بایگانی‌شده از اصلی در ۱۸ آوریل ۲۰۰۹. دریافت‌شده در ۲۸ ژوئن ۲۰۰۷.
  5. «نتایج سرشماری عمومی نفوس و مسکن ۱۳۹۵ بر حسب استان به تفکیک گروه‌های سنی و جنس». مرکز آمار ایران.
  • الوحیدی الخنجی، حسین بن علی بن احمد، «تاریخ لنجه»، چاپ دوم، دبی: دارالأمة للنشر والتوزیع، ۱۹۸۸ میلادی.
  • محمد صدیق، عبدالرزاق، «صهوة الفارس فی تاریخ عرب فارس»، چاپ اول، شارجه: چاپ خانه المعارف، ۱۹۹۳ میلادی.
  • العصیمی، محمد بن دخیل، عرب فارس، چاپ اول، دمام (عربستان سعودی): انتشاراتی الشاطیء الحدیثة، ۱۴۱۸ هجری قمری.
  • الکوخردی، محمد، بن یوسف، (کُوخِرد حَاضِرَة اِسلامِیةَ عَلی ضِفافِ نَهر مِهران Kookherd, an Islamic District on the bank of Mehran River) چاپ سوم، دبی: سال انتشار ۱۹۹۷ میلادی به (عربی).
  • حاتم، محمد بن غریب، تاریخ عرب الهولة، چاپ اول، قاهره: دارالعرب للطباعة والنشر والتوزیع، ۱۹۹۷ میلادی.
  • بختیاری، سعید، «اتواطلس ایران» ، “ مؤسسه جغرافیایی وکارتگرافی گیتاشناسی، بهار ۱۳۸۴ خورشیدی.
  • طاهری، رضا، از مروارید تا نفت، انتشارات داستانسرا

پیوند به بیرون[ویرایش]