ر ماژور

از ویکی‌پدیا، دانشنامهٔ آزاد
پرش به: ناوبری، جستجو
ر ماژور
گام کوچک نسبی سی مینور
گام موازی ر مینور
مرکب از نت‌های
ر، می، فا دیز، سل، لا، سی، دو دیز، ر

ر ماژور (یا D ماژور) تنالیته‌ایست با پایه ر که از نت‌های ر، می، فا دیز، سل، لا، سی و دو دیز تشکیل شده و علامت ترکیبی آن شامل ۲ دیز است.

ر ماژور تنالیتهٔ بسیار مناسبی برای قطعات ویلن به دلیل ساختار این ساز است، که سیم‌های آن سل ر لا می کوک می‌شوند. سیم‌های دست باز صدای سیم ر را تشدید می‌کنند و صدایی تولید می‌شود که به طرز ویژه‌ای درخشان است.

بنابراین تصادفی نیست که بسیاری از آهنگسازان کلاسیک تمام دوره‌ها تنالیه ر ماژور را برای نوشتن کنسرتو ویلن انتخاب کرده‌اند، مانند کنسرتو ویلن‌های موتسارت (شماره ۲، ۱۷۷۵، شماره ۴، ۱۷۷۵بتهوون (۱۸۰۶پاگانینی (شماره ۱، ۱۸۱۷برامس (۱۸۷۸چایکوفسکی (۱۸۷۸پروکوفیف (شماره ۱، ۱۹۱۷استراوینسکی (۱۹۳۱).

این تنالیته برای قطعات گیتار هم مناسب می‌باشد.

ر ماژور در دورهٔ باروک تنالیته شکوه نامیده می‌شد، از این روی بسیاری از کنسرتوهای ترومپت در این تنالیته بودند؛ مانند مولتر (شماره ۲)، لئوپلد موتزارت، تلمان (شماره ۲)، و جوزپه تورلی. بسیاری از سونات‌های ترومپت هم در ر ماژور بودند مانند سونات‌های ترومپت کورلی، فرانچسکینی، پورسل، تورلی و غیره.

۲۳ سمفونی از ۱۰۴ سمفونی هایدن در ر ماژور هستند. بخش عظیمی از سمفونی‌های شماره گذاری نشده موتسارت در ر ماژور هستند.

گام بالارونده و پایین‌روندهٔ ر ماژور در کلید سُل

منابع[ویرایش]

مشارکت‌کنندگان ویکی‌پدیا. «ر ماژور». در دانشنامهٔ ویکی‌پدیای انگلیسی، بازبینی‌شده در ۱۴ اوت ۲۰۱۱.