همایستایی
از ویکیپدیا، دانشنامهٔ آزاد
با هموستاز اشتباه نشود.
همایستایی[۱] یا هومئوستازی، ویژگیای از یک سامانه است که محیط داخلی خود را تنظیم میکند و تمایل به حفظ وضعیت ثابت و پایدار دارد، از جمله حفظ ویژگیهایی مانند دما یا پیاچ است. این حفظ پایداری میتواند در یک سیستم باز یا بسته باشد.
این ویژگی ابتدا توسط کلاود برنارد و سپس توسط والتر برادفورد در سالهای ۱۹۲۶، ۱۹۲۹ و ۱۹۳۲ مورد دفاع قرار گرفت. این مفهوم بیشتر اشاره به به یک ارگانیسم زنده دارد. [۲]
پانویس [ویرایش]
- ↑ واژهنامهٔ انگلیسی به پارسی، حجت ربیعی
- ↑ مشارکتکنندگان ویکیپدیا، «Homeostasis»، ویکیپدیای انگلیسی، دانشنامهٔ آزاد (بازیابی در ۲۲ دسامبر ۲۰۱۱).
