پروانه اسکندری

از ویکی‌پدیا، دانشنامهٔ آزاد

پروانه اسکندری یا پروانه فروهر مبارز سیاسی و عضو حزب ملت ایران بود. وی در سال ۱۳۷۷ به همراه همسرش داریوش فروهر در منزلشان در تهران به دست مأموران وزارت اطلاعات جمهوری اسلامی ایران به قتل رسید.

این سلسله قتل‌های روشنفکران و آزادیخواهان ایران که بعدها به نام قتلهای زنجیره ای معروف شد، ادعاهای تایید نشده‌ای وجود دارد که، این قتل‌ها با فتوای شرعی ۳ تن از بزرگان مذهبی حکومتی انجام گرفت.

[ویرایش] اشعار

پس از مرگ پروانه فروهر، دخترش پرستو فروهر اقدام به گردآوری مجموعه‌ای از شعرهای برگزیده وی نمود و با یاری علی دهباشی آنها را در قالب کتابی با نام «شاید یک روز» در سال ۱۳۷۹ از طریق انتشارات جامعه ایرانیان به چاپ رساند. سیمین بهبهانی در یادداشت آغازین کتاب، اینگونه نوشته: «با شعر پروانه فروهر پس از فاجعهٔ قتلش آشنا شدم. پیش از آن می‌دانستم که شعر می‌گوید، اما هیچ گاه از زبان خودش نشنیده بودم بس که فروتن بود.» بهبهانی در این یادداشت سه درونمایهٔ اصلی شعر او را عشق، وطن‌پرستی و مبارزه در راه حق و آزادی برشمرده است.