برونو باور

از ویکی‌پدیا، دانشنامهٔ آزاد
پرش به: ناوبری، جستجو
برونو باور
برونو باور
زاده ۶ سپتامبر ۱۸۰۹
آیزنبرگ، Saxe-Altenburg
درگذشته ۱۳ آوریل ۱۸۸۲ میلادی (۷۲ سال)
Rixdorf, برلین، امپراتوری آلمان
دوره فلسفه سده نوزدهم
منطقه فلسفه غربی
مکتب خردگرایی آلمانی
مهمترین علایق الهیات، سیاست
ایده‌های اصلی Early Christianity owed more to رواقی‌گری سپس به یهودیت

برونو باور (به آلمانی: Bruno Bauer) ‏(۶ سپتامبر ۱۸۰۹–۱۳ آوریل ۱۸۸۲) یک فیلسوف و تاریخدان آلمانی بود. به عنوان یکی از شاگردان هگل او یک خردگرای رادیکال در زمینه فلسفه، سیاست و نقد انجیل بود. او بعد از تحقیق در منابع عهد جدید، و با توجه به جهت‌گیری یونانی‌دوستی هگل، نتیجه‌گیری کرد که مسیحیت اولیه بیشتر از یهودیت به فلسفه یونان باستان (رواقیون) وامدار است.[۱]

باور همچنین مشهور به ارتباط و سپس گسست از اندیشه کارل مارکس و فردریش انگلس، و حرکت به سوی اندیشه نیچه و ماکس اشتیرنر است. او در دهه ۱۸۴۰ کار روی یک سری فرضیه را آغاز کرد که عیسی را یک شخص غیر تاریخی حاصل ادغام الهیات یهودی، یونانی و رومی می‌دانست.[۲] او از نخستین مدعیان نظریه افسانه بودن مسیح بود.[۳]

پانویس[ویرایش]

  1. Christus Und Die Caesaren, Der Ursprung Des Christenthums Aus Dem Römischen Griechenthum
  2. دورانت، ویل. Caesar and Christ. New York: Simon and Schuster. 1972
  3. "The Quest for the Historical Jesus"