کارت عابربانک

از ویکی‌پدیا، دانشنامهٔ آزاد
پرش به: ناوبری، جستجو
نمونۀ یک کارت عابربانک

کارت عابربانک (به انگلیسی: ATM Card) که به عنوان کارت بانک و کارت نقدی نیز شناخته می‌شود، کارتی است که برای انجام عملیاتی همچون دریافت وجه، سپردن وجه، انتقال وجه، دریافت اطلاعات حساب، اعلام موجودی و... در دستگاه‌های خودپرداز مورد استفاده می‌گیرد و توسط بانک یا مؤسسات مالی و اعتباری صادر می‌شود.
طبق استاندارد ISO/IEC 7810 ID-1 اندازۀ این نوع کارت به طور معمول ۵۴ × ۸۶ میلی‌متر است.
کارت نقدی (به انگلیسی: Debit card) در تعریف جهانی به کارتی گفته می‌شود که به یک حساب بانکی متصل است و توسط مشتریان در پایانه فروش مورد استفاده قرار می‌گیرد، اما کارت عابربانک (به انگلیسی: ATM card) برای انجام عملیات بانکی در دستگاه‌های خودپرداز استفاده می‌شود.
در برخی کشورها مانند ایران، عملکرد این دو کارت با هم ادغام شده و در قالب کارت نقدی با افتتاح حساب جاری، حساب سپرده سرمایه‌گذاری کوتاه مدت یا حساب قرض‌الحسنه برای مشتریان حقیقی صادر می‌شود. دارندۀ این نوع کارت علاوه بر بهره‌مندی از خدمات متداول حساب‌های مذکور، از قبیل دریافت و پرداخت نقدی، از امکان خرید کالا و خدمات از فروشگاه‌های طرف قرارداد بانک نیز بهره‌مند می‌گردد.
به طور معمول، مشتریان با استفاده از همین کارت، امکان استفاده از دیگر خدمات بانکداری الکترونیک مانند تلفن‌بانک، اینترنت‌بانک و خرید اینترنتی را خواهند داشت. این عملیات با داشتن رمز دوم کارت، شمارۀ CVV2 و تاریخ انقضای کارت (درج شده بر روی آن) انجام می‌شود.

جستارهای وابسته[ویرایش]