چالانچولان

از ویکی‌پدیا، دانشنامهٔ آزاد
پرش به ناوبری پرش به جستجو
چالانچولان
(به لری) چالم چلون
کشور ایران
استانلرستان
شهرستاندورود
بخشبخش سیلاخور
نام(های) پیشینچمن سلطان
سال شهرشدن۱۳۷۷خورشیدی[۱]
مردم
جمعیت۱٬۴۷۸ نفر
جغرافیای طبیعی
ارتفاع۱٬۴۸۵ متر[۲]
اطلاعات شهری
پیش‌شمارهٔ تلفن۰۶۶[۳]

چالانچولان مرکز بخش سیلاخور و از توابع شهرستان دورود، یکی از شهرهای استان لرستان در غرب ایران است؛ و بر اساس سرشماری مرکز آمار ایران در سال ۱۳۹۰، جمعیت این شهر ۱٬۴۷۸ نفر (۳۹۰ خانوار) است.[۴]

چالانچولان سابقاً قسمتی از شهرستان بروجرد بود که پس از تشکیل شهرستان دورود با مصوبه استانداری لرستان از شهرستان بروجرد به شهرستان دورود در ۲۵ کیلومتری بروجرد منتقل شد، البته این انتقال مورد قبول مردم بروجرد و چالانچولان نبود و بیشتر از مردم اعتراض خود را به این مسئله ابراز داشته‌اند.[۵]

جغرافیا[ویرایش]

بخش سیلاخور از دو بخش شمالی و جنوبی تشکیل شده‌است و محصولات کشاورزی این بخش گندم، جو، چغندر و برنج می‌باشد.[۵]

مردم‌شناسی و زبان[ویرایش]

زبان اکثریت مردم این شهر لری است. در گذشته چالانچولان دارای خان و کدخدا بود که حسین قلی خان معروف‌ترین و آخرین خان چالانچولان بود.[نیازمند منبع] بیشتر مردم این منطقه کشاورزی هستند اما پس از بخش شدن تعدادی از جوانان در ادارات جدید التأسیس مشغول به کار شده‌اند. در این منطقه یک کارخانه قند نیز وجود دارد که حدود ۱۰ الی ۱۵ هزار تن شکر در سال تولید می‌کند. این بخش معادن بسیار ارزشمندی ازجمله سنگ‌های تزئینی وجود دارد.[۵]

در تاریخ ۱۱ فروردین ۱۳۸۵ زمین لرزه‌ای به بزرگی ۶ ریشتر این منطقه را لرزاند که تعدادی از ساکنان چالانچولان و حومه کشته و زخمی شده و خسارات مالی بسیاری بجای گذاشت.[۵]

جستارهای وابسته[ویرایش]

پانویس[ویرایش]

  1. «بانک اطلاعات تقسیمات کشوری». پورتال وزارت کشور. دریافت‌شده در ۲۸ اکتبر ۲۰۱۴.
  2. «پایگاه جستجوی نامهای جغرافیایی». دریافت‌شده در ۲۰۱۴-۱۰-۲۷.
  3. «پیش شماره شهرستان‌های استان لرستان». وب‌گاه مخابرات استان لرستان. بایگانی‌شده از اصلی (PDF) در ۱۱ سپتامبر ۲۰۱۴. دریافت‌شده در ۱۱ سپتامبر ۲۰۱۴.
  4. «نتایج سرشماری ۱۳۹۰». درگاه ملی آمار. بایگانی‌شده از اصلی (اکسل) در ۲۱ آبان ۱۳۹۲.
  5. ۵٫۰ ۵٫۱ ۵٫۲ ۵٫۳ چالانچولان‌.‏

منابع[ویرایش]

  • «چالانچولان». Encyclopaedia Islamica Foundation. بنیاد دائره المعارف اسلامی. ۱۹۹۸-۰۷-۰۱. دریافت‌شده در ۲۰۱۴-۱۰-۲۷.