عبدالعظیم ولیان

از ویکی‌پدیا، دانشنامهٔ آزاد
پرش به ناوبری پرش به جستجو
عبدالعظیم ولیان
Valian.jpg
عبدالعظیم ولیان
وزیر اصلاحات ارضی
وزیر تعاون و امور روستاها
مشغول به کار
۱۳۴۶ – ۱۳۵۳
در زمانِمحمدرضا شاه پهلوی
نخست‌وزیرامیرعباس هویدا
استاندار خراسان
نایب‌ تولیت آستان قدس رضوی
مشغول به کار
۱۶ اردیبهشت ۱۳۵۳ – ۶ شهریور ۱۳۵۷
اطلاعات شخصی
زاده۱۳۰۴ خورشیدی
تهران
درگذشت۱۳۷۳ خورشیدی
، ایالات متحده
ملیت ایران
شغلسیاستمدار
مذهباسلام

عبدالعظیم ولیان، (زاده ۱۳۰۴ تهران، درگذشته ۱۳۷۳ آمریکا) وزیر تعاون و امور روستاها[۱]، وزیر اصلاحات ارضی[۲] و مدتی استاندار استان خراسانو نایب‌التولیه آستان قدس رضوی در زمان محمدرضا پهلوی بود.

عبدالعظیم ولیان" در سال (۱۳۰۴ش) در تهران به دنیا آمد. پدرش "بابا" و مادرش "شهربانو" نام داشتند. پس از انجام تحصیلات ابتدایی وارد دبیرستان نظام شد و دانشکده افسری را طی نمود و به درجه افسری رسید، همزمان دوره دانشکده حقوق تهران را نیز به پایان رساند. وی مراحل نظامی را به تدریج گذراند و مدتها آجودان لشکر لرستان و سپاه فارس بود و مدتی نیز در دادگاههای نظامی به وکالت اشتغال داشت. در ۱۳۴۱ با درجهٔ سرهنگی به وزارت کشاورزی منتقل شد و ریاست حوزه بازرسی به عهده او قرار گرفت. سپس ریاست سازمان اصلاحات ارضی را عهده‌دار شد و پس از مدتی کوتاه با حفظ سمت به معاونت وزارت کشاورزی برگزیده شد و از خدمات نظامی به خدمات کشوری منتقل شد. او در زمان ریاست سازمان اصلاحات ارضی مرحله اول و دوم قانون را اجرا کرد. در ۱۳۴۶ وزارت کشاورزی به دو وزارتخانه تقسیم شد و وزارتخانه جدیدی به نام وزارت اصلاحات ارضی به وجود آمد که ولیان در رأس آن قرار گرفت. در زمانی که رئیس سازمان اصلاحات ارضی بود درجه دکتری خود را در علوم سیاسی دریافت کرد. بعد از آنکه دو وزارتخانه تولیدات کشاورزی و منابع طبیعی منحل شدند قسمت اعظم آن دو وزارتخانه ضمیمه اصلاحات ارضی شد و نام وزارتخانه به وزارت تعاون و امور روستاها برگشت و عبدالعظیم ولیان در رأس وزارتخانه جدید قرار گرفت. وی مدت شش سال و نیم در رأس این وزارتخانه قرار داشت. ولیان در ۱۶ اردیبهشت ۱۳۵۳ از وزارت تعاون و امور روستاها کنار رفت و به مقام نیابت تولیت آستان قدس رضوی و استانداری خراسان منصوب شد. او در زمان دولت غلامرضا ازهاری توسط دولت نظامی بازداشت شد. عبدالعظیم ولیان در سال ۱۳۷۳ در آمریکا به مرگ طبیعی درگذشت.[۳]

منابع[ویرایش]

  1. مجله خواندنیها. ۲۵ آبان ۱۳۵۰ ص ۴۹
  2. «راسخون». دریافت‌شده در ۱۱ اردیبهشت ۱۳۸۸.
  3. «موسسه مطالعات تاریخ معاصر ایران». دریافت‌شده در ۱۱ اردیبهشت ۱۳۸۸.