الفیه و شلفیه

از ویکی‌پدیا، دانشنامهٔ آزاد
پرش به: ناوبری، جستجو

اَلفیه و شَلفیه کتابی است سکس‌نگار که حکیم ابوبکر ازرقیِ شاعر آن را برای پادشاه نیشابور، طغان‌شاه، پسر خواهر طغرل سلجوقی تألیف کرد.

در این کتاب حالت‌های آمیزش جنسی با تصویر و نگاره در چهارچوب داستان آمیزش یک زن با هزار مرد آموزش داده شده‌است. ازرقی این کتاب را برای بهبود ضعف نیروی جنسی طغان‌شاه گردآوری نمود. در نام کتاب، الفیه گویا کنایه از آلت تناسلی مرد و شلفیه کنایه از فرج است. گروهی نیز الفیه و شلفیه را نام دو زن روسپی دانسته و شلفیه را مادر الفیه گفته‌اند. از این کتاب امروزه فقط بیست و دو صفحه باقی مانده است که در موزه شهر سن پطرزبورگ در روسیه نگهداری میشود.

منبع[ویرایش]

  • لغتنامهٔ دهخدا، ← الفیه و شلفیه.