اشکبوس

از ویکی‌پدیا، دانشنامهٔ آزاد
پرش به: ناوبری، جستجو

اَشکبوس نام یکی از پهلوانان شاهنامه فردوسی است. او مبارزی کشانی است که به افراسیاب در جنگ با ایرانیان کمک کرد. در داستان کاموس کشانی (جنگ کاموس) افراسیاب او را به کمک پیران ویسه فرستاد. رستم پیاده با او رزم کرد و به تیری او را کشت. «رزم رستم و اشکبوس» بیشتر از هر چیزی نماد پایان دوره ی اشکانیان و آغاز دوره ی ساسانیان است.

وجه تسمیه[ویرایش]

در وجه تسمیه اشکبوس دو نظریه وجود دارد:

  1. اَشک + بُس: در اینجا اَشک یا ارشک به معنای پهلوان، و بُس یا پُس به معنای پسر است و در مجموع اشکبوس به معنای فرزند پهلوان است. نظریه دوم را میر جلال‌الدین کزازی در کتاب نامه باستان (جلد اول چاپ انتشارات سمت) مطرح کرده است.[۱]
  2. اَشک+کَبوس: اَشک به معنای پهلوان و کبوس یا کبوث یا کبوت یا کبود به معنای رنگ کبود و در مجموع اَشکَبوس یا اَشکبوس به سکون کاف به معنی پهلوان دارای جامهٔ کبود است.

جستارهای وابسته[ویرایش]

منبع[ویرایش]

  1. لغتنامه دهخدا، اشکبوس
  • شاهنامه فردوسی