اینترکسموس

از ویکی‌پدیا، دانشنامهٔ آزاد
پرش به ناوبری پرش به جستجو
Interkosmos.svg

اینترکسموس (به روسی: Интеркосмос) یک برنامه فضایی اتحاد جماهیر شوروی سوسیالیستی بود که به منظور کمک به متحدین شوروی در ماموریت‌های باسرنشین و بی‌سرنشین در فضای بیرونی طراحی شده بود.

کشورهای همکار[ویرایش]

این برنامه کشورهای اروپای شرقی که بر پایه دوپیمان پیمان ورشو، کمکان متحد شوروی بودند و دیگر کشورهای سوسیالیستی مانند جمهوری دموکراتیک افغانستان، کوبا، جمهوری خلق مغولستان، و ویتنام را در بر می‌گرفت. همچنین کشورهای جنبش عدم تعهد حامی شوروی مانند هند و سوریه و حتی فرانسه، با وجود این که کشوری سرمایه‌داری و متحد پاره‌وقت ایالات متحده آمریکا و عضو سازمان پیمان آتلانتیک شمالی (ناتو) است در آن شرکت می‌کردند.[۱][۲]

همکاری با آمریکا[ویرایش]

به دنبال پروژه آزمایشی آپولو–سایوز، در دهه ۱۹۷۰ (میلادی) گفتگوهایی بین اداره کل ملی هوانوردی و فضا (ناسا) و اینترکسموس درباره برنامه شاتل-سالیوت انجام شدند تا ماموریت‌های شاتل فضایی با پرواز به ایستگاه فضایی سالیوت انجام شوند. حتی در گفتگوهای بعدی در دهه ۱۹۸۰ (میلادی) پیشنهاد شد تا در آینده، شاتل‌های برنامه بوران شوروی به یک ایستگاه فضایی که آمریکا می‌خواست بسازد پرواز کنند.[۳] درحالیکه در هنگام انجام برنامه اینترکسموس، برنامه شاتل-سالیوت هرگز اجرایی نشد پس از فروپاشی اتحاد جماهیر شوروی، برنامه شاتل–میر جایگزین آن در ایستگاه فضایی بین‌المللی شد.

فضانوردان تازه[ویرایش]

با آغاز برنامه اینترکسموس در آوریل ۱۹۶۷ (میلادی) با ماموریت‌های ماهواره‌ای بدون سرنشین، نخستین ماموریت با سرنشین برنامه اینترکسموس در فوریه ۱۹۷۸ (میلادی) آغاز شد.[۲] بین ۱۹۷۸ تا ۱۹۸۸ (میلادی) پروازهای فضایی مشترک به ۱۴ فضانورد غیر شوروی امکان داد تا در پروازهای فضایی سایوز شرکت کنند. این برنامه، نخستین فرد غیر شوروی یا آمریکایی به نام ولادیمیر رمک از چکسلواکی[۱]، نخستین سیاه‌پوست-هیسپانیک جهان به نام آرنالدو تامایو مندز از کوبا، و نخستین فرد از آسیای جنوب خاوری به نام پام توان از ویتنام را به فضا فرستاد. بین همه کشورهای همکار در برنامه اینترکسموس، تنها جمهوری خلق بلغارستان ۲ فضانورد را به فضا فرستاد. اگرچه نفر دوم با برنامه اینترکسموس به فضا نرفت و فضانورد فرانسوی ژان-لوپ کرتین دو پرواز جداگانه داشت. شوروی با دیدگاه درآمدزایی، به بریتانیا، ژاپن، و فنلاند پیشنهاد شرکت در برنامه اینترکسموس را داد که به پرواز نخستین فضانوردان ژاپنی و بریتانیایی انجامید.

آرمان‌های سیاسی[ویرایش]

برنامه سرنشین‌دار اینترکسموس و ماموریت‌های مانند آن برای شوروی، آرمان‌های سیاسی نیز داشتند. زیرا در هنگام افزایش ناخشنودی اعضای پیمان ورشو و دیگر کشورهای دوست شوروی، از آن برای داشتن دست بالا استفاده می‌کرد.

