شهرستان پارسیان

از ویکی‌پدیا، دانشنامهٔ آزاد
پرش به: ناوبری، جستجو

مختصات: ۲۷°۱۱′۵۳″ شمالی ۵۴°۲۲′۷″ شرقی / ۲۷.۱۹۸۰۶°شمالی ۵۴.۳۶۸۶۱°شرقی / 27.19806; 54.36861

شهرستان پارسیان
اطلاعات کلی
کشور ایران Flag of Iran.svg
استان هرمزگان
مرکز پارسیان
سال شهرستان شدن ۱۳۸۳[۱]
مردم
جمعیت ۵۰,۵۹۶ نفر[۲]
جغرافیای طبیعی
ارتفاع از سطح دریا ۵۰ فوت
داده‌های دیگر
پیش‌شماره تلفنی ۰۷۶
تعداد بخش‌ها
مرکزی - کوشکنار

شهرستان پارسیان یکی از شهرستان‌های استان هرمزگان در جنوب ایران است.[۳] مرکز آن شهر پارسیان است که فاصلهٔ آن تا بندر لنگه ۲۲۰ کیلومتر است. با توجه به اینکه این ناحیه گرم و مرطوب است، اما آب و هوای پارسیان از سایر نقاط استان معتدل‌تر است.

شهرستان پارسیان یکی از بخش‌های تابع شهرستان بندر لنگه در استان هرمزگان بوده است که در سال ۱۳۸۳ به شهرستان ارتقاء یافت.

پارسیان تا سال ۱۳۸۶ با نام گاوبندی شناخته می‌شد که  ۲۹ فروردین ۱۳۸۶ طی سفر محمود احمدی‌نژاد رییس‌جمهوری وقت ایران[۴] براساس پیشنهاد امام‌جمعه و فرماندار این شهرستان و مطالبه مردم به پارسیان تغییر نام یافت.

طی سال‌های اخیر پیشرفت‌های قابل توجهی در منطقه بوجود آمده‌است که به‌وسیله نهادهای دولتی و همچنین نیکوکاران بوده‌ است.

محدوده پارسیان[ویرایش]

شهرستان پارسیان از سمت شمال به شهرستان لامرد (استان فارس)، از سمت جنوب به خلیج فارس، از مغرب به شهرستان عسلویه (استان بوشهر) و از سمت مشرق به بخش شیبکوه از توابع شهرستان بندر لنگه در استان هرمزگان محدود می‌شود.

جمعیت[ویرایش]

جمعیت شهرستان پارسیان طبق سرشماری عمومی نفوس و مسکن در سال ۱۳۹۵، برابر با ۵۰,۵۹۶ نفر بوده‌ است.[۵][۶]

تعدادی از مردم این شهرستان در کشورهای حوزه خلیج‌فارس مشغول به کار هستند. درصد سواد در این منطقه نسبت به دیگر نقاط استان در سطح بالاتری است.

زبان مردم این منطقه، شاخه‌ای از زبان فارسی است که به صورت گویش‌های مختلف به کار می‌رود. برخی از روستاها به زبان عربی سخن می‌گویند.

مردم این منطقه، از نظر کشاورزی بسیار فعال بوده و محصولات خود را به سایر شهرستان‌ها ارسال می‌کنند و عمده محصولات کشاورزی این منطقه گوجه‌فرنگی، تنباکو، سبزیجات و خرما است.

پیشهٔ مردم شهرستان پارسیان[ویرایش]

شغل اهالی صید، ماهی‌گیری و کشاورزی است، تجارت و سفر و کار در منطقه پارس جنوبی است. صادرات پارسیان در گذشته خرما و غله بوده‌ است.

غذاها[ویرایش]

این منطقه دارای غذاهای ویژه‌ای است که از میان آنها می‌توان مجبوس، رنگینک، لگیمات، خمفروش، گیویده، حل، حلیم، بدوه، برنج سرخ، ته‌چین ماهی را نام برد.[نیازمند منبع]

مناطق مختلف پارسیان[ویرایش]

این منطقه دارای قسمت‌های زیادی است که از این میان می‌توان به باغستان، دشتی، بستانو، بهده، بوچیر، جهواز، شیوو، مغدان ،ستلو، کوشکنار، فومستان، میلکی، خوزوو برکه دکا، سروباش، یرد خردو، یردخلف، یُرد قاسمعالی، یُرد کوخردی، کناردان، روستای عمانی ، روستای هشنیز اشاره کرد.

