بخش زیویه

از ویکی‌پدیا، دانشنامهٔ آزاد
پرش به: ناوبری، جستجو

بخش زیویه یکی از بخش‌های شهرستان سقز در استان کردستان در غرب ایران است [۱].

دهستان‌ها[ویرایش]

    • دهستان امام
    • دهستان تیلکوه
    • دهستان خورخوره
    • دهستان گل تپه
    • دهستان صاحب

شهر: صاحب

جمعیت[ویرایش]

بنابر سرشماری مرکز آمار ایران، جمعیت بخش زیویه شهرستان سقز در سال ۱۳۸۵ برابر با ۳۱۵۳۴ نفر بوده است [۲].

آثار تاریخی[ویرایش]

  • دژ باستانی زیویه برروی تپّه‌ای در حاشیهٔ روستای زیویه قرار دارد که اغلب گفته می‌شود در سال ۱۹۴۷ میلادی به‌طور اتّفاقی کشف شد. دکتر ایرج وامقی در مقاله‌ای با اشاره به کتابی که رشید کیخسروی در این زمینه منتشر کرده، اتفاقی بودن این کشف را رد می‌کند آن را به قاچاق سازمان‌یافته اشیاء عتیقه نسبت می‌دهد.[۳]از حفّاری‌های این تپّه، که غالباً به‌طور غیر علمی صورت گرفته‌بوده، اشیاء زیادی به دست آمده که بعضی از آنها در موزه‌های داخلی و بسیاری هم در موزه‌های خارج از کشور نگهداری می‌شوند. ازجمله اشیاء به‌دست‌آمده، قطعات عاج منقوش بوده که نقوش حیوانی و صحنهٔ شکار اساطیری روی آنها حک شده‌است. گردن‌بند طلا و سرِ عقاب طلائی از دیگر نمونه‌های اشیاء کشف‌شدهٔ تپّهٔ زیویه هستند.

گفتنی است قلعه باستانی زیویه متعلق به نیمه دوم قرن هفتم قبل از میلاد است که در 55 کیلومتری شرق سقز و در شمال بالای تپه ای طبیعی قرار گرفته است. کارشناسان سازمان میراث فرهنگی کردستان بر این باورند که این محل در هزاره قبل از میلاد مسیح یک قلعه حکومتی بوده است. سفالینه ها و آثار زرین و دیگر آثار به دست آمده نشان می دهد، از اواسط قرن هشتم تا اوایل دوره هخامنشی زندگی در این قلعه وجود داشته است و با به سلطنت رسیدن داریوش هخامنشی و تهاجم وی به مادها زندگی در این قلعه به پایان رسیده است.

پانویس[ویرایش]

  1. اطلس گیتاشناسی استان‌های ایران، تهران: ۱۳۸۳ خ.
  2. «سرشماری عمومی نفوس و مسکن سال ۱۳۸۵، جمعیت تا سطح آبادی‌ها بر حسب سواد»(فارسی)‎. مرکز آمار ایران، ۱۳۸۵. بایگانی‌شده از نسخهٔ اصلی در ۱۵ نوامبر ۲۰۱۲. 
  3. وامقی،‌ایرج، گنجینه غارت شده، نشر دانش، شماره ۲۹، مرداد و شهریور ۱۳۶۴

جستارهای وابسته[ویرایش]