جنبش ضد پورنوگرافی در انگلستان

از ویکی‌پدیا، دانشنامهٔ آزاد
پرش به ناوبری پرش به جستجو

جنبش ضد پورنوگرافی در انگلستان یک جنبش اجتماعی است که به دنبال کاهش دسترسی پورنوگرافی در این کشور است. این اصطلاح چتر است که برای گروه‌ها و افراد مختلف اعمال می‌شود. جنبش از دو منظر مشخص سرچشمه می‌گیرد: برخی از فمینیست‌ها مخالف پورنوگرافی هستند زیرا آنها آن را وسیله ای برای تحقیر زنان می‌دانند، در حالی که برخی محافظه کاران (هم مذهبی و هم سکولار) آن را غیراخلاقی می‌دانند. این جنبش تأثیری در قانونگذاری داشته‌است، در نتیجه تعدادی از قوانین برای محدود کردن در دسترس بودن ژانرهای خاصی از پورنوگرافی که در تعدادی از کشورهای دیگر قانونی است، در نظر گرفته شده‌است. فمینیست‌های ضد سانسور این جنبش را هماهنگ تر و سازمان یافته تر از جنبش‌های مشابه در سایر دموکراسی‌های لیبرال غربی توصیف کرده‌اند.[۱]

مخالفت فمینیستی رادیکال[ویرایش]

در دهه ۱۹۷۰، چندین گروه ضد پورنوگرافی بوجود آمد، از جمله گروه‌های متمرکز قانونی مانند کمپین علیه پورنوگرافی و کمپین علیه پورنوگرافی و سانسور، و همچنین گروه‌های مرتبط با فمینیسم انقلابی مانند زنان علیه خشونت علیه زنان و اقدام مستقیم آن بر خلاف زنان عصبانی. .[۲] مخالفت با پورنوگرافی خشونت‌آمیز یا تحقیر آمیز از سوی فمینیست‌های تندرو که همچنان به جنگ‌های جنسی فمینیستی ادامه می‌دهند، تا به امروز ادامه دارد. [نیازمند منبع]

مخالفت محافظه کار و مذهبی[ویرایش]

مخالفت شدید با پورنوگرافی در انگلستان از گروه فشار مسیحی Mediawatch-UK (که قبلاً با عنوان انجمن بینندگان و شنوندگان ملی شناخته می‌شد) بوده‌است. این سازمان که تا سال ۱۹۹۱ توسط ماری وایت هاوس، فعال اجتماعی تأسیس و رهبری شد، آرزو دارد که بر پورنوگرافی مسلط باشد. [نیازمند منبع]

مبارزه علیه پورنوگرافی خشونت‌آمیز[ویرایش]

یک کمپین برای محدود در دسترس بودن پورنوگرافی خشونت‌آمیز در اینترنت در سال ۲۰۰۴ پس قتل جین Longhurst توسط گراهام کوتس؛ مردی که پورنوگرافی اینترنتی، به ویژه از سایت طلسم اختناق مشاهده کرده بود؛ راه اندازی شد. نگرانی از ارتباط بین این جنایت و آنچه دولت «پورنوگرافی افراطی» می‌نامد، منجر اعتراض‌های مادر لانگ هورست، لیز، پلیس، مارتین سالتر، نماینده مجلس و دیوید بلونکت، وزیر امور داخله برای ممنوعیت چنین وب سایت‌هایی شد.[۳][۴][۵] یک کمپین توسط دولت و لیز Longhurst طوماری از با امضا بیش از ۵۰٬۰۰۰ که خواستار ممنوعیت «سایتهای اینترنتی گسترده ترویج خشونت علیه زنان به نام رضایت جنسی» بود جمع‌آوری کرد. وزارت امور داخله گزینش را درمورد پیشنهادات برای جرم در اختیار داشتن «مطالب شدید مستهجن» که ۶۳٪ از پاسخ‌ها مخالف قانون جدید بودند، انجام داد. با این حال، این قانون توسط گروه‌های ضد پورنوگرافی Mediawatch و Mediamarch و همچنین برخی از فمینیست‌های رادیکال مانند جولی بینل حمایت می‌شد.[۶] برخی از کسانی که به مشاوره دولت، به ویژه سازمان‌های پلیس پاسخ می‌دهند، احساس کردند که این پیشنهاد باید خیلی فراتر رود و باید محدودیت‌های سخت تری برای همه مستهجن اعمال شود.[۷] در تاریخ ۳۰ اوت ۲۰۰۶، دولت انگلستان اعلام کرد که قصد دارد قانونی را برای جرم در اختیار داشتن «مستهجن افراطی» مجازات کند، اولین باری که داشتن مستهجن به تصویر کشیدن بزرگسالان در انگلیس جرم محسوب می‌شود.[۸] در سال ۲۰۰۹، بخش ۶۳ از قانون عدالت کیفری و مهاجرت ۲۰۰۸ داشتن برخی از انواع پورنوگرافی، از جمله پورنوگرافی خشونت‌آمیز را جرم شمرده‌است. این جرم تا ۳ سال زندان قابل مجازات است.

هیئت طبقه‌بندی فیلم انگلیس[ویرایش]

مواد هاردکور تا سال ۲۰۰۰ تقریباً ۳۰ سال پس از ایالات متحده و بقیه اروپا قانونی نبودند. مواد فیلمبرداری هنوز باید توسط طبقه‌بندی هیئت مدیره فیلمهای بریتانیایی تأیید شود تا از نظر قانونی عرضه شود. این امر باعث شده‌است رسانه‌های انگلیس به یکی از منظم‌ترین دمکراسی‌های لیبرال تبدیل شوند.[۹] توزیع آثار پورنوگرافی، از جمله مطالب مکتوب، با اعمال انتشارات ناشناخته محدود شده‌است.

جستارهای وابسته[ویرایش]

  • سانسور در انگلستان
  • پورنوگرافی در انگلستان

منابع[ویرایش]

  1. Avedon Carol (1995). "The Harm of Porn: Just Another Excuse to Censor". Feminists Against Censorship. Archived from the original on 3 May 2010. Retrieved 2 April 2016.
  2. .
  3. "Victim's mother in web porn plea". BBC News. 4 February 2004. Retrieved 4 May 2010.
  4. "UK police seek web porn crackdown". BBC News. 5 February 2004. Retrieved 4 May 2010.
  5. "MP calls for violent porn ban". BBC News. 9 February 2004. Retrieved 4 May 2010.
  6. Katy Taylor (28 October 2008). "Criminalising extreme porn". New Statesman. Retrieved 2 April 2016.
  7. "Consultation on the possession of extreme pornographic material". Home Office. 30 August 2006. Archived from the original on 2 September 2006. Retrieved 2 April 2016.
  8. "Mother wins ban on violent porn". BBC News. 2006-08-30. Retrieved 2010-04-25.
  9. O'Toole, Laurence (1998). Pornocopia: Porn, Sex, Technology and Desire, London, Serpent's Tail. (ISBN 1-85242-395-1)