تقسیمات جغرافیایی[ویرایش]

  • شهرستان پارسیان شامل ۲ بخش به نام‌های زیر است:

بخش مرکزی[ویرایش]

بخش کوشکنار[ویرایش]

دهستان‌ها:

دره‌های پارسیان[ویرایش]

در منطقه پارسیان دره‌های متعدی وجود دارد که به صورت مسیل و یا رودخانه فصلی در جریان است، مشهورترین دره‌های منطقه عبارت‌ند از:دروای سگی ، دروای لییو ، درواه گبری، رودخانه، درواه حلوای، درواه گز آبدین، درواه چا درواه، دروای پیاله‌ای، درواه پندنی، دروای بوگال، درواه تنگ بردول، و درواه آبیار.

در گوشه و کنار بعضی از این درواه‌ها زمین‌های (جوکار) وجود دارد که بعضی اوقات کشاورزان در آن جو و گندم می‌کارند و در سال‌هایی که شهرستان با خشکسالی روبه رو شده‌است دیگر این دره‌ها آبگیری نمی‌شود.

نخلستان‌های پارسیان[ویرایش]

در منطقه پارسیان نخلستان وسیعی وجود دارد و در زمان پیشین محصولات خرما و غله از این منطقه به هند ومومباسا برده می‌شده‌است و مردم منطقه از راه تجارت و سفر به هند و آفریقا امرا معاش می‌نموده‌اند، نخلستان پارسیان به شرح زیر است:

نخل فولاد، نخل جنگل غربی، نخل خلفانی، نخل ملا خنجیها، نخل خجه کش (هیزم کش)، نخل درواه، نخل خواجه، نخل علی قاسم، نخل ملا اسحاق، نخل باقر حافظی، زریبه میر، زریبه ملا احمد وهزارها باغها و نخلستان‌هایی که در دوران گذشته در منطقه وجوده داشته‌ است که متأسفانه به‌علت ایجاد سدهای کوچک در مسیر آبخور این زمین‌ها و کمبود آب شیرین، بیشتر نخل‌ها مرده و نابود شده‌اند. از زمان ایجاد این سدها اکثر نخلستان‌های منطقه خشک شده‌اند.

منابع[ویرایش]

  • الوحیدی الخنجی، حسین بن علی بن احمد، «تاریخ لنجه»، چاپ دوم، دبی: دارالأمة للنشر والتوزیع، ۱۹۸۸ میلادی.
  • محمد صدیق، عبدالرزاق، «صهوة الفارس فی تاریخ عرب فارس»، چاپ اول، شارجه: چاپ خانه المعارف، ۱۹۹۳ میلادی.
  • العصیمی، محمد بن دخیل، عرب فارس، چاپ اول، دمام (عربستان سعودی): انتشاراتی الشاطیء الحدیثة، ۱۴۱۸ هجری قمری.
  • الکوخردی، محمد، بن یوسف، (کُوخِرد حَاضِرَة اِسلامِیةَ عَلی ضِفافِ نَهر مِهران Kookherd, an Islamic District on the bank of Mehran River) چاپ سوم، دبی: سال انتشار ۱۹۹۷ میلادی به (عربی).
  • حاتم، محمد بن غریب، تاریخ عرب الهولة، چاپ اول، قاهره: دارالعرب للطباعة والنشر والتوزیع، ۱۹۹۷ میلادی.
  • بختیاری، سعید، «اتواطلس ایران» ، “ مؤسسه جغرافیایی وکارتگرافی گیتاشناسی، بهار ۱۳۸۴ خورشیدی.
  • طاهری، رضا، از مروارید تا نفت ، انتشارات داستانسرا

پیوند به بیرون[ویرایش]