گونه‌زایی

از ویکی‌پدیا، دانشنامهٔ آزاد
پرش به: ناوبری، جستجو

گونه زایی (به انگلیسی: speciation) فرایندی تکاملی است که از طریق آن گونه‌های زیست شناختی جدید، پدید می‌آیند. به نظر می‌رسد اراتور. اف. کوک، زیست شناس، نخستین کسی بوده‌است که این اصطلاح را برای جدا شدن دودمان‌ها (زیست-دسته زایی) در نقطهٔ مقابل زایش درون گروهی یا همان تکامل درون گونه‌ای بکار برده‌است. اینکه آیا «رانش ژنی» عامل مهم یا ناچیزی در گونه زایی است موضوع بحث‌های بسیار دنبال داری است. در طبیعت چهار حالت گونه زایی، بسته به گستره‌ای که در آن جمعیت‌های گونه زا به لحاظ جغرافیایی از یکدیگر جدا افتاده‌اند، وجود دارد: دگرنیابوم، نزدیک نیابوم، کنارنیابوم و هم نیابوم. گونه زایی همچنین ممکن است به شیوهٔ ساختگی، از راه دامداری یا تجربه‌های آزمایشگاهی، القا گردد.


گونه زایی ناهم‌بوم[ویرایش]

گونه زایی ناهم‌بوم (allopatric speciation) عبارت است از هنگامی که یک جمعیت از جمعیت اصلی خود جدا شود و بعدا برای خود دارای مکانیسم جداسازی ویژه‌ای گردد، گونهٔ جدیدی پدید می‌آید.[۱]

منابع[ویرایش]

  1. تکامل چیست نوشتهٔ ارسنت مایر ترجمهٔ سلامت رنجبر