واسطه فیض

از ویکی‌پدیا، دانشنامهٔ آزاد
پرش به ناوبری پرش به جستجو

واسطه فیض به معنی کسی یا چیزی است که خدا توسط آن فیض خود را به موجودات می‌رساند.

در اسلام نیازی به واسطه برای ارتباط با خدا نیست.[۱] شیعیان امام عصر را واسطهٔ فیض الهی می‌دانند.[۲] در فلسفهٔ اسلامی انسان کامل واسطهٔ فیض خداست.[۳]

براساس تعلیمات کلیسای کاتولیک، واسطه‌های فیضی که عیسی به کلیسا بخشیده بسیارند.[۴] از این جمله واسطه‌ها می‌توان به هفت آیین و سلسله مراتب کشیش‌ها اشاره کرد.[۴][۵] از مهمترین واسطه‌های فیض می‌توان به هفت آیین، دعا و عبادت، و کارهای نیک اشاره کرد.[۶]

منابع[ویرایش]

  1. Nasr, Seyyed Hossein. “Qurʾān”. In Britanica. Retrieved April 16, 2014. 
  2. دادجو، یدالله. «امام، واسطه فیض الهی». کلام اسلامی، ش. ۶۸ (۱۳۸۷): ۱۴۶–۱۵۵. بازبینی‌شده در ۲۰۱۴-۰۵-۰۱. 
  3. حسن زاده آملی، حسن. «انسان کامل از دیدگاه نهج البلاغه». پژوهشهای نهج البلاغه، ش. ۹ (۱۳۸۳): ۱۵–۲۲. بازبینی‌شده در ۲۰۱۴-۰۵-۰۱. 
  4. ۴٫۰ ۴٫۱ Catholic Bishops' Conferences of England & Wales, Ireland and Scotland, One Bread One Body, p. 7
  5. George Joyce, "The Church" in The Catholic Encyclopedia
  6. Bunson, M.. 2009 Catholic Almanac. Our Sunday Visitor's Catholic Almanac. Our Sunday Visitor, 2008. 143. ISBN ‎9781592764419. Retrieved 2014-05-01. 

Wikipedia contributors, "Means of grace," Wikipedia, The Free Encyclopedia, (accessed May 1, 2014).