اشرف ربیعی

از ویکی‌پدیا، دانشنامهٔ آزاد
پرش به: ناوبری، جستجو

اشرف ربیعی (رجوی) (۱۳۲۹–۱۳۶۰) از اعضای شاخص سازمان مجاهدین خلق ایران و همسر مسعود رجوی بود.

زندگی‌نامه[ویرایش]

اشرف ربیعی دانش‌آموخته دانشگاه صنعتی شریف و اهل تهران بود. وی در سال ۱۳۵۰ از طریق خلیل طباطبایی با سازمان مجاهدین مرتبط شد. به دنبال دستگیری طباطبایی در سال ۵۱ وی نیز بازداشت شد.[۱] اشرف ربیعی در سال ۱۳۵۲ برای بار دوم از طریق علی اکبر نبوی نوری با سازمان مجاهدین ارتباط برقرار و در سال ۱۳۵۲ پس از آزادی از زندان با او ازدواج کرد. اما مجدداً در سال ۱۳۵۵ دستگیر شد و تا سال ۱۳۵۷ در زندان به سر برد. اکبر نبوی نوری شوهر اول او در درگیری‌های سال ۱۳۵۴ کشته شد. او پس از انشعاب سال ۱۳۵۴ اقدام به ایجاد یک تشکل مستقل نمود.

اشرف ربیعی در تیر ماه ۱۳۵۸ با مسعود رجوی ازدواج کرد. او سرانجام در سپیده دم روز ۱۹ بهمن ۱۳۶۰ که طی آن نیروهای کمیته انقلاب اسلامی مرکز اصلی مجاهدین در تهران، محله زعفرانیه را محاصره و پس از چند ساعت درگیری مسلحانه تصرف کردند، کشته شد. در این واقعه علاوه بر اشرف، ۲۳ نفر از جمله موسی خیابانی مرد شماره ۲ سازمان، آذر رضایی همسر موسی خیابانی در درگیری مسلحانه کشته شدند. گفته می‌شود اشرف ربیعی در تراس خانه زعفرانیه به پشت افتاده بود و تیری به زیر گلویش خورده بود.[۱] پسر خردسال مسعود و اشرف، مصطفی رجوی (معروف به محمد) نیز در این واقعه به دست پاسداران و لاجوردی افتاد و سپس به پدر بزرگ او در مشهد تحویل داده شد. مجاهدین بعدها این روز را «عاشورای مجاهدین» نامیدند.

قرارگاه اشرف یا شهر اشرف از روی نام وی نامگذاری گردید. این قرارگاه تا مدت‌ها پایگاه اصلی نیروهای سازمان مجاهدین خلق ایران در عراق بود.

منابع[ویرایش]

  1. خاطرات احمد احمد. محسن کاظمی. چاپ سیزدهم. تهران: سوره مهر، ۱۳۸۹. ۴۴۰. شابک ‎۹۷۸-۹۶۴-۴۷۱-۴۲۳-۸.