کنفدراسیون

کنفدراسیون (به انگلیسی: Confederation) اتحادیه‌ای مرکب از چند ایالت خودمختار یا کشور است که با حفظ حاکمیت خود برای نیل به اهداف مشترک، امور سیاست خارجی و دفاعی را در یکی از ایالت‌ها یا کشورها متمرکز می‌کنند.

کنفدراسیون برخلاف فدراسیون، دارای یک قدرت مرکزی نیست که بر شهروندان همهٔ دولت‌های متحد فرمانروا باشد، بلکه دولت‌های عضو در سیاست داخلی و خارجی خود آزادند.

پادشاهان کشورهای عضو کنفدراسیون آلمان (به‌جز پادشاه پروس) در سال ۱۸۶۳ در فرانکفورت گرد هم آمده‌اند.

ایالات متحده آمریکا پیش از اینکه به صورت فدراسیون درآید، از ۱۷۷۸ تا ۱۷۸۷ کنفدراسیون بود. همچنین آلمان از ۱۸۱۵ تا ۱۸۶۶ و هلند از ۱۵۸۰ تا ۱۷۹۵ به صورت کنفدراسیون بودند.

کشورهای عضو کنفدراسیون در روابط بین‌المللی به صورت کشورهای جداگانه و با سیاست خود حرکت می‌کنند؛ امّا جنگ را میان خود ناروا می‌دانند و آن را جایز نمی‌شمارند.

• معمولاً قسمتی از وظایف دولت‌های متحد به یک کمیتهٔ مرکزی واگذار می‌شود.
• کنفدراسیون به‌طور معمول از پیوند چند فدراسیون ایجاد می‌شود.

کشورهای عضو کنفدراسیون

از نظر ساختار داخلی، هر کشور کنفدراسیونی از دو یا چند کشور تشکیل‌دهنده ایجاد شده که به آن‌ها کشورهای عضو کنفدراسیون گفته می‌شود. با توجه به نوع نظام‌های سیاسی آن‌ها، کشورهای عضو کنفدراسیون می‌توانند اشکال مختلف حکومتی همچون جمهوری یا پادشاهی داشته باشند. کشورهایی که شکل جمهوری دارند، (جمهوری‌های کنفدراسیون) معمولاً ایالت (مانند ایالت‌های کنفدراسیون آمریکا، ۱۸۶۵–۱۸۶۱) یا جمهوری (مانند جمهوری‌های صربستان و مونته‌نگرو در اتحادیه ایالتی صربستان و مونته‌نگرو، ۲۰۰۶–۲۰۰۳) نامیده می‌شوند. کشورهایی که شکل حکومت پادشاهی دارند، (پادشاهی‌های کنفدراسیونی) با شکل‌های سلسله‌مراتبی مختلفی تعریف می‌شوند؛ مانند پادشاهی‌های عراق و اردن در اتحادیه عرب هاشمی در سال ۱۹۵۸.

منابع

• کتاب اصطلاحات سیاسی، به کوشش عبدالرحمان میاح
• فرهنگ تفسیری ایسم‌ها، محمد حاجی‌زاده، جامه‌دران، ۱۳۸۴