اریترومایسین
 |
|
| نام آیوپاک | (3R,4S,5S,6R,7R,9R,11R,12R,13S,14R)-6- {[(2S,3R,4S,6R)-4-(dimethylamino)-3-hydroxy-6-methyloxan-2-yl]oxy}- 14-ethyl-7,12,13-trihydroxy-4-{[(2R,4R,5S,6S)- 5-hydroxy-4-methoxy-4,6-dimethyloxan-2-yl]oxy}- 3,5,7,9,11,13-hexamethyl-1-oxacyclotetradecane-2,10-dione |
|---|---|
| شمارهٔ CAS | 114-07-8 |
| فرمول شیمیایی | C37H67NO13 |
| گروه دارویی | داروهای ضد باکتری |
| طبقه بندی درمانی شیمیایی تشریحی | D10AF02 J01FA01 S01AA17 QJ51FA01 |
| PubChem | 3255 |
| جرم مولی (گرم بر مول) | ۷۳۳٫۹۳ گرم بر مول |
| فارماکوکینتیک | این دارو از راه خوراکی به خوبی جذب می شود، اما در برابر اسید معده ناپایدار است. |
| نیمه عمر | ۱٫۵ ساعت |
| متابولیسم | کبدی |
| دفع | از طریق ترشح در صفرا |
| زیست فراهمی | بسته به نوع استر آن ۳۰-۶۵ درصد است |
| عوارض جانبی | تهوع، استفراغ، احساس ناراحتی در شکم، اسهال، کهیر، بثورات جلدی و سایر واکنش های آلرژیک کاهش بر گشت پذیر قدرت شنوایی |
| موارد مصرف | اریترومایسین در درمان انتریت ناشی از کامپلیوباکتر، پنومونی، بیماری لژیونر، سیفیلیس، التهاب مزمن پروستات، آکنه ولگاریس و برای پیشگیری از دیفتری و سیا سرفه مصرف می شود. |
| راه استعمال | دهانی، قطره چشم |
اریترومایسین به عنوان جایگزین پنی سیلینها در بیمارانی که به این دارو حساسیت مفرط دارند، مصرف می شود.این دارو جزو ماکرولیدها ست.
محتویات |
[ویرایش] هشدارها
- در صورت مصرف مقادیر زیاد دارو، یرقان انسدادی و عوارض قلبی با مصرف این دارو گزارش شده اند.
- اریترومایسین و مشتقات خوراکی آن را بهتر است با معده خالی مصرف کرد. اما در صورت بروز تحریک گوارشی می توان دارو را با غذا مصرف نمود.
- در صورت ابتلای بیمار به نارسایی کبدی یا کلیوی، تاکیکاردی بطنی و پورفیری، با احتیاط فراوان مصرف شود.
[ویرایش] تداخل دارویی
غلظت سرمی دیسوپیرامید در صورت مصرف همزمان با اریترومایسین افزایش می یابد و ممکن است موجب بروز مسمومیت و آریتمی شود. اثر وارفارین در صورت مصرف همزمان با اریترومایسین ممکن است افزایش یابد. اریترومایسین متابولیسم کاربامازپین، بروموکریپتین، تئوفیلین و سیکلوسپورین را مهار میکند و ممکن است موجب افزایش غلظت سرمی این داروها گردد. اریترومایسین متابولیسم ترفنادین را نیز مهار میکند و خطر بروز اریتمی در بیمار را افزایش می دهد( از مصرف همزمان این دو دارو باید خودداری کرد). اثر دیگوکسین بر قلب در صورت مصرف همزمان با اریترومایسین ممکن است افزایش یابد. غلظت سرمی اریترومایسین توسط سایمتیدین افزایش می یابد و این موضوع احتمال بروز عوارض جانبی و مسمومیت، به ویژه ناشنوایی ناشی از اریترومایسین را افزایش می دهد.
[ویرایش] مقدار مصرف
اوج غلظت سرمی اریترومایسین بسته به نوع استر آن ۴-۲ ساعت پس از مصرف خوراکی حاصل می شود.
بزرگسالان : مقدار مصرف این دارو از راه خوراکی در بزرگسالان و کودکان با سن بیش از ۸ سال، ۵۰۰ -۲۵۰ میلی گرم هر ۶ ساعت یا ۱-۵/۰ گرم هر ۱۲ ساعت و حداکثر تا ۴g/day در عفونتهای شدید میباشد . مقدار مصرف اریترومایسین در درمان مراحل اولیه سیفلیس ۵۰۰ میلی گرم هر ۶ ساعت بر مدت ۱۴ روز می باشد. در عفونت کلامیدیایی تناسلی و عفونت غیرگنوکوکی پیشابراه ۵۰۰ میلی گرم هر ۶ ساعت برای ۷ روز مصرف می شود. کودکان : این دارو در کودکان با سن کمتر از ۲ سال به مقدار ۱۲۵ میلی گرم هر ۶ ساعت و در کودکان ۸-۲ سال به مقدار ۲۵۰ میلی گرم هر ۶ ساعت مصرف می شود. مقدار مصرف در عفونتهای شدید ممکن است تا دو برابر افزایش یابد. تزریقی : در عفونتهای شدید، در بزرگسالان و کودکان ۵۰ mg/kg/day از راه انفوزیون پیوسته وریدی یا مقادیر منقسم هر ۶ ساعت مصرف می شود. در عفونتهای خفیف، mg/kg/day انفوزیون وریدی می شود.
[ویرایش] اشکال دارویی
- Film Coated Tablet : ۲۰۰ mg
- Film Coated Tablet : ۴۰۰ mg ( as Ethylsuccinate)
- For Suspension : ۲۰۰ mg/ ۵ ml ( as Ethylsuccinate)
- For Injection : ۱ g ( as lactobionate)
[ویرایش] منابع
- سایت دارویاب
- ویکیپدیای انگلیسی
