سیریک

از ویکی‌پدیا، دانشنامهٔ آزاد
پرش به ناوبری پرش به جستجو
سیریک
بیابان
کشور  ایران
استان هرمزگان
شهرستان سیریک
بخش بخش مرکزی
مردم
جمعیت ۵٬۱۳۷ نفر(۱۳۹۵)
رشد جمعیت ۲۴٪+ (۵سال)
جغرافیای طبیعی
مساحت ۳۰۰۰ کیلومتر مربع
ارتفاع از سطح دریا ۲۳ متر
آب‌وهوا
میانگین دمای سالانه ۳۲
میانگین بارش سالانه ۲۲۰mm
روزهای یخبندان سالانه ندارد
اطلاعات شهری
شهردار عادل کمالی
ره‌آورد ماهی
پیش‌شماره تلفنی ۰۷۶۴۲۳۷
شناسهٔ ملی خودرو  ایران
کد آماری ۲۲۶۷

سیریک یکی از شهرهای استان هرمزگان در جنوب ایران است. این شهر مرکز شهرستان سیریک است. سیریک در کرانهٔ دریای عمان قرار دارد. از طریق راه اصلی در ۷۰ کیلومتری شمال میناب و ۱۵۰ کیلومتری جنوب خاوری جاسک قرار دارد.[۱]

در ۳۵ کیلومتری شهر سیریک تالابی وجود دارد به نام تالاب آذینی که در فهرست تالاب‌های رامسر ثبت شده‌است.

مردم[ویرایش]

مردم سیریک به زبان بلوچی سخن می‌گویند. اکثر مردم سیریک سنی مذهب هستند.

بر پایه سرشماری عمومی نفوس و مسکن در سال ۱۳۹۵ جمعیت این مکان ۵٬۱۳۷ نفر (۱٬۱۸۲ خانوار) بوده‌است.[۲]

جمعیت تاریخی
سال جمعیت
۱۳۸۵ ۳٬۶۴۰
۱۳۹۰ ۴٬۱۴۰ ۱۳٫۷ ٪
۱۳۹۵ ۵٬۱۳۷ ۲۴٫۱ ٪

تقسیمات شهری[ویرایش]

سیریک به دو بخش تقسیم می‌شود شامل بخش مرکزی و بمانی همچنین دارای سه شهر سیریک گروگ و کوهستک است.

گردشگری[ویرایش]

شهرستان سیریک از مناطق بکر گردشگری در استان هرمزگان است. مناطق گردشگری سیریک شامل: تالاب بین‌المللی آذینی با پوشش چندل و حرا، بازارچه میشی، ساحل شهر سیریک، ساحل کوهستک، معبد عشاق، باغات مهمانی و نخلستان‌های زیبای روستای دودر و اسکله‌های صیادی است. جشمه آب گرم گروگ یا «شکارون» به زبان محلی، که محل آب خوردن حیواناتی چون بز وحشی، آهو، کفتار، شغال و… است. این آب برای انسان قابل آشامیدن نیست؛ ولی صدای شرشر گوشنوازی دارد. برای رسیدن به این چشمه باید مسیر رودخانه فصلی خارو گروگ راتا زیر کوه تقی رو تا زیر بریدگی به شکل هفت دنبال کنید؛ ولی متأسفانه این چشمه و آبشخور حیوانات نیز مانند سایر آبگیرها وتالابهای کشور روزهای روبه زوال خودرا طی می‌کند.

اقوام سیریکی در کشورهای همسایه[ویرایش]

میانگین ۵۰۰۰۰نفر از خانوارهای سیریکی در کشورهای امارات-قطر و عمان زندگی می‌کنند؛ که بیشتر برای کار به این کشورها مهاجرت کرده‌اند.

منابع[ویرایش]

  • بختیاری، سعید، «اتواطلس ایران» ، “ مؤسسه جغرافیایی وکارتگرافی گیتاشناسی، بهار ۱۳۸۴ خورشیدی.
  • اطلس گیتاشناسی استان‌های ایران، تهران: ۱۳۸۳خ.
  • مختصات و ارتفاع، پیش‌شماره

پانویس[ویرایش]

جستارهای وابسته[ویرایش]