سیگل

از ویکی‌پدیا، دانشنامهٔ آزاد
تصویری از روی یک سیگل سیمین

سیگل یا سیگلوی (یونانی: σίκλος, σίγλος) صورت یونانی‌شده واژه شِکِل (فنیقی: 𐤔𐤒𐤋‎، عبری: שקל‎، اکدی: 𒅆𒅗𒇻) در زبان‌های سامی است که دراصل به‌عنوان واحد وزن و سپس پول به‌کار می‌رفت. شکل همچنین نام سکه‌های سیمین هخامنشی، با وزن استاندارد حدود ۵٫۶۰ گرم بوده‌است.[۱][۲]

نمایی از یک سیگل سیمین از دوطرف

از دوره زمامداری داریوش یکم هخامنشی، واحد سکه زرین هخامنشیان، «دریک» و واحد سکه سیمین، سیگل بود که آن را سیکل و شکل هم نوشته‌اند. یونانی‌ها این دو سکه را به‌ترتیب «دریک استاتر» و «دریک سیگلوی» می‌نامیدند.

هر بیست سیگل برابر با یک دریک ارزش داشت و استفاده از سیگل بیشتر در آسیای کوچک و یونان رواج داشت. این گونه سکه از عیار بسیار بالایی برخوردار بود و حدود ۹۰٪ درصد خلوص داشت.[۳]

منابع

  1. حسن پیرنیا، تاریخ ایران باستان، جلد دوم، بخش مسکوکات هخامنشی
  2. «دری و دینار: پیشنهاد دو نام برای واحد پول رسمی کشور». رضا مرادی غیاث‌آبادی، پژوهش‌های ایرانی. ۲۳ تیر ۱۳۹۰. دریافت‌شده در ۹ آبان ۱۴۰۰.
  3. Encyclopædia Iranica: COINS AND COINAGE.