تب زرد

از ویکی‌پدیا، دانشنامهٔ آزاد
پرش به: ناوبری، جستجو
تب زرد
آی‌سی‌دی-۱۰ A95
آی‌سی‌دی-۹ 060
دادگان بیماری‌ها ۱۴۲۰۳
مدلاین پلاس ۰۰۱۳۶۵
ای‌مدیسین med/۲۴۳۲ emerg/645
سمپ D015004

تب زرد (به انگلیسی: Yellow fever) که در طول تاریخ با عنوان طاعون زرد (به انگلیسی: yellow plague) نیز شناخته می‌شده است، نوعی (پزشکی) بیماری،[۱] حاد ویروسی است.[۲] در اکثر موارد نشانه‌های بیماری شامل تب، لرز، از دست دادن اشتها، تهوع، دردهای ماهیچه‌ای به ویژه در پشت و سردرد است.[۲] این مشکلات غالباً طی پنج روز بهبود می‌یابند.[۲] در برخی افراد، یک روز پس از بهبودی مجدداً تب باز می‌گردد، دردهای شکمی رخ می‌دهد و آسیب کلیوی باعث بروز زردی پوست می‌شود.[۲] در صورت بروز این مشکلات خطر خونریزی و مشکلات کلیوی نیز افزایش می‌یابد.[۲]

عامل این بیماری ویروس تب زرد است که توسط نیش پشه ماده منتقل می‌شود.[۲] این بیماری تنها قابل انتقال به انسان، پستانداران نخستین پایه دیگر و چندین گونه از پشه‌ها است.[۲] در شهرها، این بیماری عمدتاً از طریق پشه‌های متعلق به گونه "آئدس ایجیپتی" گسترش می‌یابد.[۲] این ویروس یک ویروس آران‌ای از سرده "فلاوی ویروس" است.[۳] تشخیص این بیماری از بیماری‌های دیگر، بخصوص در مراحل اولیه، بسیار دشوار است.[۲] برای تأیید یک مورد مشکوک نیاز به آزمایش نمونه خون با واکنش زنجیره‌ای پلیمراز است.[۴]

برای مقابله با تب زرد واکسنی مطمئن و مؤثر وجود دارد و در برخی از کشورها انجام این واکسیناسیون برای مسافران الزامی است.[۲] راه دیگر برای جلوگیری از ابتلاء به این بیماری کاهش جمعیت پشه‌های ناقل است.[۲] در مناطقی که تب زرد شایع و واکسیناسیون غیرمعمول است، تشخیص زودهنگام بیماری و واکسیناسیون بخش عمده جمعیت برای جلوگیری از شیوع آن بسیار با اهمیت است.[۲] در صورت ابتلاء، مدیریت شرایط برای مقابله با ویروس از اهمیت ویژه‌ای برخوردار است.[۲] شدت بالای بیماری و عدم درمان منجر به مرگ نیمی از افراد مبتلا به این بیماری می‌گردد. .[۲]

تب زرد سالانه ۲۰۰٬۰۰۰ نفر را مبتلا کرده و منجر به مرگ ۳۰٬۰۰۰ نفر می‌گردد، ,[۲] که حدوداً ۹۰٪ از این موارد در آفریقا رخ می‌دهد.[۴] حدوداً یک میلیون انسان در منطقه‌ای از زمین زندگی می‌کنند که این بیماری شایع است.[۲] این بیماری در مناطق گرمسیری آمریکای جنوبی و آفریقا شایع است اما در آسیا شایع نمی‌باشد.[۵][۲] از دهه ۱۹۸۰ تعداد موارد ابتلاء به تب زرد افزایش یافته است.[۶][۲] گمان می‌رود که علت این امر واکسینه بودن تعداد کمتری از افراد، جمعیت بیشتر افرادی که در شهرها زندگی می‌کنند، جابه‌جایی بیشتر افراد و تغییرات آب و هوایی باشد.[۲]منشأ این بیماری در آفریقا بوده و در قرن ۱۷ از طریق تجارت برده به آمریکای جنوبی گسترش یافته است.[۱] از قرن ۱۷ تا کنون این بیماری چندین بار در قاره‌های آمریکا، آفریقا و اروپا به صورت گسترده شیوع پیدا کرده است.[۱] در قرن‌های ۱۸ و ۱۹، تب زرد به عنوان یکی از خطرناکترین بیماری‌های واگیردار قلمداد می‌شده است.[۱] ویروس تب زرد اولین ویروس انسانی کشف شده بوده است.[۳]

جستارهای وابسته[ویرایش]

منابع[ویرایش]

  1. ۱٫۰ ۱٫۱ ۱٫۲ ۱٫۳ Oldstone, Michael (2009). Viruses, Plagues, and History: Past, Present and Future. Oxford University Press. pp. 102–4. ISBN 9780199758494. 
  2. ۲٫۰۰ ۲٫۰۱ ۲٫۰۲ ۲٫۰۳ ۲٫۰۴ ۲٫۰۵ ۲٫۰۶ ۲٫۰۷ ۲٫۰۸ ۲٫۰۹ ۲٫۱۰ ۲٫۱۱ ۲٫۱۲ ۲٫۱۳ ۲٫۱۴ ۲٫۱۵ ۲٫۱۶ ۲٫۱۷ ۲٫۱۸ "Yellow fever Fact sheet N°100". World Health Organization. May 2013. Retrieved 23 February 2014. 
  3. ۳٫۰ ۳٫۱ Lindenbach, B. D. , et al. (2007). "Flaviviridae: The Viruses and Their Replication". In Knipe, D. M. and P. M. Howley. (eds.). Fields Virology (5th ed.). Philadelphia, PA: Lippincott Williams & Wilkins. p. 1101. ISBN 0-7817606-0-7. 
  4. ۴٫۰ ۴٫۱ Tolle MA (April 2009). "Mosquito-borne diseases". Curr Probl Pediatr Adolesc Health Care 39 (4): 97–140. doi:10.1016/j.cppeds.2009.01.001. PMID 19327647. 
  5. "CDC Yellow Fever". Retrieved 2012-12-12. 
  6. Barrett AD, Higgs S (2007). "Yellow fever: a disease that has yet to be conquered". Annu. Rev. Entomol. 52: 209–29. doi:10.1146/annurev.ento.52.110405.091454. PMID 16913829.