سازمان حزب‌الله

از ویکی‌پدیا، دانشنامهٔ آزاد
پرش به ناوبری پرش به جستجو

سازمان حزب‌الله تشکیلاتی اسلامی و زیرزمینی بود که در سال ۱۳۴۸ از سوی شماری از اعضای پیشین حزب ملل اسلامی به نام‌های عباس آقازمانی (ابوشریف)، مهدی افتخاری (فرمانده فتح الله)،احمد احمد، جواد منصوری و علیرضا سپاسی آشتیانی پس از آزادی از زندان با هدف مبارزه و براندازی حکومت محمدرضا پهلوی با تکیه بر تجربیات گذشته و نیز خودسازی فردی و جمعی و کسب آمادگی برای مقابله با هرگونه تهدید از سوی دستگاه تشکیل شد.

نام این سازمان با الهام از آیات قرآنی فان حزب‌الله هم الغالبون و الا ان حزب‌الله هم المفلحون انتخاب گردیده بود.

بنیادگذار و رهبر سیاسی سازمان حزب‌الله، عباس آقازمانی (ابوشریف) بوده‌است که بعدها از شخصیت‌های اولیه و تأثیرگذار انقلاب اسلامی ایران و از پایه‌گذاران سپاه پاسداران انقلاب اسلامی شد.

در سال ۱۳۵۰، شاخه نظامی سازمان حزب‌الله پس از ضربات وارد شده توسط ساواک به مجاهدین خلق، به منظور کمک به آن، به سازمان مجاهدین خلق پیوستند.

ابوشریف پس از گریز از ایران و از دست ساواک، در سفرهای خود به اروپا و خاورمیانه، به راه‌اندازی، کادرسازی و گسترش جریان حزب‌الله اقدام نمود. کادرهای حزب‌الله بعدها در جریان انقلاب اسلامی، در تثبیت آن و تأسیس تشکیلات نظامی قدرتمند انقلاب با نام سپاه پاسداران، ایفای نقش نمودند.

سازمان حزب‌الله را می‌توان نخستین گروه تشکیلاتی با نام حزب‌الله در تاریخ معاصر سیاسی ایران و جهان اسلام به شمار آورد.

منابع[ویرایش]

  • کتاب خاطرات عزت شاهی، محسن کاظمی، دفتر ادبیات انقلاب اسلامی، ۱۳۸۴
  • روزنامه ایران، ویژه نامه رمز عبور ۴، شهریور ۱۳۸۹.