مأموریت‌های باسرنشین[ویرایش]

     دارندگان سفر فضایی انسانی
     شرکت کنندگان
تاریخ اصلی ذخیره کشور مأموریت ایستگاه فضایی
۲ مارس ۱۹۷۸ VladimirRemek.jpg ولادیمیر رمک[۴] Oldřich Pelčák

جمهوری سوسیالیستی چکسلواکی

سایوز ۲۸
Soyuz 28 mission patch.svg
سالیوت ۶
۲۷ ژوئن ۱۹۷۸ Miroslaw H.jpg میروسلاو هرماشفسکی Zenon Jankowski

جمهوری خلق لهستان

سایوز ۳۰
Soyuz 30 mission patch.svg
سالیوت ۶
۲۶ اوت ۱۹۷۸ Sigmund Jahn cropped.jpg زیگموند یان ابرهارد کولنر

جمهوری دمکراتیک آلمان

سایوز ۳۱
Soyuz 31 mission patch.svg
سالیوت ۶
۱۰ آوریل ۱۹۷۹ Georgi Ivanov detail.png گئورگی ایوانف الکساندر پانایوتف الکساندرف

جمهوری خلق بلغارستان

سایوز ۳۳
Soyuz-33 patch.png
سالیوت ۶
(Docking failed)
۲۶ مه ۱۹۸۰ Bertalan Farkas (Author - Rudolf Csiba).jpg برتالان فارکاش Béla Magyari

جمهوری خلق مجارستان

سایوز ۳۶
Soyuz36 patch.png
سالیوت ۶
۲۳ ژوئیه ۱۹۸۰ TUÂN PHAM.JPG پام توان Thanh Liem Bui

ویتنام

سایوز ۳۷
Soyuz37 patch.png
سالیوت ۶
۱۸ سپتامبر ۱۹۸۰ Arnaldo Tamayo Berlin 2018 - 2.jpg آرنالدو تامایو مندز Jose Lopez Falcon

کوبا

سایوز ۳۸
Soyuz38 patch.png
سالیوت ۶
۲۳ مارس ۱۹۸۱ Jügderdemidiin Gürragchaa.jpeg ژوگدردمیدیین گوراگچا مایدارژاوین گانزوریگ

جمهوری خلق مغولستان

سایوز ۳۹
Soyuz39 patch.png
سالیوت ۶
۱۴ مه ۱۹۸۱ Stamp of Moldova md389.jpg دیمیترو پروناریو Dumitru Dediu

جمهوری سوسیالیستی رومانی

سایوز ۴۰
Soyuz 40 mission patch.svg
سالیوت ۶
۲۴ ژوئن ۱۹۸۲ Chretien.jpg ژان-لوپ کرتین پاتریک بودری

فرانسه

سایوز تی-۶
Soyuz T-6 mission patch.png
سالیوت ۷
۲ آوریل ۱۹۸۴ Rakesh sharma.jpg راکش شارما راویش ماهوترا

هند

سایوز تی-۱۱
Soyuz T-11 mission patch.gif
سالیوت ۷
۲۲ ژوئیه ۱۹۸۷ Muhammed Ahmed Faris.jpg محمد فارس

سوریه

سایوز تی‌ام-۳
Soyuz TM-3 mission patch.svg
ایستگاه فضایی میر
۶ ژوئیه ۱۹۸۸ Александр Александров Панайотов.JPG الکساندر پانایوتف الکساندرف Krasimir Stoyanov

جمهوری خلق بلغارستان

سایوز تی‌ام-۵
Soyuz TM-5 mission patch.svg
ایستگاه فضایی میر
۲۹ اوت ۱۹۸۸ عبدالاحد مومند[۵] محمد دوران غلام معصوم

جمهوری دموکراتیک افغانستان

سایوز تی‌ام-۶
Soyuz TM-6 patch.svg
ایستگاه فضایی میر
۲۶ نوامبر ۱۹۸۸ Chretien.jpg ژان-لوپ کرتین میشل تونینی

فرانسه

سایوز تی‌ام-۷
Soyuz TM-7 patch.png
ایستگاه فضایی میر

جستارهای وابسته[ویرایش]

پانویس[ویرایش]

  1. ۱٫۰ ۱٫۱ Sheehan, Michael (2007). The international politics of space. London: Routledge. pp. 59–61. ISBN 0-415-39917-3.
  2. ۲٫۰ ۲٫۱ Burgess, Colin; Hall, Rex (2008). The first Soviet cosmonaut team: their lives, legacy, and historical impact. Berlin: Springer. p. 331. ISBN 0-387-84823-1.
  3. Wikisource:Mir Hardware Heritage/Part 2 - Almaz, Salyut, and Mir#2.1.6 Shuttle-Salyut .281973-1978.3B 1980s.29
  4. Roberts, Andrew Lawrence (2005). From Good King Wenceslas to the Good Soldier Švejk: a dictionary of Czech popular culture. Budapest: Central European University Press. p. 141. ISBN 963-7326-26-X.
  5. Bunch, Bryan; Hellemans, Alexander (2004). The history of science and technology: a browser's guide to the great discoveries, inventions, and the people who made them, from the dawn of time to today. New York: Houghton Mifflin Harcourt. p. 679. ISBN 0-618-22123-9.

منابع[ویرایش]