اصل تفکیک قوا

از ویکی‌پدیا، دانشنامهٔ آزاد
پرش به: ناوبری، جستجو

استقلال قوا یا تفکیک قوا (به انگلیسی: Separation of powers) اصطلاحی که توسط شارل دو مونتسکیو سیاست‌مدار فرانسوی ابداع شده‌است مدلی برای روش حکومتی یک حکومت می‌باشد. و از جمله مفاهیم بنیادین پذیرفته شده و پیاده‌سازىشده در سازماندهى كلان بسیارى از نظام‌هاى حكومتى دنیاى امروزاست.

به موجب این مدل بین‌المللی حکومت به شاخه‌های مستقلی تفکبک و تقسیم می‌شود که حیطه مسئولیت و اختیارات مشخص و مستقلی از هم دارند. گرچه هر شاخه قادر است در قدرت اعمالی توسط شاخه‌های دیگر محدودیتهایی اعمال نماید؛ این محدودیت‌ها را اصطلاحاً "نظارت و توازن یا تعادل قوا" می گویند، تا بدین ترتیب از جمع شدن و انحصار قدرت در یک قوه جلوگیری شود. شاخه‌های مختلف یک حکومت معمولاً بصورت قوه مجریه، قوه مقننه و قوه قضاییه می‌باشند.

نقش تفکیک قوا در جلوگیری از استبداد[ویرایش]

طرفداران تفکیک قوا معتقدند که رعایت این اصل موجب تثبیت حاکمیت مردم و جلوگیری از استبداد می‌گردد.

تاثیر تفکیک قوا بر فرایندهای تصمیم‌گیری و اجرا[ویرایش]

مخالفان می‌گویند تفکیک قوا فرایند تصمیم‌گیری و اجرا را در کشورها کند تر می‌نماید.

وضعیت تفکیک قوا در کشورهای مختلف جهان[ویرایش]

قوانین اساسی با درجات بالای جدایی و تفکیک قوا مثل ایالات متحده در جهان یافت می‌شوند و در عین حال کشورهایی نیز وجود دارند که بر مبنای در هم پیچیده بودن قوا اداره می‌شوند. به‌عنوان مثال سیستم حکومتی انگلستان دارای درجاتی از در هم پیچیدگی و تفکیک قوا می‌باشد. سیستم حکومتی هندوستان دارای تفکیک قوا کامل و زلاند نو و کانادا دارای تفکبک قوای ضعیف تری می‌باشند. البته قانون اساسی کانادا در تئوری مبتنی بر تفکیک کامل قوا می‌باشد. اغلب سیستم‌های مبتنی بر تفکیک قوا امروزه جمهوری می‌باشند.

جستارهای وابسته[ویرایش]

منابع[ویرایش]