محصورسازی مغناطیسی
از ویکیپدیا، دانشنامهٔ آزاد
محصورسازی مغناطیسی (به انگلیسی: Magnetic confinement fusion) نوعی روش محصورسازی در همجوشی هسته ای است.
فیزیک پلاسمای جدید از حدود سال ۱۹۵۲ که در آن ساختن راکتوری بر اساس کنترل همجوشی هسته ای پیشنهاد گردید، آغاز میشود.
در این روش، میادین مغناطیسی پرقدرتی سعی در حفظ یک پلاسما دارند. این میدان میتواند بصورت یک بطری و یا بصورت یک چمبره باشد (که در آن صورت بدان توکاماک گویند).
[ویرایش] نگارستان
 نمایی از درون یک توکاماک |
 روش محصورساز مغناطیسی z-pinch |
 میادین یک چنبره آزمایشی چگونه است |
 نمای تقاطعی راکتور آزمایشی ITER (راکتور آزمایشی گرماهسته ای بین المللی) در فرانسه |
